Pomysł pomocy internowanym powstał natychmiast na wieść o pierwszych aresztowaniach, które nastąpiły późnym wieczorem 12 grudnia. Nikt dokładnie nie wiedział, jaka przyszłość czeka internowanych. Ówczesny rektor kościoła św. Marcina ks. Bronisław Dembowski, obecny emerytowany ordynariusz włocławski, spytał wówczas siostry franciszkanki, czy zgodzą się wygospodarować w klasztorze pomieszczanie na paczki dla represjonowanych. W kilka dni później Komitet Pomocy Internowanym działał już pod auspicjami Prymasa Glempa. Patronat ten miał być parasolem ochronnym, jednak nie uchronił od pogróżek i napadów. Do akcji pomocy internowanym przystąpiły osoby związane z Duszpasterstwem Środowisk Twórczych. Wśród nich było wielu znanych ludzi ze świata kultury. Paczki więźniom zawozili m.in. Maja Komorowska i Daniel Olbrychski.

Nie tylko konspiracja

Obecnie ta świątynia również mocno wpisuje się w krajobraz polskiego Kościoła. - Prowadzimy duszpasterstwo na miarę naszych możliwości. Staramy się przy tym zachować nasz charakter oraz chryzmat - mówi ks. dr Andrzej Gałka, rektor kościoła św. Marcina.
Wśród tych charyzmatów należy wymienić na pierwszym miejscu duszpasterstwo niewidomych i działania ekumeniczne. Tu również powstała pierwsza w stolicy wspólnota Odnowy w Duchu Świętym „Maranatha”. Mieści się tu także duszpasterstwo Klubu Inteligencji Katolickiej, bowiem dekret Prymasa Polski z 1956 r. mówi, że rektor tego kościoła jest jednocześnie kapelanem KIK-u. Osoby związane z kościołem św. Marcina były również pionierami w recepcji soborowej odnowy Kościoła. Ta świątynia jako pierwsza dostała pozwolenie na odprawianie Mszy św. twarzą do wiernych.
- Bardzo ważny jest u nas charyzmat ekumeniczny i to nie tylko w skali Starego Miasta, ale całej Warszawy i Polski - podkreśla ks. Gałka - bowiem to właśnie w tym kościele w 1962 r. zostało odprawione pierwsze nabożeństwo ekumeniczne. - Za zgodą kard. Wyszyńskiego, od Soboru Watykańskiego II, co miesiąc jest odprawiana Msza św., podczas której homilię głoszą duchowni z innych Kościołów. To jest niemalże ewenement w skali Kościoła powszechnego - mówi ksiądz rektor. Eucharystia w intencji jedności chrześcijan jest tutaj sprawowana w każdy ostatni czwartek miesiąca o godz. 17.30.

Przez krzyż do nieba

W podziemiach kościoła znajduje się kaplica poświęcona ofiarom wojny - tym, którzy nie mają swoich grobów. Znajdziemy tam figurę Chrystusa Frasobliwego, a obok napis: „Przez krzyż do nieba”. Te słowa są bardzo znamienne dla sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża, do których należy ta świątynia oraz przylegający do niej klasztor. Siostry prowadzą Zakład dla Niewidomych w Laskach. Placówka, założona przez niewidomą s. Elżbietę Różę Czacką, jest najbardziej wyspecjalizowanym tego typu ośrodkiem w naszym kraju. Siostry oraz ich niewidomi podopieczni zamiast „dzień dobry”, czy „szczęść Boże” witają się słowami: „przez krzyż”, a druga osoba odpowiada „do Nieba”. To codzienne pozdrowienie ma uświadomić wszystkim, że ludzki krzyż ma związek z Boskim planem zbawienia.
Niewidomi mają również swoją bezpieczną przystań u św. Marcina.- Dla nich jest w niedziele odprawiana Msza św. o godz. 11. Niewidomi śpiewają w chórze, czytają lekcje - mówi ks. Gałka, który pełni również funkcję krajowego duszpasterza niewidomych.

Ludzie proszą o spowiedź

Kościół św. Marcina jest jednym z najstarszych kościołów Warszawy. Został ufundowany w 1352 r. przez księcia mazowieckiego Ziemowita III. Niegdyś ta świątynia należała do ulubionych miejsc modlitwy królów polskich. W czasie II wojny światowej, a szczególnie podczas Powstania Warszawskiego w 1944 r., renesansowo-barokowy kościół i klasztor zostały całkowicie zniszczone. Po wojnie, w ramach odbudowy Starego Miasta, państwo odbudowywało świątynię. - Miało tu powstać muzeum ateizmu - podkreśla ks. Gałka. Na szczęście te plany nie powiodły się. Kard. Stefan Wyszyński powierzył kościół i jego odbudowę siostrom franciszkankom.
Kościół św. Marcina, tak jak przed wiekami, również i dziś przyciąga ludzi z całej Warszawy. Wielu podkreśla, że to miejsce jest szczególne, wymodlone. Wielu też prosi o spowiedź czy o rozmowę.