Parafia Najświętszego Serca Jezusowego w Wiewiórczynie stara się każdego roku organizować pielgrzymki. Tym razem proboszcz ks. Krzysztof Wlazło zorganizował wyjazd autokarem na Litwę. Uczestniczyły w nim także osoby z sąsiednich parafii.
Wyruszając w drogę 2 lipca w godzinach wieczornych, powierzyliśmy naszą pielgrzymkę i intencje nam polecone wstawiennictwu Matki Najświętszej. Nocna podróż minęła bardzo szybko, przeplatana śpiewem pieśni i modlitwami. Ok. godz. 9.30 już w Wilnie. Po zakwaterowaniu i odpoczynku udaliśmy się na zwiedzanie miasta z przewodnikiem - Reginą Naumowicz. Podążaliśmy śladami Papieża Jana Pawła II, który odwiedził Wilno w 1993 r. Rozpoczęliśmy od cmentarza na Rossie - jednej z najstarszych nekropolii w Europie. Szczególne miejsce zajmuje tam mogiła z czarnego granitu, w której spoczywają serce Marszałka J. Piłsudskiego oraz prochy jego matki, sprowadzone w 1935 r. Na tym cmentarzu liczne są groby Polaków, kryjące prochy poległych o wolność Wilna, także ludzi kultury i nauki.
Zwiedzanie wileńskich kościołów rozpoczęliśmy od katedry św. Stanisława, w której spoczywają relikwie św. Kazimierza, patrona Litwy. Na przestrzeni wieków była ona miejscem historycznych wydarzeń. Tutaj odbyło się uroczyste nabożeństwo na otwarcie Uniwersytetu Stefana Batorego w 1919 r. Tutaj także 2 lipca 1927 r. uroczyście koronowano Cudowny Obraz Matki Bożej Ostrobramskiej. Katedra, jak i inne kościoły, przeżywała swój niechlubny okres, kiedy władze sowieckie przekształciły ją w magazyny. Dziś znowu pełni pierwotną funkcję i swoim pięknem przyciąga pielgrzymów.
Perełką późnego gotyku francusko-flamandzkiego jest kościół św. Anny. Jak mówi legenda, sam cesarz Napoleon, ze względu na wygląd i oryginalność kościoła, chciał go przenieść do Paryża.
Kolejnym miejscem na naszej trasie była kaplica Matki Bożej Ostrobramskiej. Uczestniczyliśmy we Mszy św. i przez modlitwę wypraszaliśmy dla siebie i innych Boże miłosierdzie. Kult Matki Bożej Ostrobramskiej jednoczył i umacniał mieszkających tu Polaków, kiedy przyszły czasy reżimu sowieckiego. Przez wieki nieustannie tlił się tu płomień nadziei, tak jak w Polsce na Jasnej Górze.
Zwiedzanie Wilna kontynuowaliśmy w drugim dniu pielgrzymowania. Wiele miejsc jest tu nasiąkniętych historią, kulturą, ale także krwią ofiar. Do tych ostatnich należy Cmentarz Wojskowy. Spoczywają na nim żołnierze z lat 1919-21, ale także niewinni młodzi ludzie, którzy zginęli w zamieszkach pod wieżą telewizyjną w 1991 r.
Na krótko opuściliśmy Wilno, by udać się do Trok. W tym miasteczku, z pięknym zamkiem na jeziorze, mogliśmy odpocząć w upalny dzień. Powrót do Wilna wprowadził nas w progi kościoła Świętego Ducha, gdzie uczestniczyliśmy we Mszy św. Jest to tzw. kościół polski, gdyż tylko w tym kościele władze sowieckie pozwoliły na nabożeństwa i Msze św. odprawiane po polsku. Odmówiliśmy Koronkę do Miłosierdzia Bożego przed obrazem Chrystusa Miłosiernego.
Nasz pobyt w Wilnie powoli dobiegał końca. Następnego dnia odwiedziliśmy jeszcze Kowno, kościół Ojców Jezuitów, archikatedrę, zamek oraz Mariampol. Po odprawie na granicy polsko-litewskiej, nawiedziliśmy jeszcze sanktuarium maryjne w Świętej Lipce, nazywane Częstochową Północy, oraz miejsce uwięzienia Prymasa Tysiąclecia w Stoczku. W Świętej Lipce uczestniczyliśmy we Mszy św. oraz wysłuchaliśmy koncertu na organach XVIII-wiecznych, ozdobionych poruszającymi się figurkami.
Miejscem odosobnienia kard. Stefana Wyszyńskiego w Stoczku Klasztornym opiekują się Księża Marianie. Mogliśmy zobaczyć, w jakich warunkach przebywał Prymas Tysiąclecia, a także usłyszeć wiele ciekawych szczegółów o tamtych czasach i o niezwykłości wielkiego Prymasa.
Czas powrotu minął szybko, przeplatany modlitwą, śpiewem i humorem. W domach, mimo późnej pory, nie obyło się bez pierwszych relacji i wrażeń...
Dziękujemy wszystkim, którzy doprowadzili do realizacji tej pielgrzymki.