Reklama

Łagów Lubuski - Rekolekcje dla kandydatów do seminarium

Jesteśmy pokoleniem JPII

Dziś jest ich trzydziestu trzech. Średnia wieku: nieco ponad 20 lat. W większości zaraz po maturze zdecydowali się wstąpić do seminarium. „Szczypiory!” - żartuje ks. dr Andrzej Oczachowski, wicerektor Zielonogórsko-Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gościkowie-Paradyżu, wykładowca Nowego Testamentu i wychowawca I roku. Ale jest też kilku starszych, mających doświadczenie studiowania, a nawet absolwenci szkół wyższych. Przed wszystkimi otwiera się nowy życiowy rozdział. Czas od 6 do 26 września spędzony na integracyjnych rekolekcjach w łagowskim Domu Katechetycznym przy parafii pw. św. Jana Chrzciciela to dopiero preludium do seminaryjnego życia, które zaczyna się 28 września zjazdem do Paradyża.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Impuls Jana Pawła II

W tym roku liczba kandydatów jest imponująca. Czy zdążyło się coś wyjątkowego? Czyżby tegoroczna obfitość powołań była darem z nieba od Jana Pawła II? Jak oceniają to sami kandydaci? Rzeczywiście, wielu czuje się głęboko związanych z Janem Pawłem II. „Jesteśmy pokoleniem JPII” - przyznaje Marcin. Uznają go za przewodnika, inspiratora, świadka. Także „wielkie światowe rekolekcje” związane z dniami odchodzenia Jana Pawła II stały się dla niektórych impulsem do podjęcia decyzji. Marcin, 24-latek, zdecydował się wstąpić do seminarium dopiero teraz. W jego przekonaniu to zasługa Papieża. Zasadniczo jednak Jan Paweł II odgrywał nie tyle pierwszoplanową, co służebną rolę w kształtowaniu się decyzji tegorocznych kandydatów. Wiadomo, servus servorum Dei…

Dyscyplina nie jak w wojsku

Jaki jest sens pobytu w Łagowie? „Celem tego czasu jest przedstawienie seminarium jako domu formacji, zapoznanie kandydatów ze stylem życia seminaryjnego i postawienie ich przed konkretnymi decyzjami, jakie wiążą się ze wstąpieniem do seminarium. Nie chodzi jednak o wojskową dyscyplinę i odgórny nakaz - twierdzi ks. Andrzej Oczachowski. - To propozycja, którą trzeba przyjąć w sposób wolny i w duchu modlitwy”.
„Dla mnie najważniejsze jest zawiązanie wspólnej wędrówki - uważa ks. Piotr Grabowski, ojciec duchowny I roku. - Ojciec duchowny towarzyszy i jest do dyspozycji po to, aby młody człowiek nie był sam, aby miał punkt odniesienia i osobę, którą może obdarzyć zaufaniem, takim bardzo wewnętrznym i osobistym. I tu jest początek tego wszystkiego”.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Inkubator

Powołanie to nie tyle impuls, co proces. Na to zgadzają się praktycznie wszyscy. Ale tu oczywiście rodzi się pytanie o warunki, w jakich ten proces może zachodzić. Co sprzyja pojawieniu się u współczesnego młodego chłopaka bądź u dorosłego już mężczyzny myśli o seminarium i kapłańskiej drodze? Co wreszcie pozwala taką myśl podtrzymać? Ostatecznie, jak zauważył ks. Oczachowski, tylko kilkadziesiąt kilometrów dalej, za zachodnią granicą, powołań praktycznie nie ma albo jest ich bardzo mało. Skąd ta różnica? Jako pierwsza odpowiedź pojawia się rodzina i chrześcijańskie wychowanie, ale - co ciekawe - doświadczenie głębokiego życia religijnego w rodzinie deklaruje tylko nieco ponad połowa kandydatów. Oprócz rodziny bowiem niezwykle ważnym, wręcz nieodzownym elementem, na który wskazuje znaczna większość kandydatów, okazują się być parafialne wspólnoty, w których bardzo konkretnie można doświadczyć obecności Chrystusa w Kościele. „Moja mama nie była zbyt praktykująca - przyznaje Tomasz. - Ze mną było podobnie. To kolega namówił mnie do służby liturgicznej ołtarza. I właśnie bliskość ołtarza, Kościoła, czynny udział w życiu parafialnym uświadomiły mi po 3 latach studiów informatycznych, co powinienem zrobić”.
Lecz nie tylko czysto kościelne środowisko sprzyja myśleniu o powołaniu. „Także wspólnota ludzi niekoniecznie wierzących, ale wyczulonych na tradycję czy kulturę może wykształcić pewną wrażliwość pomagającą otworzyć się na wartości inne, niż proponuje dziś świat” - zauważa Przemysław.

Reklama

Lęk przezwyciężony

Tym, co odstrasza od potraktowania na serio propozycji życia w seminarium, a w dalszej perspektywie w kapłaństwie, jest model kultury propagowanej przez media i negatywny stereotyp duchownego obecny dość mocno nie tylko wśród młodzieży. Jako inne „odstraszające” czynniki pojawiają się takie kwestie, jak obawa przed życiem w seminarium, „czarna legenda” związana z seminaryjną dyscypliną pokutująca w obiegowej opinii, a także wcześniejsze zaangażowanie w związek z dziewczyną.
Wszystkie te problemy ustępują jednak nadziei związanej z seminarium. Paweł chce pogłębić wiedzę teologiczną, aby skuteczniej odpowiadać na ludzkie problemy, Damian spodziewa się większej niż w tzw. świecie szansy na wzrost duchowy, sądzi, że seminarium da pewniejsze schronienie przed działaniem szatana, co jednak spotkało się z gwałtowną reakcją znacznej części uczestników dyskusji, którzy obawiają się raczej większej aktywności szatana. Przemysław i Tomasz akcentują konieczność rozeznania autentyczności swego powołania i weryfikacji własnej decyzji w ciągu lat formacji seminaryjnej.

Reklama

Plusy dodatnie i plusy ujemne

Zapytani o „atrakcyjne” dla współczesnego człowieka elementy życia kapłańskiego kandydaci wskazują przede wszystkim na możliwość sprawowania Eucharystii i głoszenie słowa Bożego, możliwość bycia z najróżniejszymi ludźmi, którzy kapłana obdarzają zaufaniem, i przybliżania im kochającego Boga w pełnym walki świecie. Pojawia się także głos doceniający „pewność zatrudnienia” wiążącą się z kapłaństwem. Za trudność przyszli seminarzyści uważają natomiast zmaganie się z negatywnym obrazem kapłana, jaki wykształcił się z rożnych, mających i niemających podstawy w rzeczywistości, względów. „Ksiądz dla wielu to jest po prostu «przekręt» - obrazowo przedstawia ten wizerunek księdza Piotr. - Ma fuchę, kasę, do tego kobietę na boku. On jest «gość», ale na pewno nie jest święty!”.

Znak humoru

Wszyscy jednak zgadzają się co do tego, ze takie smutne przypadki to tylko mała część kapłańskiej rzeczywistości i spontanicznie dzielą się doświadczeniem spotkania tzw. dobrych księży, którzy pracują na ich parafiach i sprawili w ich życiu wiele dobra. Taki „ksiądz na dziś” to człowiek potrafiący słuchać i być z ludźmi, potrafiący po Bożemu odnaleźć się w każdej sytuacji duszpasterskiej i życiowej, odpowiedzieć na trapiące wiernych problemy.
„A wy? Czy uważacie, że potraficie być takimi księżmi?” - pytam prowokująco i mam świadomość, że to jest trudne pytanie nie tylko dla ludzi dopiero co stojących na progu seminarium. Może właśnie dlatego nikt nie spieszy się z odpowiedzią. Zupełnie tak, jakby świadomość ogromu wyzwania w porównaniu z własnymi możliwościami onieśmielała. „Jesteśmy idealnym materiałem na takich księży!” - żart jednego z nich dopiero po chwili rozładowuje atmosferę. „To dobry znak!” - pomyślałem, bo bez poczucia humoru nie sposób być ani chrześcijaninem, ani alumnem, ani księdzem. Tę tezę zdają się potwierdzać obecni na łagowskich rekolekcjach diakoni: dk. Maciej, dk. Piotr i dk. Mariusz. To ludzie, którzy już wiele mają za sobą, ale jeszcze więcej jest przed nimi. Święcenia kapłańskie przecież już za niecały rok. A potem praca w Kościele diecezjalnym.

Cenna nadzieja

Właśnie o kondycję naszego lokalnego Kościoła zapytałem kapłanów odpowiedzialnych za formację przyszłych alumnów. Mówi się przecież, że „seminarium to źrenica diecezji”. Co więc można przez nią zobaczyć? „Nasza diecezja jest żywym Kościołem. O tym świadczą powołania. Tam, gdzie ich nie ma, Kościół jest martwy - ocenia ks. Oczachowski. - To Duch Święty powołuje do miłości oblubieńczej Chrystusa. To nie jest tak, że młodzi ludzie nie wiedzą, co ze sobą zrobić, że są gorszą częścią społeczeństwa i dlatego idą do seminarium. Mogliby się przecież realizować zupełnie gdzie indziej, a jednak czują się wezwani do takiej drogi. Wstąpienie do seminarium to nie jest jakaś dewiacja społeczna. To coś zupełnie zdrowego i normalnego”.
„Seminarium to miejsce nadziei dla naszej diecezji na przyszłość” - dodaje ks. Grabowski. Pomimo kryzysów są bowiem ciągle rodziny i parafie zdolne wyprosić i przyjąć dar powołania. O ten dar trzeba dbać. Powołanie nie jest tylko prywatną decyzją. Za tym idą modlitwa i nadzieja całego Kościoła. To trzeba docenić.

2005-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Nowenna do św. Andrzeja Boboli

[ TEMATY ]

św. Andrzej Bobola

Karol Porwich/Niedziela

św. Andrzej Bobola

św. Andrzej Bobola

Niezwyciężony atleta Chrystusa - takim tytułem św. Andrzeja Bobolę nazwał papież Pius XII w swojej encyklice, napisanej z okazji rocznicy śmierci polskiego świętego. Dziś, gdy wiara katolicka jest atakowana z wielu stron, św. Andrzej Bobola może być ciągle stawiany jako przykład czystości i niezłomności wiary oraz wielkiego zaangażowania misyjnego.

Św. Andrzej Bobola żył na początku XVII wieku. Ten jezuita-misjonarz przemierzał rozległe obszary znajdujące się dzisiaj na terytorium Polski, Białorusi i Litwy, aby nieść Dobrą Nowinę ludziom opuszczonym i religijnie zaniedbanym. Uwieńczeniem jego gorliwego życia było męczeństwo za wiarę, którą poniósł 16 maja 1657 roku w Janowie Poleskim. Papież Pius XI kanonizował w Rzymie Andrzeja Bobolę 17 kwietnia 1938 roku.

CZYTAJ DALEJ

Jasna Góra: dziękczynienie za dar przyjęcia I Komunii Świętej

2024-05-15 17:34

[ TEMATY ]

Jasna Góra

Pierwsza Komunia św.

Karol Porwich/Niedziela

Przyjeżdżają, aby podziękować za dar przyjęcia I Komunii Świętej. To czas dziękczynienia dzieci, ale i rodziców, katechetów, duszpasterzy - docierają na Jasną Górę ze wszystkich stron Polski.

- Tworzymy piękną rodzinę, bo jesteśmy tu wspólnie z dziećmi, ich rodzicami, opiekunami, nauczycielami - zauważył proboszcz parafii św. Jana Chrzciciela z Chełma z diec. tarnowskiej ks. Jerzy Bulsa.

CZYTAJ DALEJ

Bp Przybylski: Kościół, choć nie jest z tego świata, pełni swoją misję tu i teraz

2024-05-15 20:26

[ TEMATY ]

KUL

bp Andrzej Przybylski

Karol Porwich/Niedziela

Bp Andrzej Przybylski

Bp Andrzej Przybylski

Kościół, choć nie jest z tego świata, pełni swoją misję tu i teraz na tym świecie - mówił biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej Andrzej Przybylski podczas Mszy św. w kościele akademickim na zakończenie drugiego dnia 56. Tygodnia Eklezjologicznego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Tematem tegorocznej edycji tego wydarzenia jest „Kościół i Państwo - razem czy osobno?”, a jego organizatorem jest Wydział Teologii KUL.

W homilii hierarcha, nawiązując do tekstu dzisiejszej Ewangelii, podkreślił, że Chrystus trwa w nieustannej opiece i modlitwie za wszystkich ludzi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję