W niedzielę 5 czerwca, w bazylice katedralnej w Sandomierzu, pasterz diecezji - bp Andrzej Dzięga zainaugurował Diecezjalny Kongres Rodzin, który trwał do 12 czerwca i zakończył się Mszą św. na placu papieskim. Przez osiem dni w poszczególnych miastach i parafiach naszej diecezji prowadzone były czuwania, modlitwy oraz konferencje poświęcone rodzinie.
Rok Rodziny rozpoczął się w I Niedzielę Adwentu 2004 r. przekazaniem relikwii św. Joanny Beretty Molli dla naszej diecezji. Relikwie tej Świętej wraz z relikwiami bł. Wincentego Kadłubka ustawione były przed ołtarzem, aby za wstawiennictwem tych Świętych upraszać u Boga obfite owoce dla Kongresu Rodzin, który jest uwieńczeniem diecezjalnego Roku Rodziny. Na inauguracyjnej Mszy św. byli obecni także bp Marian Zimałek, bp Edward Frankowski, licznie przybyli księża z diecezji oraz przedstawiciele władz samorządowych z trzech województw, na terenie których leży nasza diecezja. Biskup Ordynariusz we wstępie do Mszy św. powiedział, że w tym szczególnym okresie Kongresu Rodzin powinniśmy ze zdwojoną siłą modlić się za i w intencji rodzin. Mówił także, że pokój potrzebny jest naszemu narodowi i rodzinom w naszym narodzie.
W wygłoszonej homilii bp Andrzej Dzięga powoływał się na Ewangelię mówiącą o znalezieniu Jezusa w świątyni. Apelował do wszystkich wiernych, aby słysząc słowa: rodzina, rodzice, dzieci od sprawujących władzę, zastanowili się, czy przypadkiem osoba, która je wypowiada, nie chce zdobyć naszego poparcia społecznego do własnych celów. Ksiądz Biskup, zwracając się do samorządowców, podkreślał także, aby stanowiąc prawo dla rodziny, było ono faktycznie dla niej przeznaczone. Prawo dla rodziny powinno się opierać na prawie Bożym, aby nie było wynaturzeń. Bez Boga nic nie można zdziałać. Na zakończenie Ofiary Eucharystycznej, przed wystawionym Najświętszym Sakramentem, odśpiewaniu Litanii do Serca Pana Jezusa Biskup Ordynariusz powierzył rodziny naszej diecezji oraz cały kongres Najświętszemu Sercu Jezusa.
W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.
Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
Ojciec Święty mianował abp. Mirosława Adamczyka nuncjuszem apostolskim w Albanii. Polak od 33 lat pełni służbę w dyplomacji watykańskiej. Do tej pory był papieskim przedstawicielem w Argentynie, a wcześniej m.in. w Panamie - informuje Vatican News.
Abp Mirosław Adamczyk ma 63 lata. Pochodzi z Gdańska. Pracę w dyplomacji watykańskiej rozpoczął w 1993 r., pracując kolejno na Madagaskarze, w Indiach, na Węgrzech, w Belgii, RPA i Wenezueli, a także w Sekretariacie Stanu Stolicy Apostolskiej. Od 2020 r. był nuncjuszem apostolskim w Argentynie, wcześniej – w latach 2017 – 2020 – w Panamie, a jeszcze wcześniej: w Liberii, Gambii i Sierra Leone.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.