Kościół w Polsce - w trosce o wspólne dobro - zwraca szczególną uwagę na istniejące aktualnie patologie w życiu społeczno-gospodarczym. Jednocześnie przestrzega przed nimi i zachęca do ich zwalczania. Jedną z głównych patologii jest narastające zjawisko korupcji. Innym problemem jest zagubienie się człowieka w nowym systemie gospodarczym, przejawiające się w kryzysie osobowości. Zjawiska te powstają i rozwijają się szczególnie w wyniku słabości systemu społeczno-gospodarczego. Kościół nieustannie przestrzega przed kryzysem postaw etycznych, potrzebnych do utrzymania kierunku przemian i osiągnięcia celu. Synod postuluje, aby zwracać większą uwagę na właściwe używanie wolności oraz kultywowanie i rozwój cnót fundamentalnych dla życia społeczno-gospodarczego.

Wśród wielu wyzwań na płaszczyźnie życia społeczno-gospodarczego na szczególną uwagę zasługuje problem bezrobocia. Nie do Kościoła jednak należy rozwiązywanie tej kwestii poprzez tworzenie odpowiednich mechanizmów ekonomicznych i politycznych. Kościół jednak nie może nie włączyć się w przemianę losu osobistego i poszukiwanie miejsca w życiu społecznym dla tych, którzy pozbawieni są pracy. Wśród licznie podejmowanych działań nie brakuje pomocy charytatywnej oraz troski o duchowy wymiar życia bezrobotnych.

Kolejny problem, który poruszył Synod, to uczestnictwo w życiu politycznym. Troska o dobro wspólne w życiu społecznym domaga się od każdego człowieka zaangażowania w działalność społeczno-polityczną. Wypełnienie Bożego nakazu: "czyńcie sobie ziemię poddaną" (por. Rdz 1, 28) wiąże się nie tylko z panowaniem człowieka nad stworzeniem, ale obejmuje ono także wszelkie jego działanie związane z organizowaniem współżycia ludzkiego, tak by powstały warunki coraz bardziej odpowiadające naturze człowieka: "Pismo Święte mówi nam nieustannie o czynnym zaangażowaniu na rzecz brata i wymaga współodpowiedzialności, która powinna obejmować wszystkich ludzi. Wymaganie to nie ogranicza się do własnej rodziny, ani nawet Narodu czy Państwa, lecz obejmuje według pewnego porządku całą ludzkość, tak że dla nikogo los innych członków ludzkiej rodziny nie może być obojętny" (CA 51). Nawet jeśli Ewangelia nie mówi wprost o zaangażowaniu politycznym, to jednak dla chrześcijan nauka Jezusa Chrystusa i Jego postawa stanowią zawsze ważny punkt odniesienia. Jezus nakazuje Piotrowi uiścić wymagany podatek świątynny (por. Mt 17, 24-26), a w odpowiedzi na pytanie o zasadność płacenia podatków okupantowi posługuje się rzymską monetą z podobizną cezara, wskazując na istnienie obok duchowego także ziemskiego porządku. Człowiek stworzony na obraz i podobieństwo Boże nosi na sobie oprócz Boskiej podobizny, także i doczesną, ziemską, i dlatego nie może zachowywać dystansu w stosunku do spraw ziemskich, a do nich należy też i polityczne zaangażowanie, które zostało powierzone ludziom świeckim. To właśnie ich zadaniem jest ulepszenie porządku doczesnego przez "przepojenie zmysłem chrześcijańskim nie tylko obyczajów i świadomości, ale również prawa i struktury społeczności świeckiej" (PP 6).

cdn.