Moi Bracia i Moje Siostry!

1. Przez kolejne niedziele Wielkiego Postu i czasu wielkanocnego zaprosił nas Kościół do uczestnictwa w najważniejszych wydarzeniach naszego zbawienia: wysłuchamy słów Chrystusowego nauczania, będziemy towarzyszyć Zbawicielowi dzień po dniu w Jego drodze do Jerozolimy, przez Wieczernik na Golgotę, przeżyjemy radość poranka Zmartwychwstania, z Niewiastami i Uczniami spotkamy Zmartwychwstałego, wreszcie w dzień Pięćdziesiątnicy wraz z Maryją i Apostołami otrzymamy światło Ducha Świętego. Każde wydarzenie przeżywane podczas Mszy św. niedzielnej staje się czasem spotkania z Chrystusem w rozważaniu tekstu Pisma Świętego, a szczególnie w możliwości przyjęcia Komunii Świętej.
Prawdę tę przypomina Ojciec Święty w Encyklice O Eucharystii: „Kościół otrzymał Eucharystię od Chrystusa, swojego Pana, nie jako jeden z wielu cennych darów, ale jako dar największy, ponieważ jest to dar z samego siebie, z własnej osoby w jej świętym człowieczeństwie, jak też dar Jego dzieła zbawienia. Nie pozostaje ono ograniczone do przeszłości, skoro to, kim Chrystus jest, to, co uczynił i co wycierpiał dla wszystkich ludzi, uczestniczy w wieczności Bożej, przekracza wszelkie czasy i jest w nich stale obecne” (Ecclesia de Eucharistia, 11).
W niniejszym liście wspólnie rozważmy pokrótce, moi Bracia i Siostry, słowa Jana Pawła II i zastanówmy się nad naszą odpowiedzią na otrzymany dar Eucharystii - DAR NAJWIĘKSZY.

2. Dar największy, ponieważ jest to dar z samego siebie.
Życie religijne, a zwłaszcza naukę religii rozumiemy zwykle jako przyjęcie prawd wiary i zachowanie Bożych przykazań. Od pierwszych lat świadomego życia dzieci dowiadują się od starszych o tym, co Pan Bóg uczynił dla ludzi, co im powiedział i co nakazał. Naszą odpowiedzią na ten Boży dar jest modlitwa - słowo podziękowania i prośby. W ten sposób religia wypełnia się nauką rozmowy z Bogiem i posłuszeństwem Jego przykazaniom. Takie rozumienie życia religijnego może nam towarzyszyć także w wieku dorosłym: modlić się i zachowywać przykazania - to wystarczy.
Bardzo dobrze się dzieje, gdy w czasie przygotowania do I Komunii Świętej dziecko dowiaduje się, że Chrystus nie tylko nauczał, dał nam wyjaśnienia prawd wiary i przypomniał zasady postępowania. Przygotowujemy dziecko przede wszystkim do spotkania z Chrystusem, który dał nam samego siebie - przez miłość objawioną na Golgocie, szczególnie przez ustanowienie Najświętszej Ofiary, przez Eucharystię, przez Mszę św. Wszyscy, dzieci i dorośli, uświadamiamy sobie, że naszą odpowiedzią na ten dar powinno być pragnienie przyjęcia Chrystusa w Komunii Świętej - osobiste spotkanie i najściślejsze zjednoczenie. Dorastanie do pełni życia religijnego wypełnia się przez bardzo częste spotkanie z Jezusem Eucharystią, przez coraz ściślejsze zjednoczenie z Nim w Komunii Świętej i modlitwie adoracyjnej.

3. Bardzo bliską okazją do przypomnienia nam tej prawdy są organizowane w parafiach rekolekcje wielkopostne. Mówimy: wysłuchałem nauk rekolekcyjnych, odbyłem spowiedź wielkanocną; dla dopełnienia parafialnych obowiązków zwróciłem też zaproszenie (kartkę do spowiedzi), którą otrzymałem od duszpasterza w czasie nawiedzin kolędowych. To bardzo dobrze i oby wszystkie parafie naszej diecezji - takie jest postanowienie I Synodu Diecezji Łomżyńskiej - przywróciły ten bardzo pożyteczny zwyczaj. Ale to jeszcze za mało. Jezus Eucharystia - dar Jego Osoby czeka na naszą osobę, na spotkanie, na zjednoczenie, na Komunię Świętą każdej niedzieli, w czasie każdej Mszy św., przez cały rok.
Wielkopostne rekolekcje w Roku Eucharystii przeżyjemy w szczególnym rozważaniu naszego sumienia i gorącym pragnieniu częstego przystępowania do Stołu Pańskiego. Nabożeństwo Gorzkich Żali, a zwłaszcza Trzy Święte Dni wielkiego tygodnia niech staną się okazją do osobistej modlitwy adoracyjnej przed Chrystusem uroczyście wystawionym.

4. Czas wielkanocny, czas I Komunii Świętych i bierzmowania staje się szczególną okazją do zaproszenia Jezusa Eucharystię do naszej rodziny. Pisałem w liście na dzień Świętej Rodziny (26 grudnia 2004): „Szczególnie ważnym staje się dla rodziny udział w niedzielnej Mszy św.; udział pełny z przyjęciem Komunii Świętej. Chleb Eucharystyczny czyni z różnych członków wspólnoty rodzinnej jedno ciało, objawienie szerszej Komunii Kościoła”. A zatem każda niedziela powinna być dniem pełnego spotkania rodziny w zjednoczeniu z Chrystusem, dniem szczególnej bliskości wszystkich domowników. O ile bardziej jednak ta bliskość powinna wypełnić dom rodzinny w dniu pierwszego pełnego udziału w Mszy św. najmłodszych spośród nas, czy w czasie przyjęcia „znaku daru Ducha Świętego” na rozpoczęcie dojrzałego życia wiarą przez naszą młodzież.
Wiosenny czas wielkanocny ozdobiony jest społecznym ożywieniem „białego tygodnia” i „nowenny do Ducha Świętego.” Oby cała rodzina wykorzystała to ożywienie do odpowiedzi Chrystusowi na Jego Dar Największy, odpowiedziała darem z samego siebie: czasem modlitwy adoracyjnej, a zwłaszcza przyjęciem Komunii Świętej.

5. Czas wielkanocny Roku Eucharystii stanie się także zaproszeniem do społecznego spotkania z Chrystusem naszych wspólnot parafialnych. Uroczyście i publicznie w czasie procesji Bożego Ciała odnowimy naszą wiarę, cześć i miłość Jezusowi Eucharystii. Troskliwość o przygotowanie osobiste i przystąpienie do Komunii Świętej poszerzy się o wysiłek organizacyjny właściwego ozdobienia domów, przygotowania ołtarzy stacyjnych i aktywnego udziału wszystkich parafian w modlitwie uwielbienia. Nasze ulice, jakże często zastawione natarczywością reklam, niekiedy miejsce społecznych niepokojów, niech doznają dowartościowania przez głoszenie orędzia zgody społecznej i komunijnej cywilizacji.
W Łomży i innych miastach, gdzie jest więcej wspólnot parafialnych rozważymy możliwość wspólnego przeżycia dni Eucharystycznych. Można je zorganizować w uroczystość Bożego Ciała lub w inny dzień dogodny. Księża Dziekani zatroszczą się o takie spotkanie - Kongres Eucharystyczny - we wspólnocie parafii z dekanatu.

6. Nasza odpowiedź na NAJWIĘKSZY DAR - Jezusa Chleb Eucharystyczny wymaga też stałego wczytywania się w objawione teksty Pisma Świętego, które zapowiadają pokarm z nieba i słowa Chrystusa, które mówią o ustanowieniu Najświętszej Ofiary. Nasi kapłani przygotowali teksty katechez, czytania na nabożeństwa majowe i wykłady do wygłoszenia w Diecezjalnym Radiu Nadzieja, a także w czasie dekanalnych Kongresów Eucharystycznych.
Ufam, że wspólny wysiłek duszpasterski, otwarcie serca i umysłu nas wszystkich zaowocuje głębszym wejściem w tajemnicę Bożej Miłości, która pozwoliła się zamknąć w znaku chleba i wina, która czeka na nas w Sakramentalnym znaku Eucharystii w tabernakulach tak troskliwie pielęgnowanych świątyń.
Zakończę ten lis życzeniem, które przesłał nam Ojciec Święty w Liście na Rok Eucharystii: „…odkrywajcie na nowo dar Eucharystii jako światło i moc dla waszego codziennego życia w świecie, w wykonywaniu waszych zawodów i w różnych sytuacjach. Przede wszystkim odkrywajcie go, żyjąc w pełni pięknem i misją rodziny” (MND, 30).
Na codzienne spotkanie z Jezusem Eucharystią razem z Księdzem Biskupem Tadeuszem Moim Braciom i Siostrom ślę serdeczne błogosławieństwo.

Łomża, 14 lutego 2005 r.