Tak się składa, że w czasach, w których żyjemy, wielu księżom i parafiom dana była łaska budowania domów Bożych.

Tak, to łaska, dar od Boga, swego rodzaju wybraństwo. Nie każdy może jej dostąpić, znamy to wszak z Pisma Świętego, i nie każdy jej dostępuje.

W naszej diecezji ten dar otrzymało bardzo wiele parafii. Wiele z nich odśpiewało już uroczyste "Te Deum" w momencie poświęcenia nowego, wybudowanego kościoła. Ten śpiew słychać było szczególnie często w Roku Jubileuszowym 2000, a zebrane podczas każdej z tej uroczystości tłumy przekonywały, że ludzie, mimo umęczenia, z łaski wybraństwa są po ludzku dumni. Niektóre parafie wciąż realizują dar, naznaczając każdą przysłowiową cegłę - słodkim w tym przypadku wyrzeczeniem.

W dzisiejszą niedzielę wszystkich tych, którzy część swego życia oddali lub oddają Bogu, budując Mu dom na ziemi, wspominamy w sposób szczególny. Księży, pod których kierownictwem świątynie rosły w górę, i parafian, którzy pracą i ofiarami sprawiali, że mogły piąć się ku niebu, że stały się godne Właściciela, któremu były szykowane.

Bez wątpienia oni wszyscy mają wielkie, godne pozazdroszczenia zasługi u Pana na niebiosach. My, którzy dzięki temu, że Oni nie wystraszyli się daru, możemy gromadzić się w pięknych świątyniach, winniśmy im wieczną pamięć. Wieczną - to wcale nieprzypadkowe słowo. Przypominają mi się w tej chwili słowa Wieszcza: "Jeśli zapomnę o nich, Ty, Boże na niebie, zapomnij o mnie". Tak wyjątkowo w tym momencie pasują. Jak można zapomnieć o tych, którzy budowali dom Boży? Nie sposób. I jeszcze jedno zdanie. Dla chrześcijanina ta pamięć najpełniej wyraża się w modlitwie.