Współczesny świat jest zafascynowany obrazem i jego przesłaniem; wywiera ogromny wpływ na społeczeństwo i kulturę. Oprócz tradycyjnego malarstwa, rzeźby i różnorakich form artyzmu, funkcjonuje fotografia. W dziele ewangelizacji jest ona niezwykle potrzebna, gdyż zdjęcia mogą stać się jej wspaniałym nośnikiem. Jednym z artystów, którzy chcą przekazywać Dobrą Nowinę w ten sposób, jest Katarzyna Artymiak, młody fotograf, dokumentujący wydarzenia z archikatedry lubelskiej oraz współpracownik Tygodnika Katolickiego „Niedziela” i „Gościa Niedzielnego”.
Aparat fotograficzny dość wcześnie zainteresował małą Kasię. Gdy miała 5 lat, jej pierwszym nauczycielem i mistrzem został o 9 lat starszy brat, Jacek. Początkowo tworzyła zdjęcia w stylistyce fotografii wizytowej, najczęściej były to rodzinne, pozowane portrety. Później zainteresował ją pejzaż. Od kilku lat zajmuje się głównie fotografią reporterską i dokumentalną. Z pierwszych uroczystości w archikatedrze, którym Katarzyna towarzyszyła z aparatem, najważniejsza była konsekracja bp. Mieczysława Cisło. Z czasem wykonywane przez nią zdjęcia zostały docenione i została laureatką konkursu fotograficznego XVI LO w Lublinie na najciekawsze zdjęcie szkoły. W jej dorobku znajduje się kilka wystaw autorskich (Kongres Kultury Chrześcijańskiej, Poświęcenie sztandaru RUP Lublin, Rzym na przełomie Tysiącleci, Mowa Światła, Do Ojczyzny wróć…), prezentowanych na Poczcie Głównej w Lublinie, podczas Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenki Religijnej „Żakeria”, w lubelskim seminarium duchownym i w siedzibie redakcji „Niedzieli” w Częstochowie, oraz współautorska ze Stanisławem Sadowskim z okazji jubileuszu 5-lecia Międzynarodowego Festiwalu Organowego, odbywającego się w kościele Świętej Rodziny na Czubach. Wielkim wyróżnieniem było wybranie jej przez matkę Jolantę Olech na oficjalnego fotografa Sióstr Urszulanek Szarych SJK na uroczystości kanonizacyjne bł. Urszuli Ledóchowskiej w Rzymie. Kilkakrotnie miała też, dzięki życzliwości ks. inf. Ireneusza Skubisia i redakcji „Niedzieli Lubelskiej”, możliwość bycia akredytowanym fotografem na uroczystościach papieskich w Polsce i Rzymie. Za wkład w dzieło tego katolickiego tygodnika otrzymała w 2004 r. od ks. inf. Ireneusza Skubisia medal „Mater Verbi”. W lipcu 2004 r. Katarzyna obroniła dyplom licencjata z fotografii w pracowni prof. Mirosława Araszewskiego w Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi. Część pisemna pracy, zatytułowana „Papiescy fotografowie”, została poświęcona codziennemu trudowi ludzi, którzy dokumentują pontyfikat Jana Pawła II, natomiast praktyczna, pt. „Boży piłkarze”, to zbiór zdjęć, powstałych podczas sportowych zmagań lubelskich seminarzystów.
Istotą fotografii reportażowej jest ukazanie prawdziwego obrazu otaczającej nas rzeczywistości. Uchwycenie najważniejszych chwil wymaga wiele skupienia i wyczucia. Sławny francuski fotograf Henri Carter-Bresson ujął to jako decydujący moment - najistotniejszą chwilę zdarzenia, którą należy umiejętnie uchwycić. W tym kontekście zdjęcia Katarzyny Artymiak mówią same za siebie.
Bombardowania w Libanie zabijają ludzi i niszczą tkankę społeczną kraju – ostrzega franciszkanin, brat Tony Choukri z Bejrutu. Dzieci, gdy tylko usłyszą dźwięk przypominający strzał, biegną do swoich mam. Gwardian klasztoru św. Józefa apeluje o pokój i przypomina, że mimo strachu, zakonnicy pozostają przy mieszkańcach oraz przyjmują uchodźców.
Dramatyczne świadectwo z Bejrutu płynie w kolejnym tygodniu nowej odsłony konfliktu na Bliskim Wschodzie, której elementem są izraelskie działania zbrojne przeciwko celom w Libanie. Brat Tony Choukri z Kustodii Ziemi Świętej mówi, że nie tylko zabijają ludzi i uderzają w mury, ale też tworzą „środowisko nienawiści i zemsty, miejsce, które nie ma już nic wspólnego ze spokojem Libanu”.
U Ezechiela woda wypływa spod progu świątyni i kieruje się na wschód, ku stepom Arabah. Prorok żyje na wygnaniu nad Kebarem, a rozdziały 40-48 powstają po upadku Jerozolimy. Wcześniej księga opisuje odejście chwały Pana ze świątyni (Ez 10-11) i jej powrót (Ez 43). Kierunek wschodni przypomina o drodze tej chwały. W Ez 11,23 odchodzi ona ku wschodowi, w Ez 43 wraca od strony wschodu. Teraz pojawia się znak życia, który wychodzi spod progu, po prawej stronie, na południe od ołtarza. Przewodnik z sznurem mierniczym odmierza cztery razy po tysiąc łokci. Woda rośnie bez dopływów po drodze: kostki, kolana, biodra, aż staje się nurtem nie do przejścia. Hieronim zauważa okrężną drogę przez bramę północną i widzi w niej obraz trudu dojrzewania wiary. Hieronim przywołuje wariant Septuaginty, gdzie przy kostkach pojawia się „woda odpuszczenia” (aqua remissionis). Łączy to z obmyciem, które usuwa grzech i otwiera drogę wiary. Zwraca uwagę na tłumaczenie słowa „kostki” jako ἀστράγαλοι (astragaloi) u Akwili, Symmacha i Teodocjona. Następny etap prowadzi do „zgięcia kolan”, znaku czci i modlitwy. Później pojawia się poziom lędźwi, który Hieronim wiąże z oczyszczeniem sfery pożądliwości i z nauką o uświęceniu ciała. Woda płynie ku zasolonemu „morzu”, rozumianemu jako Morze Martwe, i je uzdrawia. W miejscu śmierci powstaje obfitość ryb. Po obu brzegach rosną drzewa owocujące co miesiąc; owoc staje się pokarmem, liście służą jako lekarstwo. Prorok nawiązuje do ogrodu z Rdz 2, a Hieronim łączy te wody z proroctwem Zachariasza o „wodzie żywej” oraz ze słowami Jezusa o wodzie żywej w J 4 i J 7.
Bombardowania w Libanie zabijają ludzi i niszczą tkankę społeczną kraju – ostrzega franciszkanin, brat Tony Choukri z Bejrutu. Dzieci, gdy tylko usłyszą dźwięk przypominający strzał, biegną do swoich mam. Gwardian klasztoru św. Józefa apeluje o pokój i przypomina, że mimo strachu, zakonnicy pozostają przy mieszkańcach oraz przyjmują uchodźców.
Dramatyczne świadectwo z Bejrutu płynie w kolejnym tygodniu nowej odsłony konfliktu na Bliskim Wschodzie, której elementem są izraelskie działania zbrojne przeciwko celom w Libanie. Brat Tony Choukri z Kustodii Ziemi Świętej mówi, że nie tylko zabijają ludzi i uderzają w mury, ale też tworzą „środowisko nienawiści i zemsty, miejsce, które nie ma już nic wspólnego ze spokojem Libanu”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
