Serwis

19 grudnia, podczas wizyty Matki Generalnej w klasztorze Sióstr Urszulanek Matki Bożej Niepokalanej z Gandino w Nurcu Stacji, bp Antoni Dydycz odprawił Mszę św., a następnie spotkał się z siostrami. Nową przełożoną w Nurcu Stacji została wybrana s. Laura Boschi.

19 grudnia bp Antoni Dydycz uczestniczył w Domu Miłosierdzia im. Jana Pawła II w Sokołowie Podlaskim w spotkaniu wigilijnym. Wokół świątecznego stołu zgromadziły się dzieci wraz ze swoimi rodzicami z terenu parafii pw. Miłosierdzia Bożego. Po odmówieniu Koronki do Miłosierdzia Bożego, życzeniach i wspólnej wieczerzy do uczestników przybył św. Mikołaj, obdarowując je świątecznymi prezentami.

20 grudnia we wspólnocie Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie odbyła się wieczerza wigilijna. Przy świątecznym stole zasiedli wraz z bp. Antonim Dydyczem wykładowcy, wychowawcy i pracownicy seminaryjni oraz alumni. Zebrani składali sobie wzajemnie życzenia, dzielili się opłatkiem, alumni przedstawili krótką inscenizację jasełkową, a na zakończenie każdy kleryk i pracownik seminaryjny otrzymał upominek gwiazdkowy.

21 grudnia bp Antoni Dydycz uczestniczył w spotkaniu wigilijnym w Zespole Szkół Specjalnych w Bielsku Podlaskim. W trakcie spotkania uczniowie zaprezentowali program bożonarodzeniowy, podzielono się opłatkiem i spożyto posiłek wigilijny. Na zakończenie spotkania uczniowie szkoły otrzymali prezenty od św. Mikołaja.

21 grudnia bp Antoni Dydycz uczestniczył w Białymstoku w spotkaniu opłatkowym zorganizowanym przez Sejmik Województwa Podlaskiego.

21 grudnia bp Antoni Dydycz uczestniczył w wieczorze wigilijnym w internacie Zespołu Szkół Rolniczych w Ostrożanach.

22 grudnia bp Antoni Dydycz uczestniczył w spotkaniu wigilijnym w Szkole Podstawowej im. Jana Pawła II w Holonkach (parafia Klichy).

23 grudnia w Drohiczynie odbyło się spotkanie wigilijne księży z diecezji drohiczyńskiej. Kapłani, dzieląc się opłatkiem, składali swemu Ordynariuszowi i sobie nawzajem życzenia świąteczne. Tegoroczne życzenia Księdzu Biskupowi w imieniu całego Prezbiterium drohiczyńskiego złożył ks. Józef Gierczyński - proboszcz z Łazówka. W spotkaniu uczestniczyło ok. 130 księży.

24 grudnia w Drohiczynie odbyła się wieczerza wigilijna, na której spotkali się najbliżsi współpracownicy bp. Antoniego Dydycza z Kurii Diecezjalnej i Wyższego Seminarium Duchownego oraz Księża Emeryci, Siostry Sercanki i Siostry Loretanki. Życzenia świąteczne Księdzu Biskupowi w imieniu wszystkich zebranych złożył ks. dr Dariusz Kujawa - notariusz Kurii Biskupiej.

25 grudnia, w uroczystość Narodzenia Pańskiego, bp Antoni Dydycz przewodniczył uroczystej Pasterce w parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Sokołowie Podlaskim, a w godzinach południowych przewodniczył uroczystej Liturgii bożonarodzeniowej w sokołowskiej konkatedrze.

26 grudnia, w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia, bp Antoni Dydycz odprawił Mszę św. w kościele pw. Wszystkich Świętych w Drohiczynie, a następnie spotkał się z Siostrami Benedyktynkami.

Ks. Krzysztof Żero

Komunikat Ruchu Światło-Życie diecezji drohiczyńskiej

A. Informacje o DSA:
W dn. 14-16 stycznia 2005 r. odbędzie się kolejna sesja Szkoły Animatora dla uczestników I roku.

B. Spotkanie Moderatorów:
Kolejne spotkanie formacyjne odbędzie się w w Drohiczynie w poniedziałek, 7 lutego, godz. 16.00.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

C. KODA - zimowa:
1. Koda dla oazowiczów po ONŻ II st. z woj. podlaskiego: w Białymstoku.
Termin: 22 stycznia - 3 lutego 2005 r., przyjazd 22 stycznia ok. godz. 18.00, rozjazd: 3 lutego (rano);
Koszt: 200 zł; Wymagania formacyjne: po II st. ONŻ;
Miejsce: Dom rekolekcyjny Ruchu Światło-Życie w parafii Miłosierdzia Bożego w Białymstoku, ul. Radzymińska 1 (zabieramy ze sobą śpiwory, kapcie, notatnik, Pismo Święte, itp.);
Zgłoszenia: do 16 stycznia.
2. Koda dla oazowiczów po ONŻ II st. z woj. mazowieckiego: w Sulejówku (razem z diecezją warszawsko-praską; można zgłaszać się dopiero po 8 stycznia, jeśli będą miejsca).
Termin: 13-23 lutego 2005 r.;
Koszt: 250 zł (można otrzymać dofinansowanie do 50 zł), zgłoszenia do 23 stycznia.

D. Oazy zimowe:
Rekolekcje ewangelizacyjne (ONŻ „0” st.) dla młodzieży szkół średnich oraz III klasy gimnazjalnej w Tylmanowej - Szkole w terminie: 29 stycznia - 5 lutego; prowadzi ks. Dariusz Kucharek; koszt: 250 zł. Zgłoszenia do 16 stycznia do ks. D. Kucharka; tel: 085-730-65-35.
Wszystkie plany oazowe w diecezji polecam gorącej modlitwie.

Z pozdrowieniem w Panu - ks. Romuald Kosk
Ruch Światło-Życie
Diakonia Diecezjalna
ul. Kościelna 10
17-312 Drohiczyn

Aktualny adres do nadsyłania zgłoszeń: Ks. Romuald Kosk, ul. Kraszewskiego 4; 17-312 Drohiczyn; tel. 085-655-83-44; kom. 0-604-12-52-07; mail: rkosk@drohiczyn.opoka.org.pl

Zaproszenie na szkolenie katechetyczne

Zapraszam na warsztaty zajęciowe dla katechetów z całej diecezji drohiczyńskiej (księży, siostry zakonne i katechetów świeckich) nt.: „Umiejętność prezentacji i wystąpień publicznych w pracy katechetycznej”. Zajęcia, potwierdzone zaświadczeniem, odbędą się w Drohiczynie, w Szkole Podstawowej (przy wjeździe do Drohiczyna od strony Sokołowa Podl.) w sobotę, 5 lutego 2005 r. w godz. 10.00-18.00. Koszt uczestnictwa w szkoleniu + obiad wynosi 30 zł.
Chętni do udziału w warsztatach proszeni są o przesłanie do 15 stycznia 2005 r. pisemnego zgłoszenia na adres: Wydział Nauki Katolickiej, ul. Kościelna 10, 17-312 Drohiczyn.

Ks. dr Zbigniew Rycak - Dyrektor WNK

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.