Święto patronalne Ruchu Światło-Życie odbyło się 4 grudnia w katedrze. Patronką Ruchu jest Maryja Niepokalana, toteż tradycyjnie przed uroczystością Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny zebraliśmy się, by obchodzić swe święto. Tematem roku oazy jest diakonia, czyli służba, która stanowi cel naszej formacji, a zdolność do jej podejmowania jest miarą chrześcijańskiej dojrzałości.
Już rano zgromadziliśmy się w kościele, by pod przewodnictwem diecezjalnej diakonii muzycznej pod kierunkiem ks. Dominika Samulaka przypomnieć sobie piosenki Ruchu Światło-Życie.
Uczestniczyliśmy także w spektaklu grupy z Horodła pod opieką ks. Jarosława Przytuły, która przygotowała spektakl pełen głębokich treści.
Kolejnym punktem programu był namiot spotkania, podczas którego zgłębialiśmy słowa wypowiedziane przez Jezusa Chrystusa podczas Ostatniej Wieczerzy. Najważniejszym momentem była Eucharystia, której przewodniczył ks. prał. Czesław Grzyb. Kaznodzieja mówił o naszej służbie, nie tylko w Ruchu jako animatora czy uczestnika, ale przede wszystkim jako prawdziwego świadka odważnie wyznającego swoją wiarę. Przypomniał słowa założyciela Ruchu Światło-Życie sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego: „Od Maryi uczmy się zjednoczenia z Jezusem w Eucharystii, abyśmy przyjmowali Jego miłość i w miłości Mu się oddawali”.
Ważnym momentem programu święta patronalnego było nabożeństwo przystąpienia do tzw. Deuterokatechumenatu, czyli wejścia na drogę dojrzałego chrześcijaństwa. 60 osób, które uczestniczyły w rekolekcjach wakacyjnych pierwszego stopnia, przyjęło jako znak tej gotowości Ewangelię św. Łukasza i „foskę” jako wyraz przynależności do Ruchu Światło-Życie.
Teraz rozpocznie się dla nich droga formacji, składająca się z dziesięciu kroków, czyli dziesięciu etapów. My możemy zapewnić tych młodych stażem oazowiczów, że będziemy się za nich modlić, by dotrwali do końca i stali się widocznym znakiem obecności miłości Boga. Ten dobrze przeżyty dzień po raz kolejny umocnił mnie w staraniu o realizację słów: „Służę, więc jestem”.