Polski cmentarz uratowany

MP

Bądź na bieżąco!

Cmentarz w Kołomyi koło Stanisławowa na Kresach uratowany!
26 września poświęcił go ponownie ks. Stanisław Draguła z Wrocławia.

Zawalone mury, zniszczone bramy, poniszczone nagrobki. Cmentarz, leżący w centrum Kołomyi, zamieniono w śmietnisko. Przez środek robiono sobie skróty. Ukraińskie władze zagroziły: albo Polacy uporządkują cmentarz, albo go zlikwidujemy. Zrobimy w tym miejscu park. Polacy, których pozostało niewielu w Kołomyi, nie poradziliby sobie z uporządkowaniem cmentarza. Z apelem o ratunek dla zabytkowej polskiej nekropolii wystąpiła red. Grażyna Orłowska-Sondej z TVP we Wrocławiu. Zaczęto zbierać pieniądze. Wśród ofiarodawców są m.in. ks. Franciszek Głód z Wrocławia, Mieczysław Gaweł z Wrocławia, Fundacja Pomoc Polakom na Wschodzie, Społeczeństwo miasta Wołczyna, jeleniogórska „Jelfa”.
Uroczystości poświęcenia na nowo cmentarza rozpoczęły się Mszą św. w zwróconym 15 lat temu katolikom kościele. Wzięli w niej udział m.in. dawni kołomyjanie - wielu z nich przyjechało z Wrocławia i Oławy. Byli też przedstawiciele władz polskich i polskich organizacji, w tym Ferdynand Grabowiecki ze Środy Śląskiej, reprezentujący „Wici” i Maciej Ferenc z Wielkopolski ze Związku Zawodowego Rolników „Ojczyzna”.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2004-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Św. Norbercie Biskupie! Czy Ty nie lubisz Polaków?

Niedziela Ogólnopolska 23/2006, str. 26

Ks. Antoni Tatara

Ależ skąd! Oczywiście, że lubię! Kocham przecież wszystkich ludzi. Rozumiem jednak, dlaczego padło takie pytanie. „Usprawiedliwię się” za chwilę. Wpierw powiem parę zdań o sobie. Moje staroniemieckie imię oznacza osobę, która dokonuje wielkich i widocznych czynów gdzieś na północy (nord, czyli „północ” i beraht, czyli „błyszczący”, „jaśniejący”). W pewnym sensie byłem taką osobą. Żyłem na przełomie XI i XII wieku. Urodziłem się w Niemczech w bogatej i wpływowej rodzinie. Dzięki temu od dziecięcych lat obracałem się wśród elit (przebywałem m.in. na dworze cesarza Henryka V). Można powiedzieć, że zrobiłem kościelną karierę - byłem przecież arcybiskupem Moguncji. Wcześniej, mając 35 lat, cudem uniknąłem śmierci od rażenia piorunem. Wydarzenie to zmieniło moje życie. Przemierzałem Europę, ewangelizując i wzywając do poprawy postępowania. Będąc człowiekiem wykształconym i jednocześnie mającym dar popularyzacji posiadanej wiedzy, potrafiłem szybko zgromadzić wokół siebie grono naśladowców. Umiałem zjednywać sobie ludzi dzięki wrodzonej inteligencji, kulturze osobistej oraz ujmującej osobowości. Wraz z moimi uczniami stworzyliśmy nowy zakon (norbertanie). Poświęciliśmy się bez reszty pracy apostolskiej nad poprawą obyczajów wśród kleru i świeckich. Powrócę do pytania. Zapewne wielu tak właśnie myśli o mnie. Dzieje się tak, ponieważ jako arcybiskup sąsiadującej z wami metropolii rościłem sobie prawo do sprawowania władzy nad diecezjami w Polsce, które podlegały metropolii w Gnieźnie. Przyznaję, że nie było to zbyt mądre. Jako usprawiedliwienie mogę tylko dodać, że kierowała mną troska o dobro Kościoła powszechnego. Wtedy na Waszych ziemiach chrześcijaństwo jeszcze dobrze nie okrzepło. Bóg jednak wezwał mnie rychło do siebie, a Stolica Apostolska przywróciła bardzo szybko arcybiskupom gnieźnieńskim przysługujące im prawa. Wszystko więc dobrze się skończyło. W sztuce przedstawia się mnie zwykle w stroju biskupim z krzyżem w dłoni. Moimi atrybutami są najczęściej anioł z mitrą i monstrancja. Mógłbym jeszcze sporo o sobie powiedzieć, gdyż moje życie obfitowało w wiele wydarzeń. Patrząc jednak na nie z perspektywy tylu stuleci, chcę na koniec gorąco zachęcić wszystkich do realizowania Bożych zamysłów w swoim życiu. Proszę mi uwierzyć, że nawet najgorsze rzeczy Bóg jest w stanie przemienić w dobro. One też mają sens, choć my jeszcze tego nie widzimy z niskiego poziomu naszej ludzkiej egzystencji.

CZYTAJ DALEJ