Parafia św. Judy Tadeusza to kolejna „15-latka” prezentowana na łamach Niedzieli Łódzkiej z okazji jubileuszu. Została erygowana 1 października 1989 r. przez ordynariusza łódzkiego bp. Władysława Ziółka. Jej organizacją zajął się mianowany wówczas proboszcz - ks. Grzegorz Klimkiewicz.
Sercem omawianej parafii jest Dom Parafialny z kaplicą w podziemiach i wznoszone mury świątyni na terenie pięknego osiedla Rogi przy ul. Antoniego Książka 40.
Brak parafialnego kościoła dawał się we znaki mieszkańcom tych terenów. Wielu z nich swoje życie religijne związało z kaplicą Sióstr Świętej Rodziny w Arturówku i dlatego tam właśnie, a potem w Domu Opieki Społecznej przy ul. Dojazdowej, były początkowo sprawowane nabożeństwa dla nowej wspólnoty parafialnej. Wkrótce wspólnota zbudowała tymczasową kaplicę, a następnie w latach 1992-97 - Dom Parafialny. W jego dolnej części znajduje się odpowiednio wyposażona kaplica, zastępująca wznoszoną świątynię.
28 czerwca 1998 r. proboszczem parafii został ks. Piotr Miler, który po dokończeniu wyposażania Domu Parafialnego zamieszkał w nim w listopadzie 1999 r. Rok później zamieszkał tam również wikariusz ks. Zbigniew Pniewski (pracował w parafii do sierpnia 2004 r.). W ten sosób zamknięto pierwsze 10-lecie parafii. Przyniosło ono m.in. ukształtowanie życia religijnego wspólnoty parafialnej, czemu służyło przede wszystkim sprawowanie Eucharystii i innych nabożeństw, a także przeżycie nawiedzenia parafii przez cudowną monstrancję z Bordeaux i watykańską kopię obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Nie bez znaczenia pozostało utworzenie w 1996 r. Echa Parafialnego - gazety parafialnej, której wydawanie po przerwie (pod zmienionym tytułem Vox fidei) od 2000 r. wznowił ks. Piotr Miler.
W kwietniu 2001 r. architekci Andrzej i Przemysław Szustkiewiczowie opracowali projekt parafialnej świątyni, który zatwierdziła Komisja Kurialna. Jednak Urząd Miasta Łodzi do 23 marca 2003 r. odmawiał wydania zgody na budowę kościoła. Przyczynili się do tego ekolodzy, przeciwni takiej budowli w otulinie Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich. Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny przesądził sprawę na korzyść parafii, więc można było 14 lipca 2003 r. zakończyć pracę nad projektem i wreszcie rozpocząć budowę kościoła.
W krótkim okresie, bo od 3 października do 22 listopada 2003 r., stanęły fundamenty, na których w bieżącym roku wzniesiono już ściany. Na wmurowanie czeka kamień węgielny, przywieziony z Morza Martwego przez sympatyka parafii.
Świątynia - jak zakłada projekt - będzie niezbyt duża, na planie krzyża, trójnawowa z transeptem i absydalnie zwieńczonym prezbiterium. Z prawej strony głównego wejścia zostanie umieszczona wieża dzwonnicza, a nad nawą główną wieżyczka, podobnie jak dzwonnicza - zwieńczona krzyżem.
Duże znaczenie dla rozwoju życia religijnego miało nawiedzenie parafii przez Matkę Bożą w znaku obrazu watykańskiego, czego pamiątką jest dzwon, poświęcony 19 listopada 1995 r. Głęboko przeżywali też parafianie kolejne rekolekcje, bo - jak podkreśla parafialny kronikarz Jerzy Wiśniewski - parafia św. Judy Tadeusza ma szczęście do dobrych rekolekcjonistów.
Wielu parafian nie szczędzi czasu i sił, biorąc udział w przygotowaniu najważniejszych uroczystości roku liturgicznego. Obecnie parafia przeżywa peregrynację papieskiego różańca świętego. Z pewnością wiele duchowego dobra można zawdzięczać pielgrzymkom, choćby tym do Krakowa-Łagiewnik, Kalwarii Zebrzydowskiej i do Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu.
I choć bardzo cieszą te wszystkie fakty (łącznie z postępującą budową kościoła, którego zalanie stropów będzie widocznym akcentem 15-lecia parafii), to głębokim smutkiem napawa Księdza Proboszcza fakt, że na nabożeństwa w dni powszednie nie przychodzi zbyt wielu wiernych, a szczególnie dzieci. Ale nadzieję budzi zwiększająca się po wakacjach frekwencja dzieci na Mszy św. niedzielnej o godz. 12.00, podczas której dziecięca schola zapewnia oprawę liturgiczną pod kierunkiem nowego wikariusza ks. Adama Pieńkowskiego.
Niech św. Juda Tadeusz - patron od trudnych i beznadziejnych spraw - wyjedna wspólnocie parafialnej i jej Proboszczowi łaskę szybkiego pokonania wszelkich trudności w budowaniu świątyni, by jak najszybciej w nowym 15-leciu mogła dobrze służyć rozwojowi życia religijnego i by zawsze była świadectwem wiary parafian oraz ich pogłębiającej się religijności.