Ołtarz główny wrocławskiej archikatedry wzbogaciły bezcenne figury z ołtarza głównego, który stał w tym miejscu do 1945 r. Wyciągnięto je ze skarbca katedralnego.
Srebrny ołtarz ufundował w 1590 r. bp Andrzej Jerin (1585-1596). W 1945 r. siostry de Notre Dame, kustoszki katedry, przeczuwając nieszczęście, zdemontowały z ołtarza figury, które trafiły potem do skarbca katedralnego (skrzydła boczne są we wrocławskim Muzeum Archidiecezjalnym). Tragedia rzeczywiście nadeszła - na Wielkanoc 1945 r. katedrę zbombardowano. Czy uda się ją odbudować? - padło pytanie. Wielu uważało, że nie. Sugerowano, żeby zostawić ją wypaloną, jako swoiste memento. Ale zapadła decyzja o odbudowie. Trwała latami. Dzisiaj archikatedra, obok ratusza, to symbol Wrocławia. Miasta, które potrafi znaleźć w sobie tyle siły, żeby się na nowo odrodzić. Nawet z największego kataklizmu.
W miejscu dawnego ołtarza głównego stanął tryptyk „Zaśnięcie Najświętszej Maryi Panny”. Przeniesiono go tutaj ze zniszczonego kościoła ewangelickiego w Lubinie. To dzieło godne katedry: zdradza wyraźny wpływ szkoły Wita Stwosza. Powstało pod wpływem doktryny wielkiego teologa ewangelickiego, Caspra Daniela von Schwenkfeld. Składa się z dwóch kwater. Na awersie są sceny Męki Pańskiej, na rewersie - malowane sceny ze Starego i Nowego Testamentu.
U dołu ołtarza głównego zachowało się antepedium ze srebrnej, trybowanej blachy, przedstawiające ścięcie głowy św. Jana. Ocalało ze srebrnego ołtarza bp. Jerina.
Niedawno zaczęto zastanawiać się nad rekonstrukcją dawnego ołtarza głównego. Uznano jednak, że obecny ołtarz jest na tyle wspaniały i tak dobrze wpisał się w wystrój archikatedry, że należy go pozostawić. Ale został uzupełniony w elementy dawnego ołtarza. Obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej, który był dotąd pomiędzy tryptykiem a antepedium, postanowiono przenieść do jednej z kaplic bocznych. To w jego miejscu umieszczono ocalałe dwie figury, krycyfiks i gwiazdy. Cztery pozostałe figury ze srebra wystawiane są w ołtarzu głównym podczas największych świąt.