Wielu wybitnych kompozytorów oddawało przez swe dzieła cześć Maryi. Najwięcej utworów, poświęconych Matce Bożej, zainspirowały słowa Pozdrowienia anielskiego. Obecną wersję tej ulubionej modlitwy wiernych
ustalił papież Pius V w XVI wieku. On także włączył ją do brewiarza rzymskiego.
Do najbardziej znanych opracowań muzycznych Ave Maria należą te, które wyszły spod pióra Giulio Cacciniego, Franza Schuberta, Charlesa Gounoda. Ostatniemu z wymienionych artystów za podstawę opracowania
posłużyło Preludium C-dur z pierwszej części Das Wohltemperiertes Klavier Jana Sebastiana Bacha. Swej melodii, pochodzącej z 1859 r., Gounod nadał tytuł - Ave Maria, Meditation sur le premier
Prélude de Bach.
Skarbiec muzyki do tekstu Ave Maria zawiera wartościowe kompozycje takich mistrzów, jak Gaetano Donizetti, Giuseppe Verdi, czy Pietro Mascagni. Znaczną popularnością cieszy się Ave Maria jezuity,
ks. Adolfa Dossa. Mniej znane szerokim kręgom słuchaczy są dokonania Luigiego Bottazzo, ks. Josepha Alberta Auera, Luigiego Luzzi.
Na polu opracowań Pozdrowienia anielskiego ciekawe osiągnięcia mają również kompozytorzy polscy. W 1992 r. Marian Sawa dał oryginalne ujęcie tematu Ave Maria, przeznaczone na głos solowy z towarzyszeniem
organów. Ważną część spuścizny artystycznej Jana Adama Maklakiewicza stanowią dzieła religijne Do chętnie wykonywanych należą tu dwie Msze - Polska i Świętokrzyska oraz pieśni na głosy solowe i
organy, a wśród nich Ave Maria.
Feliks Rączkowski pozostawił po sobie bardzo dużo utworów religijnych. Jedną z ostatnich, napisanych przez niego kompozycji, było Ave Maria. Jako pianista i pedagog zasłynął Józef Nowakowski. Jego
Ave Maria z towarzyszeniem organów, fortepianu lub wiolonczeli, ukazało się drukiem w Warszawie, w roku 1858. Ave Maria Antoniego Kątskiego zostało wydane w 1880 r., natomiast Ave Maria Antoniego
Chlondowskiego opublikowało Warszawskie Wydawnictwo Salezjańskie w roku 1924.
Uduchowione i pełne szczególnego wyrazu dzieła wspomnianych twórców wzbogacają zasoby muzyki sakralnej. Prezentowane podczas Mszy św. dodają celebracjom liturgicznym niezwykłego piękna, przyczyniając
się do pomnożenia wiary i pobożności uczestników świętych obrzędów.
Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
Kard. Rainer Maria Woelki, arcybiskup Kolonii uważa, że Kościół ma obowiązek angażować się w debaty społeczne i polityczne. „Nie jest on jednak stroną polityczną. Nie jest ani rządem, ani opozycją” - powiedział w Düsseldorfie. Kościół jest przede wszystkim „obrońcą godności ludzkiej, sprawiedliwości i pokoju, a przede wszystkim pokoju społecznego”.
Według niemieckiego purpurata Kościół musi zabierać głos wszędzie tam, gdzie naruszane są prawa człowieka i wolności, gdzie pomija się ubogich i słabych oraz gdzie zagrożone jest dobro wspólne. „W ten sposób wprowadza on chrześcijańską perspektywę do dyskursu publicznego, aby go wzmocnić” - podkreślił.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
