Wielu wybitnych kompozytorów oddawało przez swe dzieła cześć Maryi. Najwięcej utworów, poświęconych Matce Bożej, zainspirowały słowa Pozdrowienia anielskiego. Obecną wersję tej ulubionej modlitwy wiernych
ustalił papież Pius V w XVI wieku. On także włączył ją do brewiarza rzymskiego.
Do najbardziej znanych opracowań muzycznych Ave Maria należą te, które wyszły spod pióra Giulio Cacciniego, Franza Schuberta, Charlesa Gounoda. Ostatniemu z wymienionych artystów za podstawę opracowania
posłużyło Preludium C-dur z pierwszej części Das Wohltemperiertes Klavier Jana Sebastiana Bacha. Swej melodii, pochodzącej z 1859 r., Gounod nadał tytuł - Ave Maria, Meditation sur le premier
Prélude de Bach.
Skarbiec muzyki do tekstu Ave Maria zawiera wartościowe kompozycje takich mistrzów, jak Gaetano Donizetti, Giuseppe Verdi, czy Pietro Mascagni. Znaczną popularnością cieszy się Ave Maria jezuity,
ks. Adolfa Dossa. Mniej znane szerokim kręgom słuchaczy są dokonania Luigiego Bottazzo, ks. Josepha Alberta Auera, Luigiego Luzzi.
Na polu opracowań Pozdrowienia anielskiego ciekawe osiągnięcia mają również kompozytorzy polscy. W 1992 r. Marian Sawa dał oryginalne ujęcie tematu Ave Maria, przeznaczone na głos solowy z towarzyszeniem
organów. Ważną część spuścizny artystycznej Jana Adama Maklakiewicza stanowią dzieła religijne Do chętnie wykonywanych należą tu dwie Msze - Polska i Świętokrzyska oraz pieśni na głosy solowe i
organy, a wśród nich Ave Maria.
Feliks Rączkowski pozostawił po sobie bardzo dużo utworów religijnych. Jedną z ostatnich, napisanych przez niego kompozycji, było Ave Maria. Jako pianista i pedagog zasłynął Józef Nowakowski. Jego
Ave Maria z towarzyszeniem organów, fortepianu lub wiolonczeli, ukazało się drukiem w Warszawie, w roku 1858. Ave Maria Antoniego Kątskiego zostało wydane w 1880 r., natomiast Ave Maria Antoniego
Chlondowskiego opublikowało Warszawskie Wydawnictwo Salezjańskie w roku 1924.
Uduchowione i pełne szczególnego wyrazu dzieła wspomnianych twórców wzbogacają zasoby muzyki sakralnej. Prezentowane podczas Mszy św. dodają celebracjom liturgicznym niezwykłego piękna, przyczyniając
się do pomnożenia wiary i pobożności uczestników świętych obrzędów.
Są chwile, kiedy człowiek przestaje pytać, dokąd zmierza świat, a zaczyna pytać, czy świat nie postanowił już chodzić na głowie. Sprawa wyróżnienia Gizeli Jagielskiej przez „Wysokie Obcasy” nie jest bowiem wyłącznie medialną kontrowersją ani kolejną odsłoną wojny kulturowej. Jest znakiem czegoś znacznie głębszego: kryzysu języka, który przestaje nazywać rzeczy po imieniu, oraz sumienia poddawanego nieustannej presji.
Nagroda „Superbohaterki” dla osoby kojarzonej z aborcją dziecka w zaawansowanej fazie ciąży nie jest po prostu decyzją „kontrowersyjną”. Kontrowersji w mediach nie brakuje. Tym razem chodzi o coś więcej: o publiczne, uroczyste i symboliczne odwrócenie pojęć. O moment, w którym śmierć zaczyna być opowiadana językiem odwagi, a moralny wstrząs - językiem postępu.
Ezechiel mówi do wygnańców w Babilonii. W ich mowie pojawia się obraz narodu wyschłego i bez przyszłości. Dzisiejsze wersety odpowiadają na ten stan językiem grobu. Bóg „otwiera groby” i „wyprowadza z grobów”, a potem „wprowadza do ziemi Izraela”. Ten obraz dotyka realnej historii. Oznacza wyrwanie z niewoli, powrót do miejsca, gdzie można żyć jako wspólnota. Tekst idzie jeszcze głębiej. Bóg zapowiada: „Udzielę wam mego ducha, byście ożyli”. W hebrajskim stoi jedno słowo (rûaḥ), które obejmuje tchnienie, wiatr i ducha. Ten dar przywraca życie nie tylko przez zmianę okoliczności, ale przez wewnętrzne ożywienie człowieka i ludu. W wersecie powraca formuła „poznacie, że Ja jestem Pan”. Poznanie oznacza doświadczenie Boga działającego w czasie, w wydarzeniach, których nie da się wyjaśnić samą polityką ani samą energią człowieka. Ojcowie Kościoła chętnie sięgali po tę perykopę w sporze o zmartwychwstanie. W III wieku Tertulian w traktacie De resurrectione carnis przytacza Ez 37 jako świadectwo realnego wskrzeszenia człowieka, a nie samego obrazu moralnej poprawy. Cyryl Jerozolimski w katechezach o zmartwychwstaniu wskazuje na „otwieranie grobów” jako zapowiedź powszechnego wskrzeszenia. Ireneusz z Lyonu łączy dar Ducha z przyszłym ożywieniem ciała i podkreśla, że zbawienie obejmuje całego człowieka, nie samą jego myśl.
W Drezdenku, podczas uroczystej peregrynacji obrazu Matki Bożej Gietrzwałdzkiej, abp Wacław Depo wygłosił poruszające kazanie. Metropolita częstochowski przypomniał, że orędzie z 1877 roku nie jest jedynie kartą z historii, ale palącym wezwaniem do ratowania współczesnego świata poprzez różaniec i powrót do Boga.
W niedzielę 22 marca, Mszy Świętej o godzinie 10:00 przewodniczył arcybiskup Wacław Depo, przewodniczący Komisji Maryjnej przy Konferencji Episkopatu Polski. W jego słowach wybrzmiało wezwanie do głębokiej ufności i oddania się Maryi, która nieustannie prowadzi nas do swojego Syna. To właśnie Ona przypomina nam w ciszy serca: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”- ucząc posłuszeństwa, pokory i miłości, która przemienia życie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
