Reklama

Dziecięcy Szpital Kliniczny

Spotkania z folklorem

Niedziela lubelska 32/2004

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Już po raz XIX mali pacjenci Dziecięcego Szpitala Klinicznego w Lublinie mieli okazję do spotkania z kulturą, tradycją i folklorem państw Europy i świata. W dniach od 1 do 6 lipca br. w murach szpitala można było usłyszeć muzykę oraz śpiew w wykonaniu gości przybyłych z różnych państw świata. W kolejne dni przybywające grupy prezentowały swoją tradycję oraz zwyczaje narodowe. Przy dźwiękach skocznej i radosnej muzyki dzieci podziwiały tańce związane z tożsamością poszczególnych narodów: Meksyku, Bułgarii, Belgii, Białorusi, Słowacji i Ukrainy. Każda grupa wykonywała program artystyczny, na który składały się utwory taneczne, pokazy zręcznościowe oraz pieśni i piosenki z poszczególnych krajów, wykonywane przy akompaniamencie muzycznym.
Meksyk reprezentowany był przez Stowarzyszenie „Veracuz 2000”, które tworzą młodzi profesjonaliści, głęboko interesujący się folklorem i tańcem. Najbardziej charakterystyczna dla tego państwa muzyka mariachi narodziła się w okolicach Guadalajary. Barwne tańce Indian stanowią ważny element świąt i wymagają specjalnych kostiumów. Z Bułgarii przyjechał Teatr Tańca Folklorystycznego Naiden Kirov. Teatr jest jednym z najpopularniejszych i najbardziej podziwianych w Europie. Różnorodność przedstawień zależy nie tylko od interesującej muzyki i bujnej choreografii, ale od wspaniałych kostiumów przyciągających wzrok widza. Zespół Folklorystyczny „Drieske Nijpers” reprezentował Belgię. W jego wykonaniu dzieci zobaczyły różnorodne tańce z przeszłości. Kostiumy tancerzy są inspirowane odświętnymi ubiorami mieszkańców XIX-wiecznej wsi. Grupa prezentuje tańce flamandzkie. Małym pacjentom DSK zaprezentowano program wiosenny, na który składał się taniec chłopców z pałkami, taniec dziewcząt oraz taniec ze wstążkami i z chorągwiami. Na zakończenie programu dzieci wspólnie z gośćmi mogły wykonać jeden z tańców. Z Białorusi przyjechał Teatr Tańca „Ojra”, tworzony przez profesjonalnych muzyków i miłośników folkloru. Swoją nazwę zawdzięcza popularnej piosence: „... co za taniec ojra, ojra, gdzie ta dziołcha strojna, strojna...”, prezentowanej w każdym programie. Grupa z Białorusi wykonała także Kadrilla, taniec składający się z wielu fragmentów spokojnych, skocznych i humorystycznych, Polkę Kiwaczyńską, w której podstawą tańca są pokłony oraz Szmulaniec, przy wykonaniu którego szurano nogami. Ze Słowacji przyjechał zespół „Trencan”, który należy do najstarszych zespołów kraju. W programie artystycznym tej grupy znajduje się m.in. taniec chłopców i dziewcząt oraz żart taneczny. Narodowy Zespół Folklorystyczny „Irszawa” przyjechał z Ukrainy, a w programie pokazał obrazki z Zakarpacia, gdzie ukraiński humor przeplata się ze śpiewem i tańcem.
Spotkania z folklorem różnych narodów przerwały codzienną monotonię i stały się muzykoterapią pozwalającą choć na chwilę zapomnieć o chorobie. Dzieci, podziwiając prezentowane programy, sprawność fizyczną i pokazy artystyczne tancerzy, nagradzały występy uśmiechem i oklaskami. Dziękujemy wszystkim wykonawcom za chwile radości, uśmiechu i szczęścia.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2004-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Skandal w Łodzi. Wyrzucono krzyż z Urzędu Miasta!

2026-04-28 09:16

[ TEMATY ]

krzyż

Łódź

Piotr Cieplucha/zrzut x.com

Sala Posiedzeń Komisji Rady Miejskiej w Łodzi - krzyż wisiał, dziś już go nie ma

Sala Posiedzeń Komisji Rady Miejskiej w Łodzi - krzyż wisiał, dziś już go nie ma

Jak poinformował na X były wiceminister Sprawiedliwości i Sekretarz Generalny Solidarnej Polski Piotr Cieplucha w Sali Posiedzeń Komisji Rady Miejskiej w Łodzi nie ma już krzyża, który do niedawna wisiał na jednej ze ścian. Teraz ktoś go zdjął. Cieplucha w nagraniu pyta, czy decyzję tę podjęto na polecenie pani prezydent Hanny Zdanowskiej.

- Nie zostawimy tak tego - zapowiedział Piotr Cieplucha i podkreślił, że podjął w tej sprawie interwencję u prezydent Zdanowskiej. - Mam nadzieję, że krzyż wróci. (...) Z krzyżem nikt jeszcze nie wygrał - dodał. Na koniec swojego nagrania zaapelował: "brońmy krzyża!".
CZYTAJ DALEJ

Kościół czci patronkę Europy - św. Katarzynę ze Sieny

[ TEMATY ]

św. Katarzyna

Giovanni Battista Tiepolo

Św. Katarzyna ze Sieny

Św. Katarzyna ze Sieny

Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.

Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie. W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami. W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń. Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus. Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej. Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody. Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
CZYTAJ DALEJ

Bp Ważny: Łukasz Litewka pokazał, że dobro nie potrzebuje haseł ani barw

2026-04-29 15:01

[ TEMATY ]

dobro

bp Artur Ważny

Łukasz Litewka

Sejm RP

Pogrzeb śp. Łukasza Litewki

Pogrzeb śp. Łukasza Litewki

Przyszliśmy pożegnać człowieka, który pokazał, że autentyczne dobro nie potrzebuje legitymacji, wielkich haseł ani określonych barw - powiedział w środę biskup sosnowiecki Artur Ważny w homilii podczas Mszy św. za zmarłego tragicznie posła Łukasza Litewkę.

Przewodniczący Mszy św. bp Ważny, witając zebranych, zaznaczył, że przynoszą oni złość, gniew, ból, bezradność do tego, który jako jedyny potrafi leczyć rany, jakie nie dają się zszywać słowami. Prosił, aby ta modlitwa była nie tylko pożegnaniem, ale czułym przytuleniem Boga do wszystkiego, co teraz płacze i nie rozumie.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję