Jak co roku w połowie czerwca jako „ludzie od św. Brata Alberta” bliżej przyglądaliśmy się swojemu Patronowi.
W liturgii Kościoła wspomnienie wypada 17 czerwca, jednak Towarzystwo Pomocy im. św. Brata Alberta już 12 czerwca organizuje pielgrzymkę do krakowskiego kościoła Ecce Homo, gdzie znajdują się relikwie Świętego. Tradycyjnie także grupa sanockiego Koła, złożona z członków i sympatyków Towarzystwa wraz z rodzinami oraz podopiecznymi placówek, pod przewodnictwem duchowym duszpasterza, którym w tym roku był ks. Wilusz, wyruszyła na pątniczy szlak. Wspólny wyjazd jest okazją do modlitwy, dyskusji, wzajemnego poznawania siebie i swoich problemów, oraz zwykłej zabawy.
Kulminacyjnym punktem pielgrzymki była uroczysta koncelebrowana Msza św. W tym tak szczególnym miejscu słowa o miłości bliźniego nabierają nowego wyrazu. - Tutaj brzmią wyraźnie i konkretnie - dzielą się wrażeniami pątnicy.
Po „strawie dla ducha” był czas na „strawę dla ciała”. Wspólny posiłek, zwiedzanie obiektów sakralnych i powrót do domu. - Dlaczego ten czas tak szybko umknął? - narzekają niektórzy. Na drogę, dla nieobecnych zabrano chleb, którym połamano się na Mszy św. 13 czerwca.
W czwartek tj. 17 czerwca grupa Rycerstwa Niepokalanej z niezawodną w tym względzie Henią Tymoczko, wspólnie z mieszkańcami Domu Inwalidy Bezdomnego modliła się przy relikwiach św. Brata Alberta i bł. Bernardyny. Pamięcią objęto wszystkich, którzy przewinęli się przez tutejszy dom, dziękowano Bogu i upraszano kolejne łaski.
W niedzielę 20 czerwca w schroniskowej kaplicy odbyła się uroczysta Msza św., będąca kulminacją świętowania przez sanockie Koło. Celebrował ją gwardian miejscowego klasztoru Ojców Franciszkanów o. Stanisław Glista. Przybliżył wszystkim postać Patrona tak bliską duchowości franciszkańskiej. Po Eucharystii adorowano Najświętszy Sakrament oraz relikwie św. Brata Alberta. Połamano chleb, bo przecież nikt nie może odejść głodny. W myśl tej zasady w jadalni zebrali się zaproszeni goście, pracownicy oraz mieszkańcy Domu, gdzie przy kawie i ciastkach w rodzinnej atmosferze poruszano tematy z życia codziennego. Opiekun Gabriel Brukwicki podzielił się swoją refleksją pt. Zobaczyć „alberta”, która dość mocno poruszyła słuchających. Pani Prezes opowiadała o uroczystościach zorganizowanych przez Zarząd Główny i Koło w Wisłoku Wielkim, których była uczestnikiem, oraz na temat rozwiązywania problemów bezdomności w Kanadzie. Opiekun Stanisław Lewicki podzielił się spostrzeżeniami z pierwszych dni pracy w Schronisku, a mieszkaniec Domu, Stanisław Jargosz, perspektywami poprawy losu związanymi z wyjazdem do Belgii.
Z żalem, ale uśmiechnięci wracali wszyscy do swych sal i domów, napełnieni nową siłą do pracy.
Bo tak niewiele trzeba, aby być dobrym. Wystarczy tylko chcieć.