Oryginał obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy znajduje się w Rzymie, w kościele Ojców Redemptorystów pw. św. Alfonsa. Jest to XIV-wieczna, wschodnia ikona przedstawiająca piękną, wyniosłą i tkliwą postać Madonny z Dzieciątkiem, która wskazuje na Jezusa jako na Drogę, Prawdę i Życie. Wymowę religijną ikony podkreślają dwaj aniołowie: Gabriel i Michał z krzyżem i narzędziami męki, wyrażający prawdę, że odkupienie człowieka realizuje się zawsze w kategoriach śmierci i zmartwychwstania.
Według tradycji ikonę Nieustającej Pomocy przywieziono w tajemniczych okolicznościach z wyspy Krety i czczono przez 3 wieki w rzymskim kościele Ojców Augustianów pw. św. Mateusza. W czasie wojen napoleońskich, wraz ze zburzeniem kościoła, Obraz zaginął na okres blisko stu lat. Opatrznościowo został odnaleziony i ofiarowany przez papieża Piusa IX Misjonarzom Redemptorystom, którzy wybudowali nowy kościół pw. św. Alfonsa, w miejscu byłego kościoła augustianów. W ciągu następnych stu lat redemptoryści ponieśli świętą ikonę wszędzie tam, gdzie zaprowadził ich misyjny zapał: od Rzymu po Australię, od południowo-amerykańskich dzielnic nędzy po śniegi syberyjskiej tajgi.
Swój udział w rozszerzeniu kultu Matki Bożej Nieustającej Wspomożycielki mają także Polacy. Zaczęło się od uzdrowienia w Trewirze młodego Edmunda Radziwiłła, który przed obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy prosił o uzdrowienie. Tam je otrzymał i tam został w 1867 r. wyświęcony na kapłana. Gdy był wikariuszem w Cieplicach, na Śląsku, sprowadził z Rzymu kopię Cudownego Obrazu. Kult Matki Bożej Nieustającej Pomocy rozwijał się najpierw w diecezji wrocławskiej, następnie poznańskiej, krakowskiej, warszawskiej… Szacuje się, że pod koniec XIX w. w granicach Rzeczpospolitej było ponad 200 kopii Cudownego Obrazu. Niestety, niewiele z nich dotrwało do obecnych czasów. Tym bardziej warto podkreślić, że jedną z nich jest obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy z kościoła pod Jej wezwaniem w Zielonej Górze. Obraz ten został wykonany w 1897 r. i podarowany Romanowi i Emilii z Romaszkanów Krzysztofowiczom, właścicielom dóbr i budowniczym kaplicy w Karabczyjowie na Bukowinie, poświęconej przez abp. Izaaka Mikołaja Isakowicza, metropolitę lwowskiego. Ikona ta po wojnie pielgrzymowała wraz z wiernymi z Kresów, aż dotarła do Zielonej Góry. Wierni przechowywali ją prywatnie w domu w oczekiwaniu na utworzenie pierwszej parafialnej kaplicy. Jej poświęcenie odbyło się 17 kwietnia 1949 r. Kaplica ta służy wiernym do dziś, ale jest już za mała jak na potrzeby wciąż rozwijającej się parafii.
27 czerwca 1999 r. bp Adam Dyczkowski dokonał wmurowania kamienia węgielnego pod budującą się nową świątynię parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Zielonej Górze. Kamień węgielny pochodzi z matki wszystkich kościołów - Bazyliki św. Piotra w Rzymie i został poświęcony 2 czerwca 1997 r. w Gorzowie Wlkp. przez Ojca Świętego Jana Pawła II. Obecny proboszcz ks. Krzysztof Skokowski podjął prace związane z zakupem terenu pod budowę nowego kościoła, zakupem projektu nowej świątyni i rozpoczął prace budowlane. Dziś nowa świątynia jest już zadaszona, sukcesywnie wstawiane są okna, a zewnętrzne ściany pokrywane są cegłą klinkierową. W tym roku parafia pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Zielonej Górze obchodzi swoje 55-lecie.