Czasami miejsc ciekawych szukamy daleko, a nasze małe perełki leżą tuż obok nas i czekają, by je odkryć na nowo.
Na północnych stokach Beskidu Niskiego, które łagodnie opadają ku Podkarpaciu, w dolinie rzeki Tabor, położone jest jedno z najpiękniejszych polskich uzdrowisk - Rymanów Zdrój. Miejsce to ma wielu zagorzałych miłośników, którzy corocznie spędzają tu swój wolny czas, delektując się pięknem natury i ciszą otaczającą dolinę Taboru i Czarnego Potoku.
Historię rymanowskiego zdroju rozpoczyna data 16 sierpnia 1876 r., kiedy w korycie rzeki Tabor dokonano odkrycia wód leczniczych. Analiza dokonana przez chemików Słowika, Weselskyego i Radziszewskiego, potwierdziła ich cenne zalety. Powstają pierwsze pensjonaty, do których przybywają kuracjusze z różnych stron naszej ojczyzny. Sezon turystyczny w owym czasie rozpoczynał się 20 maja i trwał do 20 września. W 1887 r. wybudowano pijalnię - Dom nad źródłami - według projektu sanockiego architekta Wincentego Juliana Wdowiszewskiego. Rymanów Zdrój staje się coraz bardziej popularny, odwiedzają go dorośli kuracjusze, głównie ze sfer urzędniczych ówczesnej Galicji i austriackiego korpusu oficerskiego.
Oprócz zabiegów leczniczych rymanowski bad proponował liczne rozrywki, wśród których na pierwszym miejscu należy wymienić festyny. Na deptaku zdrojowym dwa razy w tygodniu gościom przygrywała zdrojowa orkiestra, organizowano także piesze wycieczki po okolicy. Bezpośrednio z pensjonatu kuracjusz wchodził w piękny las, gdzie panowała cisza i spokój, a orzeźwiające powietrze działało kojąco i zdrowotnie. Wiosną i latem pola i pagórki wokół zdroju przesiąknięte były zapachem kwiatów i ziół. Wśród licznego grona gości, leczył się tutaj Stanisław Wyspiański. Urok rymanowskiego krajobrazu pięknie opisał w wierszu dedykowanym Janinie Zapolskiej pt. Hej las rymanowki za mgłą. Uzdrowisko rozbudowywało się dalej, powstały kolejne budynki sanatoryjne: „Pogoń”, „Leliwa”. Nawiązują one do tzw. stylu szwajcarskiego. Architektura tych już dzisiaj zabytkowych obiektów zotała przeprowadzona według myśli ówczesnego dyrektora zakładu zdrojowego - Stanisława Eliasza Radzikowskiego. W pensjonacie „Dom Pod Matką Boską” mieszkał po powrocie z Syberii w 1893 r. arcybiskup warszawski Zygmunt Szczęsny Feliński.
Rymanów Zdrój zachował w swojej przestrzeni piękny park zdrojowy, rozciągający się wzdłuż uregulowanego koryta rzeki Tabor. Jest to i dzisiaj miejsce licznych spotkań i spacerów kuracjuszy i mieszkańców, miejsce relaksu i odpoczynku.
W latach 1909-10 wybudowano neogotycki kościół pw. św. Stanisława BM. Obecnie kościół zmienia wystrój wnętrza. Wszystko odbywa się pod kierunkiem proboszcza ks. Feliksa Paściaka i parafialnej społeczności. Nad całym wystrojem czuwa oko artysty plastyka - Jerzego Zatorskiego. Kościół został rozbudowany o nawy boczne i zakrystię. Rozbudowę świątyni rozpoczęto w 1999 r. Wykonano podjazd dla osób niepełnosprawnych, zmieniono posadzkę na granitowo-marmurową. Polichromia wykonana przez Jerzego Zatorskiego przedstawia 15 tajemnic Różańca Świętego. W nawach bocznych namalowano Tajemnice Radosne i Bolesne, a w prezbiterium Tajemnice Chwalebne. Ołtarz główny przedstawia motyw krzewu winnego, wykonany w metaloplastyce, projekt i wykonanie Stanisława Stopyry z Chodaczowa. Obejście kościoła wyłożono kostką nawiązując wzorem do kompozycji kostki położonej w alejkach rymanowskiego parku. Nocą kościół jest oświetlony. Dalsze plany związane z renowacją kościoła dotyczą położenia elewacji zewnętrznej, wykonania w marmurze ołtarza soborowego, ambonki i chrzcielnicy z motywem 5 Tajemnic Światła. Należy zaznaczyć, że stara nastawa ołtarza wykonana w drewnie przez twórcę z Iwonicza Zdroju Władysława Kandefera, została przekazana do jednego kościoła na Ukrainie. To piękne dzieło rozwija się dzięki wielkiej ofiarności parafian i częściowemu wsparciu kuracjuszy.
Warto odwiedzić „perełkę” uzdrowiskową nad Taborem. Poznając jej historię można sięgnąć do literatury pamiętnika Anny Potockiej, założycielki rymanowkiego kurortu. Czyste powietrze i piękne krajobrazy dodatkowo umilą pobyt w tej ciekawej i gościnnej miejscowości.