Miniony rok był dla Śląsko-Zagłębiowskiej Komandorii Orderu św. Stanisława bardzo pracowitym okresem. Przede wszystkim uzupełniono skład kapituły, wybierając kanclerza - Jerzego Pękalskiego, oficjała
- Huberta Berlika, kapelana - ks. Witolda Pękalskiego i ceremoniarza - Macieja Szymochę. Patronat honorowy nad Komandorią objął biskup sosnowiecki Adam Śmigielski SDB. Opracowany został
nowy statut Komandorii, który zatwierdzony został przez wielkiego mistrza Juliusza Nowinę--Sokolnickiego i złożony do Sądu Rejestracyjnego w Katowicach.
„Ale to nie wszystko, w 2003 r. do Komandorii przystąpili: Jadwiga Polok, Jacek Szewczyk, Marzena Doros, Tadeusz Doros, Zbigniew Krzemiński, Ryszard Jarmuła. Łącznie w 2003 r. do Orderu
przystąpiło 15 osób. W obecnym roku deklaracje złożyło 7 osób. Dziś Komandoria Śląsko-Zagłębiowska liczy 39 dam i kawalerów. W 2003 r. 19 osób uzyskało wyższe klasy Orderu. Na wniosek Komandorii
Wielki Mistrz uhonorował bp. Adama Śmigielskiego - Złotym Krzyżem Zasługi dla Orderu św. Stanisława” - wylicza Jerzy Pękalski.
Jednak najważniejszą inicjatywą podjętą przez członków Komandorii jest pomoc charytatywna. Komandoria nawiązała współpracę, przekazując produkty spożywcze, z kuchnią św. Zyty w Sosnowcu, ochronką
przy parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sosnowcu czy z Domem Dziecka w Sosnowcu. Dla 45 dzieci z ochronki został zorganizowany wyjazd do Cieszyna na spektakl pt. Gość oczekiwany połączony z wycieczką.
Pod patronatem Śląsko-Zagłębiowskiej Komandorii uruchomiona została kawiarenka internetowa w parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sosnowcu. Od 16.00 do 20.00 czeka na dzieci 8 stanowisk komputerowych
z dostępem do internetu.
Dla upamiętnienia 25-lecia reaktywowania Orderu św. Stanisława wydano 4 rodzaje kart pocztowych oraz 200 kalendarzy. Ostatnią inicjatywą jest powołanie sceny teatralnej, z której dochód ma być przeznaczony
na dofinansowanie kuchni św. Zyty. Na pierwszy ogień poszło przedstawienie Miłość i żałość wg prozy Fiodora Dostojewskiego w wykonaniu Tomasza Zaroda i Mirosława Samsela. Czekamy na dalsze przedsięwzięcia.
Dzisiejszy fragment wyrasta z mów Jeremiasza do Judy, która szukała oparcia w układach i w sile ludzi. W tle stoi polityka ostatnich dekad królestwa, napięcie między Egiptem i Babilonią oraz pokusa, by bezpieczeństwo zbudować na sojuszach. Prorok mówi o zaufaniu. „Ciało” oznacza tu kruchą ludzką moc, także władzę i pieniądz. Formuła „przeklęty… błogosławiony…” przypomina styl psalmów mądrościowych, szczególnie Ps 1. Tekst zestawia dwa obrazy roślinne. Pierwszy przypomina krzew pustynny rosnący na solnisku. Hebrajskie ʿarʿar wskazuje roślinę stepu, niską i jałową. Taka roślina trwa w miejscu bez stałego źródła, a „dobro” pozostaje poza zasięgiem. Drugi obraz pokazuje drzewo zasadzone nad wodą, z korzeniami sięgającymi potoku. W kraju o wądołach wypełnianych deszczem drzewo przetrwa „rok posuchy” i nie traci liści. U Jeremiasza woda często oznacza Boga jako źródło życia i wierności (por. Jr 2,13). Wers 9 dotyka wnętrza człowieka. Hebrajskie serce (lēb) oznacza ośrodek decyzji i ukrytych motywów. Jeremiasz nazywa to wnętrze podstępnym i trudnym do poznania. W następnym zdaniu Pan mówi o badaniu „nerek”. Hebrajskie kĕlāyôt wskazuje sferę pobudek, tego, co pozostaje zakryte nawet przed samym człowiekiem. Widzimy język sądowy. Bóg „przenika” i „bada”, a potem oddaje według drogi i owocu czynów. Tekst usuwa złudzenie samousprawiedliwienia. Zaufanie nie pozostaje uczuciem. Ono formuje wybory, styl mowy, relacje i sposób używania dóbr. W Wielkim Poście ten fragment prowadzi do rachunku sumienia i do uporządkowania tego, na czym spoczywa nadzieja w dniu próby.
To pytanie brzmi jak temat filozoficznej debaty, dopóki historia nie nada mu konkretnego, bolesnego wymiaru. Latem 1943 roku w okupowanym Nowogródku cena ta została zapłacona krwią i modlitwą niewinnych kobiet.
W lipcu 1943 roku Niemcy aresztowali około 120 mieszkańców miasta. W większości ojców, często jedynych żywicieli swoich rodzin. W realiach hitlerowskiej okupacji taki krok oznaczał niemal pewną śmierć. Egzekucje były wówczas codziennym narzędziem terroru. W mieście panowało przekonanie, że wyrok zapadnie lada chwila.
Pielgrzymi z Polski utknęli w Wietnamie. Ich modlitwy zostały wysłuchane
2026-03-05 20:20
Łukasz Brodzik
Parafia pw. Pierwszych Męczenników Polski w Gorzowie Wielkopolskim
Pielgrzymi z Gorzowa Wlkp. utknęli w Wietnamie
Pielgrzymi z Gorzowa Wlkp., którzy w lutym polecieli na pielgrzymkę do Wietnamu, utknęli w Ho Chi Minh (dawnym Sajgonie) i nie mają jak wrócić do Polski z powodu działań wojennych na Bliskim Wschodzie. O okolicznościach pobytu i perspektywach powrotu opowiada w rozmowie z Łukaszem Brodzikiem ks. Barnaba Dębicki, opiekun duchowy pielgrzymów.
Wczoraj na profilu facebookowym parafii Rzymskokatolickiej pw. Pierwszych Męczenników Polski w Gorzowie Wielkopolskim pojawiła się kolejna relacja z pielgrzymki do Wietnamu. 40 osobowa grupa parafian wraz z wikariuszem, ks. Barnabą udała się 26 lutego m.in. do Sajgonu, by doświadczyć "prawdziwej mozaiki historii, wiary i piękna stworzenia".
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
