Kościół pw. Ducha Świętego w Kadzidle został zbudowany w latach 1883-86. W 1887 r. kościół został konsekrowany. Po 117 latach, 25 marca br., parafianie mogli przeżyć podobną uroczystość. Tego
dnia na własność Najwyższemu Bogu został oddany nowy ołtarz wykonany z marmuru.
W 2000 r. ks. prał. Marian Niemyjski przy współpracy Jana Moczydłowskiego i parafian rozpoczął remont świątyni kadzidlańskiej. Od maja tego roku do lipca 2003 r. odczyszczono i odnowiono ściany
pokryte malowidłami. Jeszcze tego samego miesiąca rozpoczął się remont organ. Odnowiony instrument jest drugim takim instrumentem co do wielkości w diecezji. W listopadzie rozpoczęto kładzenie nowej posadzki
z granitu, a nocą z 22 na 23 grudnia ub. r. w świątyni stanął nowy ołtarz. Parafianie z niecierpliwością czekali na moment konsekracji.
Na uroczystość przybyło wielu kapłanów z bp. Stanisławem Stefankiem na czele oraz z bp. Eugeniuszem Jureczko z Kamerunu. Na początku Mszy św. bp Stefanek poświęcił ołtarz. Po liturgii Słowa został
odczytany dekret konsekracyjny, który po podpisaniu umieszczono wewnątrz ołtarza wraz z relikwiami Męczennika z pierwszych wieków. Następnie odmówiono Litanię do Wszystkich Świętych, po czym ołtarz został
namaszczony olejem krzyżma i okadzony. Ostatnim elementem liturgii było nakrycie ołtarza obrusem i iluminacja świątyni, tzn. zapalenie świec i świateł.
Po konsekracji ołtarza Księża Biskupi udzielili sakramentu bierzmowania młodzieży, która przygotowywała się do przyjęcia sakramentu przez ostatni rok. Na przygotowanie składały się spotkania dwa razy
w tygodniu: w dni powszednie w małych grupach z animatorem i w niedzielę na cotygodniowej katechezie.
Na zakończenie Eucharystii głos zabrał bp E. Jureczko, przedstawiając pracę i życie w Kamerunie, prosząc o modlitwę w intencji misji i misjonarzy. Przypomniał, że każdy z nas powołany jest do niesienia
Ewangelii innym. Zaznaczył, że dzisiejszy świat jak nigdy dotąd potrzebuje odważnych misjonarzy, którzy swoje życie poświęciliby Jezusowi i drugiemu człowiekowi. Do pozytywnego spojrzenia na misje XXI
w. zachęcał także bp Stanisław.
Ta uroczystość głęboko zapisała się w sercach parafian z Kadzidła, którzy dziękują Bogu za Jego pomoc w odnowieniu „kurpiowskiej bazyliki” i oddają Mu na własność nowy ołtarz, na większą
chwałę Pana.
Ojciec Święty mianował abp. Mirosława Adamczyka nuncjuszem apostolskim w Albanii. Polak od 33 lat pełni służbę w dyplomacji watykańskiej. Do tej pory był papieskim przedstawicielem w Argentynie, a wcześniej m.in. w Panamie - informuje Vatican News.
Abp Mirosław Adamczyk ma 63 lata. Pochodzi z Gdańska. Pracę w dyplomacji watykańskiej rozpoczął w 1993 r., pracując kolejno na Madagaskarze, w Indiach, na Węgrzech, w Belgii, RPA i Wenezueli, a także w Sekretariacie Stanu Stolicy Apostolskiej. Od 2020 r. był nuncjuszem apostolskim w Argentynie, wcześniej – w latach 2017 – 2020 – w Panamie, a jeszcze wcześniej: w Liberii, Gambii i Sierra Leone.
Z rządowego sprawozdania z wykonania ustawy z 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży za rok 2024 wynika, że w tym okresie w polskich szpitalach uśmiercono w drodze aborcji aż 885 dzieci.
Jest to 2 razy więcej niż w roku 2023 i ponad pięciokrotnie więcej niż w roku 2022.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.