W liturgii dużą wagę przywiązywano zawsze do miejsca, z którego głoszone jest Słowo Boże. We współczesnych kościołach coraz nowocześniejsze urządzenia nagłaśniające pozwalają słyszeć głos lektora czy kaznodziei we wszystkich zakamarkach świątyni. Ambona usytuowana została, po II Soborze Watykańskim, na równym poziomie z ołtarzem, co podkreśla jednoczące spotkanie celebransa z wiernymi uczestniczącymi we Mszy św.
Dawniej budowano ambony wywyższone ponad zgromadzenie liturgiczne i dodatkowo „przykryte” odgłośnikiem, aby kaznodzieja mógł być lepiej słyszany. O ambonie (w języku grec. ambon - podwyższenie) wspominają już dokumenty synodu w Laodycei w 371r. W starożytności służyła ona przede wszystkim do odczytywania Pisma Świętego i wypowiadania wezwań modlitewnych. Od XII w. wykorzystywano ambonę do głoszenia kazań, a w baroku używano jej także do prowadzenia dysput apologetycznych. W epoce baroku ambona umieszczona była w nawie głównej, co świadczy o znaczeniu jakie przywiązywano do kaznodziejstwa. Ambony z marmuru lub drewna bogato zdobiono rzeźbionymi posągami Ewangelistów, św. Hieronima lub ilustracjami z Pisma Świętego. Zachowane do dziś w starych kościołach kazalnice mają zwykle walor zabytkowy. W ich kształcie i zdobieniach można doszukać się wielu symboli: łodzi splecionej siecią, Chrystusa nauczającego, Dobrego Pasterza czy aniołów zapowiadających czasy ostateczne.
Stare ambony znajdują do dziś zastosowanie podczas szczególnie uroczystych liturgii np. do głoszenia kazań odpustowych lub nauk rekolekcyjnych.