Od pewnego czasu obraz Jezusa Miłosiernego nawiedza wszystkie parafie archidiecezji częstochowskiej. W każdej parafii w związku z przybyciem obrazu czynione są intensywne
przygotowania terenu i serc parafian. Między innymi przyozdabia się drogę, którą obraz będzie przewożony, odświętny wystrój uzyskują świątynie wraz z przylegającymi trawnikami i chodnikami,
w oknach pojawiają się flagi papieskie, barwy narodowe, światełka oraz reprodukcje obrazu Jezusa Miłosiernego.
Porządek w duszach parafian czynią rekolekcje przygotowujące do przyjęcia obrazu, adoracji, Komunii Świętej i nocnego czuwania przy Jezusie Miłosiernym.
Wiara góry przenosi - mówi przysłowie. Chyba tak jest w istocie. Oto zabrałem „na stopa” moim czerwonym maluchem-szerszeniem babulinkę, która stała na przystanku PKS i czekała
na autobus. Jedną ręką trzymała się podniszczonej wiaty, drugą opierała na lasce. Nie wiedziałem, kiedy ta równowaga runie. Czy to babcia podtrzymuje przystanek, czy przystanek babcię. W każdym
razie musiałem błyskawicznie zareagować dociskając prawą nogą pedał hamulca do dechy.
Okazało się, że staruszka „peregrynuje” do Wielunia na Krakowskie Przedmieście w celu zakupienia reprodukcji obrazu Jezusa Miłosiernego. Po wysłuchaniu litanii chorób, którą
nieustannie prześwietlały nadzieja i pogoda ducha, zdecydowałem się babcię dowieźć pod sam sklep z dewocjonaliami, jako że bałem się o jej zdrowie. I dalej
się boję, gdyż nie mogłem jej odwieźć z powrotem. Wierzę jednak, że babcina podróż skończyła się dobrze.
Po co to wszystko piszę? Ano po to, aby przypomnieć czytelnikowi, że siła w narodzie jest. Nawet w tym starym, schorowanym, zmęczonym pokoleniu. Szkoda tylko, że kolejne rządy
sobie z tego sprawy nie zdają. Ale to już inna historia. Sören Kirkegaard pisał: „Bez wiary potykamy się o źdźbło słomy, z wiarą przenosimy góry”. Wiara zatem
pomoże nie tylko w zdobyciu obrazu Pana Jezusa, ale i w innych zadaniach. Warto o tym pamiętać.
23 lutego Kościół wspomina męczeństwo św. Polikarpa. Imię Polikarp pochodzi od greckich słów: polys - liczny, mnogi, karpos - owoc.
Polikarp był biskupem starożytnej Smyrny,ruchliwego portu i miasta pod administracją rzymską (Izmir w dzisiejszej Turcji). Według tradycji Polikarp biskupstwo miał otrzymać z rąk Apostoła Jana. W
167 r. w Smyrnie rozpoczęło się prześladowanie chrześcijan, w czasie którego zginął Polikarp. Ukrywającego się wydał młody niewolnik, a namiestnik, działając pod naciskiem tłumu, skazał go na śmierć.
Polikarp zginął na stosie w amfiteatrze 23 lutego, mając 86 lat.
Opis jego śmierci jest najstarszym w literaturze chrześcijańskiej pismem poświęconym męczeństwu. Męczeństwo Polikarpa jest niezwykle cennym dokumentem ze względu na jego starożytność i teologiczną
treść. W opisie męczeństwa Polikarp modli się na stosie. Modlitwa ta przypomina modlitwę liturgiczną, a w opisie samej męki są liczne aluzje do Męki Chrystusa. Świadkowie tego wydarzenia widzieli w śmierci
Polikarpa coś więcej. Jego ofiara przypominała im chleb wypiekany na Eucharystię. Napisali: "Rozbłysnął wielki płomień i ujrzeliśmy rzecz przedziwną, my, którym dane było to zobaczyć, i którzy zostaliśmy
zachowani, aby innym ogłaszać to, co się stało. Płomień utworzył coś na kształt sklepienia, coś jak wydęty wichrem żagiel statku, i niby murem otoczył ciało męczennika. I był on w środku nie jak piekące
się ciało, lecz jak chleb wypiekany, lub złoto czy srebro próbowane w ogniu".
Wierni zebrali szczątki Polikarpa, aby w rocznicę jego męczeństwa sprawować przy nich Eucharystię "w weselu wielkim i radości".
Bł. Stefan Wincenty Frelichowski, prezbiter
i męczennik
Przez całe życie, także w kapłaństwie, był wierny ideałom harcerstwa. Niósł pomoc innym do końca. Zmarł na tyfus w obozie koncentracyjnym Dachau.
Błogosławiony Stefan Wincenty Frelichowski już w latach szkolnych związał się z harcerstwem. Działał w 24. Pomorskiej Drużynie Harcerskiej im. Zawiszy Czarnego, do której wstąpił w marcu 1927 r. Jako uczeń męskiego Gimnazjum Humanistycznego w Chełmży należał też do Sodalicji Mariańskiej i w 1930 r. został jej prezesem. Kiedy zdecydował się wstąpić na drogę kapłaństwa, tak to uzasadnił: „Wiem, że to najlepsza droga. Ufam, że Jezus mi dopomoże, bo dla Niego ta ofiara. Wiem, że niegodny jej jestem, ale chcę być kapłanem wedle Serca Bożego. Tylko takim. Innym nie”. Jeszcze jako diakon został kapelanem i sekretarzem bp. Stanisława Okoniewskiego. Święcenia kapłańskie otrzymał 14 marca 1937 r. Pracował jako wikariusz w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Toruniu. Angażował się szczególnie w pracę z dziećmi, prowadził apostolstwo chorych, pełnił również funkcję kapelana Chorągwi Pomorskiej ZHP i redaktora Wiadomości Kościelnych.
Z okazji czwartej rocznicy rosyjskiej inwazji na Ukrainę oraz Narodowego Dnia Modlitwy za Ukrainę, Wszechukraińska Rada Kościołów i Organizacji Religijnych opublikowała apel do narodu ukraińskiego, społeczności międzynarodowej i przywódców religijnych na całym świecie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.