Bez wątpienia wszyscy oczekujemy po naszych modlitwach owoców radości, pokoju i nowej nadziei. Modlitwa jest szczególnym miejscem udzielania się tych owoców. Aby uczynić modlitwę jeszcze bardziej miejscem rozradowania się w Panu, należy zawsze pamiętać, że bez względu na okoliczności, powinniśmy uwielbiać Boga za Jego nieskończoną miłość do stworzeń. Uwielbienie Boga podczas modlitwy ma bodaj największą uzdrawiającą moc dla grzesznego i pogrążonego w rozpaczy człowieka.

W każdym położeniu uwielbiajcie Pana …

Biografowie św. Franciszka podają, że jego najpiękniejsza modlitwa, jaką jest Pieśń Słoneczna, powstała w bardzo mrocznych okolicznościach jego życia. Był rok 1225. Święty Franciszek jest już ciężko chory i prawie zupełnie ślepy. Tej pamiętnej nocy rozpoczyna się jego agonia. Franciszek nie może spać, ból przeszywa jego ciało i jego duszę. Bardzo cierpi, a jego cierpieniu towarzyszy ogromne poczucie własnej grzeszności. Po ludzku zatopiony jest w ciemności i własnej niemocy. Próbuje się jednak modlić, próbuje pokonać olbrzymią słabość i zaczyna od uwielbienia Boga. Uwielbia Boga za całe Jego stwórcze dzieło, za nadzieję zbawienia i udział w cierpieniu. Nie narzeka, ale uwielbia Boga, nie rozpacza, ale dziękuje. I nagle w czasie modlitwy jego łzy zamieniają się w łzy radości, a jego ludzki ból nabiera sensu i blasku.

… a wszystko stanie się waszymi braćmi i siostrami

Dzięki modlitwie uwielbienia cały świat staje się dla Franciszka jak jedna wielka rodzina. Wszystko bowiem należy do Boga, wszystko jest przez Niego stworzone i wszystko jest w Jego rękach. Nie tylko słońce i księżyc stają się braćmi Franciszka, ale wiatr i chmury, ogień i woda. Nawet śmierć cielesna nie jest wrogiem, ale „siostrą naszą”. Wszystko jest źródłem chwały i uwielbienia Boga. W tym uwielbieniu znalazł św. Franciszek duchowe uzdrowienie. W każdej modlitwie, w której z całego serca uwielbiamy Boga, nawet za to, co po ludzku jest źródłem naszej rozpaczy, Bóg daje człowiekowi niesłychany dar radości i pokoju. Jeśli chcecie więc doświadczyć radości na modlitwie, pomimo trudów i smutków świata „chwalcie i błogosławcie Pana, dziękujcie Mu, i służcie z wielką pokorą”.