25 grudnia 1996 r. dekretem biskupa włocławskiego Bronisława Dembowskiego została erygowana nowa parafia w Turku-Obrzębinie, nosząca wezwanie Matki Bożej Fatimskiej. Utworzono ją z parafii
macierzystej Najświętszego Serca Pana Jezusa w Turku. Obejmuje swym zasięgiem część miasta Turek i wioski położone na zachód od Turku.
Ubiegły rok będzie dla wspólnoty parafialnej rokiem pamiętnym: rozpoczęta została budowa kościoła wg projektu Jerzego Kociołowicza, wykonano fundamenty. Wiosną br. przy społecznym zaangażowaniu wielu
parafian zaczęto wznosić mury świątyni. Do pracy stawili się murarze, stolarze, zbrojarze i ich pomocnicy. Dzięki pracowitości wszystkich tych osób mury już stoją. Do wykonania pozostały jeszcze
szczyty kościoła i wieża.
Wewnątrz wylano posadzkę, jest już chór i schody. Zasklepiono jedną nawę. Nie sposób wymienić wielu innych drobnych dzieł. Proboszcz parafii - ks. Stanisław Nasiński nieustannie przypomina
o wdzięczności należnej parafianom: tym pracującym na placu budowy, jak i tym, którzy spieszą z ofiarami. Parafia licząca niespełna 3 tys. wiernych odczuwa ciężar wyzwania,
jakim jest budowa kościoła, tym bardziej że nie ma tu zamożnych darczyńców czy hojnych sponsorów: instytucji, zakładów pracy. Dostrzegalna jest prawdziwa troska, a zarazem mobilizacja parafian
i życzliwych osób z parafii macierzystej, aby rozpoczęte dzieło kontynuować.
W parafii, jak wskazuje jej tytuł, każdego 13. dnia miesiąca (od maja do października) bardzo uroczyście obchodzone jest wspomnienie objawień Matki Bożej Fatimskiej. W tym roku 13 października
Mszę św. w murach wznoszonej świątyni odprawi o godz. 17.00 biskup włocławski Wiesław Mering. Pasterz diecezji dokona też wmurowania kamienia węgielnego.
Do ważnych wydarzeń mających na celu pobudzenie u wiernych pobożności maryjnej należy zaliczyć Mszę św., która będzie sprawowana 1 września o godz. 18.00 z udziałem
Radia Maryja. Wszystkich parafian i gości - czcicieli Matki Bożej zapraszamy na te uroczystości.
Pod przewodnictwem duszpasterzy: proboszcza parafii - ks. Stanisława Nasińskiego i wikariusza - ks. Grzegorza Ograbisza powstaje kościół. Tworzy się wspólnota duchowa, budowana jest świątynia
- dzieło zawierzone przez ludzi Bożej Opatrzności i szczególnej opiece Matki Najświętszej.
Do odkrywania piękna przyjaźni z Bogiem podczas zimowych ferii i pielęgnowania jej poprzez modlitwę i udział w liturgii, zachęcił Papież Polaków w pozdrowieniu podczas środowej audiencji generalnej.
„Pozdrawiam serdecznie pielgrzymów polskich. Bóg traktuje nas jako swoich przyjaciół i zaprasza do poznawania Go przez modlitwę i udział w liturgii. Niech czas waszych ferii zimowych będzie okazją do odkrywania piękna przyjaźni ze Stwórcą oraz z naszymi braćmi i siostrami – przyjaciółmi w wierze. Wszystkim wam błogosławię!”.
Janusz Radziszewski podczas przyjęcia posługi lektoratu. Obrzędowi przewodniczył bp Rudolf Pierskała
Do posługi diakona stałego w diecezji świdnickiej przygotowuje się Janusz Radziszewski z Jedliny-Zdroju. Przed nim już ostatnia prosta formacji, czas szczególnego skupienia, modlitwy i porządkowania doświadczeń życia, które Pan Bóg przez lata wpisywał w jego drogę powołania.
Ta droga prowadziła przez bardzo różne środowiska i doświadczenia, które dziś układają się w spójną historię służby. 30 czerwca 2025 roku Janusz Radziszewski przyjął posługę lektoratu, choć z Liturgiczną Służbą Ołtarza związany jest nieprzerwanie od 1988 roku, od czasów szóstej klasy szkoły podstawowej. Posługa słowa od lat była więc naturalną przestrzenią jego zaangażowania w Kościele. Obecnie podejmuje on formację dla przyszłych diakonów stałych w Diecezjalnym Ośrodku Formacyjnym w Opolu.
Wstęp listu brzmi jak wyznanie wiary człowieka stojącego na progu próby. Paweł nazywa siebie apostołem «z woli Bożej» i od razu wskazuje na «obietnicę życia w Chrystusie Jezusie». To życie zaczyna się już teraz i przenika czas więzienia. Pozdrowienie «łaska, miłosierdzie, pokój» nie jest jedynie formułą grzeczności. Łaska (charis) mówi o darze, miłosierdzie o sercu Boga, pokój (eirēnē) o pełni. Paweł dziękuje Bogu, «któremu służy jak przodkowie», z czystym sumieniem (syneidēsis). Wiara chrześcijańska wyrasta z modlitwy Izraela i idzie dalej. Wspomnienie Tymoteusza wraca «we dnie i w nocy». Apostoł pamięta jego łzy i pragnie spotkania. Relacja ucznia i ojca w wierze ma poziomy odpowiedzialności i czułości. Tradycja Kościoła pamięta Tymoteusza jako pasterza Efezu. List brzmi jak przekaz pochodni w czasie apostolskich kajdan. Najważniejsze pada w zdaniu o «szczerej wierze» (anupokritos pistis), która mieszkała najpierw w babce Lois i w matce Eunice. Ewangelia przechodzi przez dom i przez pamięć rodzin. Paweł widzi w Tymoteuszu owoc takiego przekazu. Następnie przypomina o «charyzmacie Bożym» (charisma), otrzymanym przez włożenie rąk. Ten gest oznacza modlitwę Kościoła i powierzenie służby, która ma strzec i karmić wspólnotę. Czasownik «rozpalić na nowo» (anazōpyrein) mówi o ogniu, który wymaga troski, ciszy i wierności. Bóg nie daje ducha lęku (deilia). Daje «moc, miłość i trzeźwe myślenie» (dynamis, agapē, sōphronismos). Z takiego daru rodzi się wolność od wstydu wobec «świadectwa» (martyrion) i wobec więzów apostoła. Wierność Chrystusowi ma cenę, a jej fundamentem pozostaje moc Boga.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.