Na co dzień wylewają swoje serce przed Bogiem w intencji wspólnoty Wyższego Międzydiecezjalnego Seminarium Duchownego w Częstochowie, a jednego dnia w roku seminarium otwiera się dla nich, aby się spotkać z nimi, poznać ich, a przede wszystkim, aby podziękować im za wszelkie dobro.

Często mówi się, że najlepszym instrumentem, jaki kiedykolwiek powstał, jest ludzki głos. Zapewne każdy byłby w stanie potwierdzić, że gdy do naszych uszu dojdzie słowo wypowiedziane przez kogoś bliskiego, wtedy serce doświadcza przypływu radości. Właśnie taki jasny dźwięk, a w zasadzie cała donośna melodia ludzkich głosów wypełniła w ostatnią sobotę maja budynek WMSD w Częstochowie. W dodatku była to symfonia nie przypadkowych głosów, ale należących do członków Grona Przyjaciół Seminarium.

Modlitewna podpora

Dzień Spotkania Grona Przyjaciół WMSD w Częstochowie stanowi okazję do tego, aby ci, którzy duchowo i materialnie troszczą się o przyszłych kapłanów, mogli się z nimi spotkać. Dlatego rozpoczął się on od wypicia kawy i herbaty przy kawałku ciasta w towarzystwie seminarzystów. Rozmowy odbywały się w serdecznej atmosferze. Zarówno seminarzyści, jak i zaproszeni goście zwrócili uwagę na to, że ten czas był nieocenionym punktem programu. Wzajemne świadectwa i słowa wsparcia potrzebne były obu stronom. Ten owocny dialog oraz zapewnienie o wzajemnej modlitwie umacniały w wierze, nadziei i miłości. Seminarzyści wykorzystywali ten czas na to, aby po prostu dziękować osobiście każdemu, kto się za nich modli. Świadczyli jednocześnie o realnym znaczeniu tej modlitwy w ich życiu. Pismo Święte mówi o tym, jak w czasie jednej z bitew w drodze do ziemi obiecanej Mojżesz modlił się za lud, a kiedy słabł, jego ręce podtrzymywali dwaj jego przyjaciele. Można tu dostrzec analogię: seminarzyści, a w przyszłości księża będą zabiegali o uświęcenie Kościoła i świata, a modlitwa za nich podtrzymuje ich w tym Bożym powołaniu.

W tym kontekście szczególnie mocno wybrzmiało świadectwo jednej z uczestniczek spotkania. Genowefa Ciuraszkiewicz z Parafii św. Józefa Rzemieślnika w Częstochowie w czasie swojej pierwszej pielgrzymki do Medjugorie w 2008 r. poczuła wezwanie do modlitwy za kapłanów. – To nie był przymus, ale cicha, jasna prośba od Matki Bożej, żebym modliła się za kapłanów i zapraszała do tego innych – przyznała. Z początku myślała, że to ma być modlitwa za organizatorów pielgrzymki i za księży z jej parafii, ale zaproszenie powracało. – Pytałam Boga, jak mam się modlić za księży i jak tworzyć Apostolat Margaretka, skoro nie znam aż tak wielu osób. Wtedy doświadczyłam pokoju, jakbym wiedziała, że On sam sobie z tym poradzi – wyjaśniła. Od tego czasu p. Genowefa założyła 84 (!) margaretki. – Nikt mi nigdy nie odmówił, gdy zapraszałam go do modlitwy, a prosiłam osoby, których nieraz w ogóle nie znałam – zapewniła. Warto dodać, że p. Ciuraszkiewicz ma prawie 90 lat, ale nadal jest pełna życia i poświęca się modlitwie, służbie Kościołowi i pomocy rodzinie. – Jeżeli odpowiada się Bogu na Jego wezwanie, to On błogosławi, więc daje mi siłę, żebym jeszcze biegała jak 16-latka – podkreśliła p. Genowefa.

Eucharystia i spektakl

Następnie Mszy św. w Kościele Seminaryjnym Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana przewodniczył ks. prał. Ryszard Selejdak, rektor WMSD w Częstochowie, a homilię wygłosił wicerektor – ks. dr Andrzej Nackowski. Odnosząc się do słów z Ewangelii z dnia, wskazał, że tak jak Pan Jezus przechadzał się swobodnie po świątyni, ponieważ był we własnym domu, tak każdy, kto jest Jego przyjacielem, powinien się czuć swobodnie przed Bogiem, ale również przed sobą nawzajem. Dalej podkreślił analogię między przeżywanym wydarzeniem a tą perykopą ewangeliczną. – Dzisiaj otwieramy dla was ten seminaryjny dom, abyśmy sobą nawzajem mogli się ucieszyć. Cieszymy się z was – naszych przyjaciół – powiedział ks. Nackowski.

Tradycją seminaryjną stało się już wystawianie sztuki teatralnej co roku w tym dniu, dlatego po wspólnym obiedzie goście seminarium udali się na przedstawienie pt. Boża zbroja w wykonaniu seminarzystów. Występ poświęcony był historii nawrócenia św. Franciszka z Asyżu. Główną rolę zagrał Igor Mesjasz, seminarzysta III roku. Zauważył on, że w przedstawieniu pojawia się wątek przyjaźni. – Przyjaciel Rufin jest dla Franciszka wsparciem. Towarzyszył mu najpierw w czasie jego wystawnego życia, towarzyszył mu w czasie walki i towarzyszy mu, gdy zmienia on swoje życie.

W Gronie Przyjaciół WMSD znajdują się często osoby pochodzące z rodzinnych miejscowości seminarzystów, jak np. Wacława Gruca z Parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Anielskiej w Kalei. – Cieszę się ogromnie, że mogłam tu być. Jestem zbudowana spektaklem. Bardzo przeżyłam to wydarzenie również z tego względu, że sama mam syna księdza – przyznała. Dorota Czech z Parafii św. Jana Chrzciciela w Poczesnej zwróciła uwagę na fakt, że szczególne przesłanie św. Franciszka ze spektaklu wybrzmiewa z racji roku mu poświęconego jako kwintesencja tego dorocznego spotkania. Wyrażając wdzięczność wspólnocie WMSD, p. Dorota powiedziała: – Dziękujemy za wasze serca, które przed nami otwieracie już od samego początku, kiedy tylko przekraczamy próg tego domu. Te serca, które mamy od was, to dobro, które otrzymujemy od was w czasie tego dnia, rozpromieniają nasze serca na cały rok.

Te słowa chyba najlepiej oddają cel, jaki zakłada organizowanie rokrocznie tego wydarzenia. Dzień Spotkania Grona Przyjaciół WMSD zakończył się modlitwą różańcową na jasnogórskim szczycie.

Jak zostać przyjacielem?

Spotkanie Grona Przyjaciół WMSD ma miejsce raz w roku, ale modlitwa jego członków trwa nieustannie. Jak dołączyć do tego grona? To proste. Wystarczy zadzwonić pod nr: 34 365 12 15 i gotowe. Teraz pozostaje modlitwa. Seminarzyści zapewniają również o własnej modlitwie, szczególnie w każdy czwartek, kiedy to sprawowana jest Msza św. w intencji przyjaciół seminarium.