W poniedziałek po Zesłaniu Ducha Świętego obchodzimy święto Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła. Do kalendarza liturgicznego w Polsce zostało wprowadzone w 1971 r. na prośbę kard. Stefana Wyszyńskiego, a w 2018 r. papież Franciszek rozszerzył je na cały Kościół Katolicki.

Kościół rozpoznaje w Maryi swoją Matkę i otacza Ją synowskim uczuciem i czcią. Tytuł „Matka Kościoła” podkreśla osobistą więź, jaka łączy Maryję z każdym z Jej dzieci, które należą do Kościoła. Jak powinniśmy tę więź rozumieć? W jaki sposób Maryja realizuje swoje macierzyństwo wobec Kościoła?

Maryja w Kościele

Maryja z Nazaretu została wybrana do spełnienia szczególnej misji w historii zbawienia ludzkości – Bożego macierzyństwa. Ściśle zjednoczona z Jezusem w nazaretańskim domu i przez całe Jego życie – teraz pozostaje w tej komunii z Synem we wspólnocie Kościoła. W świętym Kościele zajmuje miejsce najwyższe po Chrystusie, a zarazem nam najbliższe. Jak wszyscy ludzie także Ona potrzebowała odkupienia i doświadczyła jego mocy w darze Niepokalanego Poczęcia. Pozostaje z nami solidarna w świętości i zjednoczeniu z Chrystusem.

Każdy z nas w sakramencie chrztu św. przekroczył widzialną bramę Kościoła i rozpoczął drogę życia w pielgrzymującej wspólnocie wiary razem z innymi braćmi i siostrami, którzy mieszkają w różnych miejscach ziemi. Maryja zachęca nas do podtrzymywania więzi z Chrystusem i solidarności ze wszystkimi Bożymi dziećmi, ponieważ jedynie w taki sposób można przeżywać dar przynależności do Kościoła. Ani w Kościele, ani nigdzie na ziemi nie ma dla nas ludzi obcych – wszyscy jesteśmy Bożymi dziećmi i mieszkamy w jednym domu, czyli Kościele. Nawet jeśli ktoś nie uznaje w pełni widzialnej wspólnoty Kościoła, założonego przez Jezusa Chrystusa, lub go odrzuca, to jednak nadal objęty jest stwórczą miłością Boga Ojca. Do tej wspólnoty należymy razem z Maryją, najświętszą Córką Kościoła, jego Matką i Przewodniczką.

Matka Kościoła

W VIII wieku nazwano Maryję „Córką i Matką Kościoła”. Uznano, że przecież wypada, aby Matka Głowy Kościoła – Chrystusa była także Matką całego Jego ciała, czyli Mistycznego Ciała Chrystusa.

Sam Jezus, gdy umierał na krzyżu, zwrócił się do Matki: „Niewiasto, oto syn Twój” (J 19, 26), ogłaszając Ją Matką wszystkich uczniów, Matką Kościoła. Urząd Nauczycielski Kościoła przyjął i ogłosił ten tytuł dopiero w 1964 r. Uczynił to papież Paweł VI w oświadczeniu: „Proklamujemy Najświętszą Dziewicę Maryję Matką Kościoła, to jest Matką całego ludu Bożego, zarówno wiernych, jak i ich pasterzy, i nazywamy Ją najukochańszą Matką”.

Macierzyństwo Maryi obejmuje nie tylko ochrzczonych członków Kościoła, ale wszystkich ludzi, których Bóg wzywa, by należeli do ludu Bożego.

Maryja troszczy się o Kościół przez nieustanne wstawiennictwo u Syna za swoimi dziećmi, które nazywają Ją Orędowniczką, Wspomożycielką i Pośredniczką. Od wieków płynie do Niej modlitwa: „Pod Twoją obronę uciekamy się, święta Boża Rodzicielko”.

Otaczamy zatem Maryję czcią i miłością, okazując Jej wdzięczność za wszystko, co dla nas uczyniła i nadal czyni. Powierzamy Jej naszą drogę do nieba, powtarzając błagalną modlitwę św. Anzelma: „Przez Ciebie, Pani chwalebna, niech zasłużymy wstąpić do Jezusa, Syna Twego, który przez Ciebie raczył zstąpić do nas”.

Wzór Kościoła

Od pierwszych wieków widziano w Maryi obraz i wzór Kościoła. W Jej osobie znajdowano wielkość Kościoła takiego, jakiego pragnął i który ustanowił Chrystus. Maryja jest dla Kościoła przede wszystkim wzorem świętości, a także wzorem wiary, nadziei i miłości oraz doskonałego zjednoczenia z Chrystusem.

Kościół, wypełniając wiernie wolę Ojca, sam staje się na wzór Maryi matką, ponieważ przez przepowiadanie słowa Bożego i chrzest rodzi do nowego życia wiernych. Na wzór Maryi Dziewicy Kościół jest też dziewicą, ponieważ w czystości dochowuje wiary Chrystusowi Oblubieńcowi i zachowuje nienaruszoną wiarę, mocną nadzieję i szczerą miłość.

Maryja i Kościół są matkami Chrystusa. Tak wyjaśnia to św. Augustyn: „Kościół rodzi Chrystusa, ponieważ członkami Chrystusa są ci, którzy przyjmują chrzest. A jeśli rodzi członków Chrystusa, to jest bardzo podobny do Maryi”.

Wpatrując się w Maryję, uczymy się bycia Kościołem oraz troski o jego duchowe piękno, o świętość oraz gorliwość w tym, aby w sercach wiernych rodził się i wzrastał Chrystus. Warto i należy wznosić oczy ku Maryi, aby naśladować Jej cnoty.

Dlatego też Kościoła nie można pojmować jako instytucji usług religijnych, która ma zaspokajać nasze potrzeby, i wciąż domagać się, by sprawnie funkcjonowała. Kościół jest czymś więcej! Jest Bożym darem, dzięki któremu możemy pięknie żyć. Im bardziej jesteśmy wierni powołaniu do świętości, tym Kościół jest piękniejszy. Jeśli szukamy prawdziwego oblicza Kościoła, to szukajmy go w sobie, bo – jak mawiał św. Ambroży – „Kościół jest piękny w duszach”. Czy jest taki w tobie?

Przewodniczka

Cieszymy się obecnością Maryi w naszej codzienności, bo jest naszą Przewodniczką i zawsze możemy Ją zapytać: „Matko moja, co mam robić? Jak mam żyć?”. Wiemy, że dobra matka zawsze chce, by jej dzieci żyły pięknie i były szczęśliwe, że zawsze stara się uczyć dobrego życia. Tym bardziej Maryja, najlepsza z matek! Ona chce przykładem swojego życia uczyć nas tego, co w życiu najważniejsze. Chce być naszą Przewodniczką do nieba! Chce być naszą najlepszą Matką i Mistrzynią! Jeśli zatem pośród problemów dnia nie wiemy, co zrobić i jaką podjąć decyzję – pytajmy Matkę dobrej rady. Jeśli czujemy się przygnieceni wieloma codziennymi obowiązkami – wzywajmy Wspomożycielkę wiernych. Jeśli przytłaczają nas strapienia i kłopoty – uciekajmy się do Pocieszycielki strapionych. Jeśli grzech dręczy nasze sumienie – błagajmy o pomoc Ucieczkę grzeszników. Jeśli nam smutno w samotnym domu – zwróćmy się do Przyczyny naszej radości. Jeśli jesteśmy chorzy – módlmy się do Uzdrowienia chorych. Jeśli w drodze zabłądziliśmy i nie wiemy, którędy dalej iść – spójrzmy na Gwiazdę zaranną. Maryja, Matka Jezusa, pomoże nam otworzyć nasze serce na dar Ducha Świętego, który przychodzi, by nas odnawiać i umacniać.

Papież Leon XIV zachęca: „Prośmy Najświętszą Maryję Pannę, Matkę Kościoła, aby każda wspólnota chrześcijańska była domem otwartym dla wszystkich i wrażliwym na każdego”.