Nic tak nie przybliża tajemnic męki, śmierci i zmartwychwstania naszego Pana, jak przeżycie liturgii w przestrzeni kościoła, który obfituje w elementy architektoniczne i sztukę sakralną skoncentrowaną na tajemnicy Paschy Jezusa Chrystusa. Wydarzenia paschalne, które możemy streścić określeniem „przejście ze śmierci do życia”, stanowią nie tylko centrum naszej wiary, ale również klucz do interpretacji liturgii, przestrzeni sakralnej, a w konsekwencji i naszego życia. Znajdując się we wnętrzu pocysterskiego kościoła, którego początki sięgają XIII wieku, doświadczenie religijne aż nadto przemawia do ludzkiej duszy.

Samo wejście do świątyni może być odczytane jako przekroczenie progu między tym, co doczesne, a tym, co wieczne. Będąc w kruchcie, jesteśmy pogrążeni w mroku codzienności. Czyniąc krok ku wnętrzu kościoła, zanurzamy się stopniowo w świetle, które – w zależności od pory dnia – wpada przez wielkie gotyckie okna, poddane barokizacji. O poranku światło przemawia niczym język teologii. Wpadając przez niewielkie górne okno od strony ołtarza głównego (kościół jest orientowany), przypomina określenie z Ewangelii Janowej, że to Chrystus jest „światłością świata”, a także określenie z Apokalipsy, w której Pan jest porównany do „Gwiazdy świecącej, porannej”. Blask jutrzenki od zawsze wskazuje na zmartwychwstanie Chrystusa, który pokonał śmierć, tak jak światło pokonuje ciemność. Paradyski kościół, w którym przez 600 lat żyli cystersi, jest fenomenalny, jeśli chodzi o symbolikę światła.

Szczególną rolę odgrywa wielki drewniany ołtarz z 1739 r., wykonany przez ojca i synów z rodziny Hennevogelów. To nie tylko jeden z najwspanialszych przykładów sztuki barokowej ziem zachodnich, ale również głęboko przemawiające miejsce sprawowania Ofiary Eucharystycznej, a zatem przestrzeń ofiary Chrystusa i uczty niebiańskiej. W tej rzeczywistości uobecnia się paschalne zwycięstwo Zbawiciela. Choć w górnej części ołtarza znajdziemy 2 obrazy nawiązujące do tytułu kościoła, to miejsce najświętsze, czyli tabernakulum, wskazuje na – związaną czasowo i znaczeniowo z Paschą – Wieczerzę w Emaus. Wyraża to pozłacana płaskorzeźba umieszczona na obrotowej niszy z tronem eucharystycznym, ukazująca Chrystusa Zmartwychwstałego z 2 uczniami.

Kościół ma jeszcze jedno szczególne miejsce, które wydatnie ukazuje tajemnicę Paschy – skupiając się na tajemnicy męki Pana. To kaplica Krzyża Świętego znajdująca się w lewym narożu od ołtarza głównego. Cała jest ozdobiona freskami o tematyce pasyjnej. Dwie większe sceny ukazują wydarzenia poprzedzające mękę Chrystusa. To Ostatnia Wieczerza i modlitwa w Ogrójcu. Z kolei umieszczone na sklepieniu i na ścianach bocznych różne anioły trzymają atrybuty męki Pańskiej. Znajdziemy nie tylko krzyż, ale i gąbkę z hizopem, gwoździe, młotek czy koronę cierniową. Umieszczony w centrum krzyż z figurą Chrystusa Ukrzyżowanego najbardziej wyraża Paschę. Jezus umarł, aby dać nam życie wieczne i sam pokonał śmierć. Szczególną uwagę odwiedzających kościół przykuwa malowana blada polichromia karnacji Zbawiciela z licznymi siniznami i śladami krwi. W kaplicy ukryto też pewien „zabieg architektoniczny”. Jeden z aniołów to ten, który sprzeciwił się Bogu, a więc szatan. Aby go ujrzeć, trzeba by stanąć do krzyża tyłem. To symbolizuje, że w życiu nie można jednocześnie służyć Bogu i złemu duchowi. Trzeba jednoznacznie opowiedzieć się za Chrystusem. To właśnie w kaplicy Krzyża Świętego jest umieszczony symbol zwycięstwa Zbawiciela – Paschał, a także piękna renesansowa chrzcielnica z XVI wieku z symbolem Chrystusa – Baranka. Przestrzeń kościoła w Paradyżu jeszcze bardziej pozwala doświadczyć misterium Zmartwychwstania Chrystusa. Warto odwiedzić to miejsce i samemu poszukać śladów Paschy.