Jest to opowieść pozornie niewielka, a jednak niezwykle pojemna duchowo – prosta, niemal rodzinna, a zarazem głęboko przeniknięta tajemnicą Bożej obecności. Na nią właśnie w swojej najnowszej książce Tobiasz i Rafał. Biblijna formacja z Księgą Tobiasza zwraca uwagę ks. Michał Walczyński. Autor odczytuje tę niepozorną księgę biblijną jako drogę formacji wiary – aktualną i potrzebną szczególnie dziś, w świecie pełnym niepokojów, nowych konfliktów i szumu informacyjnego.
Z wrażliwością godną kierownika duchowego pokazuje, że Księga Tobiasza nie jest jedynie wzruszającą historią o wiernym synu i Bożej interwencji. Jest przede wszystkim opowieścią o człowieku wystawionym na próbę, o rodzinie przechodzącej przez ciemność, o modlitwie, która nie traci mocy nawet wtedy, gdy wydaje się, że nie przynosi natychmiastowego skutku. W interpretacji ks. Walczyńskiego ta biblijna narracja staje się szkołą cierpliwości, ufności i dojrzewania w wierze. I tu odczytujemy największą wartość tej publikacji – jej formacyjny charakter. Ksiądz Walczyński nie zatrzymuje się na samym komentarzu biblijnym. Prowadzi czytelnika ku osobistej refleksji, ku pytaniom o sens cierpienia, o wierność w rodzinie, o modlitwę, o zdolność rozpoznawania Bożego działania w wydarzeniach życia. Dzięki temu książka nie jest tylko lekturą do przeczytania, jest raczej zaproszeniem do duchowego rachunku sumienia i modlitwy. Otrzymujemy więc intelektualnie uporządkowaną, a przy tym prawdziwie formacyjną lekturę. Można powiedzieć, że Tobiasz i Rafał to jedna z tych książek, które nie tylko opowiadają o wierze, ale też pomagają wiarę przeżywać.
Tobiasz i Rafał. Biblijna formacja z Księgą Tobiasza
Ks. Michał Walczyński
Wydawnictwo Sióstr Loretanek
Książka do nabycia:
ksiegarnia.niedziela.pl
tel. 34 324 36 45
ksiegarnia@niedziela.pl
Wielu nie może się już doczekać śpiewów, pisków, treli itd., które wkrótce zaczną dobiegać zza okna. Nie tylko dla nich jest książka Noah Stryckera, niezwykłego wielbiciela – bo jakże inaczej – ptaków. Strycker rzucił pracę, spakował się i ruszył w świat za... ptakami. Postanowił zobaczyć w rok 5 tys. gatunków w różnych stronach świata. W ten rok odwiedził czterdzieści jeden krajów na siedmiu kontynentach, odbył ponad sto lotów – pokonał ponad 160 tys. km, zobaczył ponad 6 tys. gatunków, czym pobił wszelkie rekordy w ptasiej branży, a potem swoje przygody z ptakami opisał. Nie namawiamy do takich szalonych wyczynów. Wystarczy wziąć książkę Stryckera i otworzyć okno na świat, skąd za chwilę usłyszymy ptasie śpiewy, piski i trele.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Kuria Metropolitalna Łódzka z ubolewaniem stwierdza, że na terenie Archidiecezji Łódzkiej dochodzi do oszustw i wyłudzania pieniędzy dokonywanych przez nieznane nam osoby, które wystawiają dokumenty zatytułowane „Świadectwo Rodzica Chrzestnego”, czy „Sakrament Bierzmowania”.
Dokumenty mają przystawioną pieczęć „Parafia Rzymskokatolicka p.w. MB Saletyńskiej w Łodzi” lub „Parafia Świętego Mikołaja w Warszawie”. Żadna z tych parafii nie istnieje. Natomiast imiona i nazwiska podpisanych rzekomo księży są fikcyjne.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
