Ks. Mariusz Frukacz: Czym dla Księdza jest liturgia i duchowość liturgiczna i co najbardziej zachwyca w celebracji liturgicznej?

Ks. prał. Krzysztof Bełkot: Liturgia to wszelki kult oddawany Bogu przez człowieka. Jest uświęceniem człowieka i uwielbieniem Boga. Jest dziełem Chrystusa i Kościoła. Błędem byłoby jednak uznać liturgię za dzieło i czynność ściśle ludzką. W liturgii „niebo styka się z ziemią”. Liturgia to zarówno kierunek wstępujący (od człowieka do Boga), wyrażający się w składaniu ofiar, w dziękczynieniu i uwielbieniu, jak i nurt zstępujący (od Boga do człowieka), wyrażający zstępowanie Bożej łaski i skutkujący uświęceniem człowieka.

Duchowość liturgiczna to styl życia i modlitwy chrześcijanina, który czerpie swój pokarm, sens i kształt z liturgii. To nie jest duchowość „obok” liturgii, np. chodzę na Mszę św., a potem mam swoją pobożność, ale to jest duchowość przez liturgię.

W celebracji liturgicznej najbardziej zachwyca jej głębia. Jej kluczowy aspekt to obecność Chrystusa – liturgia nie jest teatrem, ale jest rzeczywistością. Liturgia zachwyca tym, że jest „niebem na ziemi”, a duchowość liturgiczna pozwala, aby to niebo przenikało naszą codzienność.

Jak ważna w życiu każdego wierzącego jest formacja liturgiczna?

W tradycji chrześcijańskiej formacja liturgiczna jest uznawana za kluczowy fundament życia duchowego. Liturgia bez odpowiedniej formacji może stać się jedynie zewnętrznym rytuałem, a nie żywym spotkaniem z Chrystusem. Dzięki formacji wierzący przestaje być tylko „widzem” na Mszy, a staje się aktywnym uczestnikiem, który wchodzi do kościoła, by uświęcać swoje życie, i wychodzi ze świątyni, by świadczyć o Bogu. Bez formacji liturgicznej życie religijne wierzącego jest powierzchowne.

Do uczestniczenia w liturgii niezbędna jest formacja człowieka, a jednocześnie sama liturgia go formuje. Kształtuje duchowość: uczy modlitwy Kościoła, a nie tylko wyrażania prywatnych próśb. Uczy relacji z Chrystusem: przez sakramenty (głównie Eucharystię) wierny staje się coraz bardziej upodobniony do Jezusa. Uczy zrozumienia roku liturgicznego. Dzięki temu wierzący nie żyje tylko rytmem kalendarza świeckiego, ale przeżywa życie razem z Chrystusem, wchodząc w Jego tajemnice.

W jaki sposób przepisy liturgiczne służą dobremu przeżywaniu celebracji w naszych świątyniach?

Przepisy liturgiczne w Kościele Katolickim nie są jedynie zbiorem suchych, biurokratycznych nakazów. Ich głównym celem jest służenie wiernym, aby celebracja była piękna, uporządkowana, głęboka i – co najważniejsze – skoncentrowana na Bogu. Przepisy liturgiczne chronią przed samowolą i „prywatyzacją”. Liturgia jest działaniem całego Kościoła, a nie własnością konkretnego kapłana czy grupy. Przepisy budują jedność wspólnoty z całym Kościołem powszechnym. Wprowadzają ład i pokój, angażują całego człowieka, podkreślają hierarchię i role. Dzięki tym przepisom każdy w zgromadzeniu (celebrans, lektor, schola, wierni) zna swoje miejsce. Przepisy pielęgnują piękno. Normy dotyczące jakości naczyń liturgicznych, śpiewu czy wystroju ołtarza zapobiegają bylejakości, która mogłaby rozpraszać lub ranić poczucie sacrum.

Jakie zadania ma wikariusz biskupi ds. kultu Bożego w naszej archidiecezji?

W zakresie uprawnień i obowiązków wikariusza biskupiego znajdują się kwestie związane z poprawnym sprawowaniem kultu oraz przestrzeganiem przepisów liturgicznych. Do jego zadań należą również organizacja i nadzorowanie celebracji liturgicznych o randze archidiecezjalnej, zwłaszcza pod przewodnictwem biskupów, a także troska o formację i posługę diakonów stałych oraz nadzwyczajnych szafarzy Komunii św.