Centralnym wydarzeniem niedzielnych uroczystości była Msza św. o godz. 10.30 sprawowana pod przewodnictwem proboszcza parafii ks. Andrzeja Cieślika, która oficjalnie zainaugurowała jubileuszowe obchody. W Modlitwie Powszechnej polecano Bogu wszystkich parafian – zarówno obecnych, jak i tych, którzy przez minione dwieście lat tworzyli wspólnotę. W sposób szczególny wspomniano także zmarłych fundatorów i budowniczych kościołów parafialnych, w tym dobroczyńców świątyni na Niwce: Teodora Wojuckiego, hrabiego Józefa Miroszewskiego, hrabinę Jadwigę Miroszewską oraz ks. Józefa Dotkiewicza. Uroczystej sumie towarzyszył śpiew parafialnego chóru „Lutnia”, najstarszego chóru działającego w parafii oraz jednego z najstarszych zespołów kościelnych w Zagłębiu. W celebracjach uczestniczyli licznie zgromadzeni wierni, a także przedstawiciele parafialnych wspólnot i grup duszpasterskich. Przez cały dzień głoszone były homilie, podejmujące temat historii parafii, duchowego sensu jubileuszu oraz łaski odpustu zupełnego, udzielonej przez Stolicę Apostolską wiernym nawiedzającym kościół jubileuszowy. Jednym z podejmowanych wątków była także historia ołtarzy ufundowanych na początku XX wieku, wykonanych przez wybitnego krakowskiego snycerza Walentego Wisza. Przywołane zostało jego zdanie: „Fuszerki naśladować nie wolno”, które stało się punktem wyjścia do refleksji nad jakością przeżywanej wiary i osobistym zaangażowaniem – nad tym, czy religijność wypływa z serca i radości, czy pozostaje jedynie wypełnianiem obowiązku.

W jubileuszowych homiliach spojrzenie na dwieście lat istnienia parafii zostało osadzone w perspektywie eklezjalnej – jako refleksja nad przeszłością, która zobowiązuje teraźniejszość i otwiera na przyszłość. Przypomniano, że wspólnota parafialna w ciągu swojej historii wzniosła trzy kościoły, odpowiadając na potrzeby kolejnych pokoleń i realia zmieniających się epok

Kolejny motyw jubileuszowych rozważań dotyczył polichromii kościoła, której realizacja nie została w pełni ukończona z powodu kryzysu gospodarczego lat trzydziestych XX wieku. W tym kontekście przywołano słowa ówczesnego proboszcza, ks. Stanisława Senki, który w trudnym czasie mówił: „Nie mamy pieniędzy, możemy nie mieć polichromii, ale mamy Boga i siebie”. Zdanie to stało się impulsem do refleksji nad hierarchią wartości i priorytetami w życiu wspólnoty parafialnej.

Parafia św. Joachima została erygowana 17 marca 1826 r. przez administratora diecezji krakowskiej, biskupa Jana Pawła Woronicza. Początkowo jej siedziba znajdowała się na Niwce, skąd w 1850 r. została przeniesiona na Zagórze, gdzie do dziś trwa życie wspólnoty parafialnej. Te wydarzenia historyczne stanowią fundament jubileuszowych obchodów.

Rozpoczęty jubileusz jest zaproszeniem do dziękczynienia za minione dwa stulecia, a jednocześnie do odpowiedzialnego współtworzenia przyszłości parafii, przeżywanej we wspólnocie wiary, historii i wspólnej drogi Kościoła.