To czas niezwykły. Czas, w którym człowiek zaczyna słyszeć ciszej i widzieć wyraźniej. Świat niby wciąż pędzi w swoim rytmie, ale w sercu pojawia się pragnienie, by na chwilę się zatrzymać i dostrzec innych – tych, których codzienność nie jest udekorowana światełkami ani zapachem pierników.
Właśnie taka myśl towarzyszyła po raz kolejny młodzieży i nauczycielom Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego im. Papieża Jana Pawła II oraz wspólnocie parafii św. Marii Magdaleny w Biłgoraju, którzy kolejny raz włączyli się w akcję „Szlachetna Paczka”. Można by powiedzieć, że to już tradycja. Ale tak naprawdę za każdym razem jest to zupełnie nowe spotkanie z drugim człowiekiem – jego nadzieją, lękiem, bezradnością, wiarą.
W tym roku droga adwentowej pomocy poprowadziła do drzwi mamy samotnie wychowującej trójkę dzieci. Najmłodsze z nich – ciężko chore, leżące, wymagające całodobowej troski – sprawia, że kobieta nie może podjąć pracy. Każdy dzień jej życia jest utkany z opieki, czuwania i podejmowania setek drobnych decyzji, które mają na celu jedno: aby jej syn czuł choć odrobinę bezpieczeństwa. Starsze dzieci, syn i córka, nadal się uczą; mają marzenia jak ich rówieśnicy, ale ich codzienność bywa pełna troski, której nie powinno dźwigać żadne dziecko. Rodzina potrzebuje podstaw: żywności, środków czystości, rzeczy do pielęgnacji, ubrań i butów. Potrzebuje też czegoś mniej uchwytnego – świadomości, że nie jest sama w świecie, który bywa bezlitosny.
I właśnie tu zaczyna się przestrzeń, w której adwentowa Ewangelia staje się czynem. Pieniądze potrzebne na zakup paczki pochodziły z kiermaszu ciast – wspaniałych wypieków przygotowanych przez uczniów i ich rodziców. Ciasta sprzedawane były w kościele podczas rekolekcji, a każdy sprzedany kawałek stawał się małym znakiem miłości i solidarności. Ten prosty gest pokazał, że Adwent to czas, w którym codzienna troska o innych staje się duchową praktyką. Dzięki takim inicjatywom młodzi ludzie uczą się, że dobro, nawet najprostsze, potrafi zmieniać życie i niesie nadzieję tam, gdzie jej najbardziej brakuje.
„Szlachetna Paczka” nie jest tylko zestawem rzeczy zapakowanych w świąteczny papier. To przede wszystkim wymiana dobra, które w wielu z nas było uśpione, ale czekało na impuls. To niezwykłe obserwować, jak młodzi, często tak obciążeni szkołą i obowiązkami, potrafią otworzyć serce szerzej, niż można by się spodziewać. W ich działaniu nie było cienia obowiązku – był entuzjazm, współczucie, szczera troska. Dorośli swoim zaangażowaniem po raz kolejny udowodnili, że chrześcijaństwo bez konkretnego gestu staje się pustą teorią. Szlachetność nie polega przecież na wielkich słowach, ale na tym, by umieć zejść z własnej ścieżki i podejść do człowieka, który sam już nie ma siły, by wołać o pomoc.
Adwent przypomina nam, że Bóg przychodzi zawsze tam, gdzie człowiek pochyla się nad biedą drugiego człowieka. A „Szlachetna Paczka” jest jednym z tych momentów w roku, kiedy widać to najjaśniej.
15 sierpnia to data, która powinna mieć szczególne miejsce w sercu każdego Polaka. Każdy z nas znajdzie tego dnia wszystko, co jest mu bliskie. Właśnie w tym dniu czcimy Najświętszą Maryję Pannę Wniebowziętą, tego dnia wspominamy zwycięstwo Polaków nad bolszewikami, zwycięską Bitwę Warszawską zwaną „Cudem nad Wisłą”. Także tego dnia obchodzimy Święto Wojska Polskiego, święto żołnierzy, którzy każdego dnia czuwają nad naszym bezpieczeństwem.
Okazją do refleksji nad tymi trzema tematami były religijno-patriotyczne uroczystości, które miały miejsce w kościele Trójcy Przenajświętszej i WNMP w Biłgoraju, gdzie wszystkich zgromadzonych na Eucharystii witał proboszcz ks. Jerzy Kołtun, który zachęcał do modlitwy za Ojczyznę i powierzenia jej Matce Bożej. – W ten cud Eucharystii otoczony mocą słowa Bożego i pięknej liturgii wplatamy modlitwy i pieśni ku czci Matki Bożej. Niesiemy Bogu dzięki za dar Służebnicy Pańskiej, przez którą przyszło do nas odkupienie. Dziś wspominamy też „Cud nad Wisłą” – Bitwę Warszawską z 1920 r., która jest osiemnastą przełomową bitwą w historii świata, która zadecydowała o niepodległości Polski i uratowała Europę przed falą bolszewizmu. W Święto Wojska Polskiego dziękujemy Bogu za siłę oręża, wiary i ducha polskich żołnierzy – powiedział.
Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
Ewangelista pisze, że Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy źródle, tzn. usiadł przy studni. Zazwyczaj jest w drodze, przemieszcza się z miasta do miasta, z wioski do wioski. Tym razem usiadł.
Jezus przybył do miasta samarytańskiego zwanego Sychar, w pobliżu pola, które dał Jakub synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy źródle. Było to około szóstej godziny. Wówczas nadeszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: «Daj Mi pić!» Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta, by zakupić żywności. Na to rzekła do Niego Samarytanka: «Jakżeż Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić? » Żydzi bowiem i Samarytanie unikają się nawzajem. Jezus odpowiedział jej na to: «O, gdybyś znała dar Boży i wiedziała, kim jest Ten, kto ci mówi: „Daj Mi się napić”, to prosiłabyś Go, a dałby ci wody żywej». Powiedziała do Niego kobieta: «Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Jakuba, który dał nam tę studnię, i on sam z niej pił, i jego synowie, i jego bydło?» W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: «Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu». Rzekła do Niego kobieta: «Panie, daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać. Widzę, że jesteś prorokiem. Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga». Odpowiedział jej Jezus: «Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów. Nadchodzi jednak godzina, nawet już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli szuka Ojciec. Bóg jest duchem; trzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie». Rzekła do Niego kobieta: «Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko». Powiedział do niej Jezus: «Jestem nim Ja, który z tobą mówię». Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu kobiety. Kiedy więc Samarytanie przybyli do Niego, prosili Go, aby u nich został. Pozostał tam zatem dwa dni. I o wiele więcej ich uwierzyło dzięki Jego słowu, a do tej kobiety mówili: «Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, usłyszeliśmy bowiem na własne uszy i wiemy, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
