Zgodnie ze źródłami historycznymi początkowo Staroniwa należała do parafii farnej w Rzeszowie, a kiedy w 1949 r. utworzono parafię Chrystusa Króla – dzielnica po kilku latach została włączona do tamtejszej wspólnoty. W 1973 r. biskup przemyski Ignacy Tokarczuk zdecydował o utworzeniu parafii. Jednocześnie do pracy duszpasterskiej został skierowany ks. Mieczysław Szela, ówczesny wikariusz pełniący posługę przy kościele Chrystusa Króla. Ks. Szela rozpoczynał swoją misję w małej przydrożnej kapliczce, którą jeszcze w 1880 r. ufundowali państwo Katarzyna i Marcin Klocowie – okoliczni mieszkańcy.

Pomimo trudności

Wiosną 1975 r. przy kapliczce wzniesiono z płyt pilśniowych prowizoryczną przybudówkę, a w maju tego samego roku bp Tokarczuk poświęcił kapliczkę, zaś 1 lipca została erygowana samodzielna parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Ksiądz Mieczysław Szela został jej pierwszym proboszczem.

W 1980 r. probostwo w Staroniwie objął przybyły z Milczy ks. Marian Przewrocki. Jeszcze rok wcześniej dwie parafianki, siostry Anna i Stefania Paja rozpoczęły w Staroniwie-Górnej na jednej z działek budowę, rzekomo ze względu na sytuację polityczną, hotelu robotniczego. Potajemnie zamierzano budynek przeznaczyć na kościół, a biskup ordynariusz zaakceptował taki plan działania. Niestety, władze dowiedziały się o prawdziwych zamiarach i rozpoczęły trwające ponad dwa lata szykany względem sióstr Paja. Ostatecznie 27 maja 1981 r., w obecności licznie zgromadzonych wiernych i rzeszowskich kapłanów, bp Tadeusz Błaszkiewicz z Przemyśla dokonał poświęcenia budowli. W pierwszej połowie lat 80. na placu ofiarowanym przez rodzinę Trawków, znajdującym się naprzeciwko kaplicy, zaczęto budować plebanię, a od roku 1984 obecny kościół parafialny. Z różnych względów budowa przeciągała się i przez kilka kolejnych lat nabożeństwa odprawiano w podziemiach wznoszonego kościoła. Siłą rzeczy świątynia w Staroniwie Górnej (zwana do dziś przez mieszkańców „kościołem górnym”) aż do roku 1999 była kościołem parafialnym.

Uroczyste poświęcenie

W 1989 r. nowym proboszczem w Staroniwie został ks. Franciszek Dziedzic. Pod jego kierunkiem kontynuowano dalsze prace budowlane. Dwa lata przed Millennium obowiązki proboszcza przejął ks. Stanisław Jamiński, który z nową energią kontynuował prace. Dzięki jego zapobiegliwości i gospodarskim staraniom dość szybko, bo już w 1999 r., zakończyły się prace wykończeniowe nowej świątyni. 2 października 1999 r. ówczesny biskup ordynariusz Kazimierz Górny dokonał uroczystego poświęcenia kościoła parafialnego. W następnych latach ksiądz proboszcz Stanisław Jamiński sukcesywnie rozwijał infrastrukturę wewnętrzną, jak i otaczającą oba kościoły i dla dobra wiernych kontynuuje to do dziś.

Wyjątkowe południe

Niedziela 15 czerwca 2025 r. wpisała się jako jedna z najważniejszych dat w kronice parafii Staroniwa w Rzeszowie, a wieloletnie wysiłki wspomnianych duszpasterzy i mieszkańców nagrodzone zostały pięknym jubileuszowym nabożeństwem, któremu przewodniczył bp Jan Wątroba. W jubileuszowej sumie wzięli udział licznie zgromadzeni kapłani z dekanatu Rzeszów-Południe, księża wikariusze przed laty pracujący w Staroniwie, kapłani – rodacy: ks. pułkownik Witold Mach, a także misjonarz ks. Alfred Piechota, od wielu lat pracujący na Białorusi. Na uroczystość przybył także ks. Mieczysław Szela – pierwszy proboszcz staroniwskiej wspólnoty. W świątyni zgromadzili się liczni wierni, wśród których nie zabrakło nestorów parafii, pamiętających początki jej istnienia. Przed rozpoczęciem Mszy św. zarys historyczny dziejów parafii przedstawiła rodowita mieszkanka Staroniwy – Maria Wisz. Biskup Jan wyraził wdzięczność wszystkim duszpasterzom, fundatorom i dobroczyńcom, którzy przez wiele lat swoją modlitwą, wytężoną pracą i dziełami miłosierdzia wzbogacali duchowy i materialny wymiar jubileuszowej parafii. Odśpiewano uroczyście Te Deum. To wyjątkowe południe było szczególnym dziękczynieniem mieszkańców, dla których piękna, staroniwska świątynia jest najcenniejszym duchowym skarbem.