Dziś naszym zadaniem jest, aby doświadczywszy spotkania z Bogiem, opowiadać o tym słowem i czynem każdemu napotkanemu na drogach naszego życia – powiedział abp Józef Guzdek.
Metropolita białostocki podkreślił, że Mędrcy przybyli do Betlejem przede wszystkim po to, by oddać pokłon Jezusowi, wyznając w tym geście swoją wiarę w to, że Nowonarodzony jest zapowiadanym przez proroków władcą, pasterzem Izraela – Synem Bożym, który przyszedł na świat, aby wyzwolić ludzi pogrążonych w mroku grzechu. Dopiero później ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę.
Hierarcha zauważył, że zarówno pasterze, jak i Mędrcy, gdy doświadczyli spotkania z Bogiem w osobie Jezusa Chrystusa, nie zachowali tego tylko w sobie i dla siebie. – Dziś naszym zadaniem jest, aby doświadczywszy spotkania z Bogiem, opowiadać o tym słowem i czynem każdemu napotkanemu na drogach naszego życia – podkreślił i wskazał na misjonarzy, którzy spotkawszy żywego Boga w swoich rodzinach oraz we wspólnotach parafialnych, zdecydowali się wyruszyć na krańce świata, aby głosić Dobrą Nowinę. Metropolita zachęcał, by po zakończeniu Mszy św., jak kiedyś Mędrcy, wyjść na ulice miasta i z radością opowiadać o tym, co ponad 2 tys. lat temu wydarzyło się w Betlejem.
Po Eucharystii kilka tysięcy białostoczan uczciło uroczystość Objawienia Pańskiego, biorąc udział w Orszaku Trzech Króli, który pod hasłem: „Kłaniajcie się, królowie!” przeszedł przez centrum miasta. Przy stajence abp Guzdek, dziękując organizatorom i uczestnikom orszaku, zaznaczył, że jest on wielkim świadectwem wiary białostoczan. Zwracając się do uczestników wydarzenia, życzył, by na długo pozostał im w pamięci dzisiejszy obraz nieprzebranego tłumu, wielkiej rzeszy ludzi, którzy przyszli oddać pokłon Jezusowi.
Wydarzeniem towarzyszącym Orszakowi Trzech Króli była wystawa białostockich szopek.
Z każdym rokiem przybywa uczestników tego wydarzenia – zaznaczył Jarosław Sorys, sołtys z Jadownik.
W należącej do gminy Brzesko miejscowości od lat jest organizowana uroczystość upamiętniająca Godzinę „W”. Sołtys wraz z Radą Sołecką i mieszkańcami Jadownik przypominają heroiczną walkę powstańców – spotykają się przy pomniku poległych za ojczyznę w latach 1939-63, na skwerze im. rtm. Witolda Pileckiego.
Końcowy rozdział Ozeasza brzmi jak liturgia powrotu z pustki. Prorok działał w Królestwie Północnym w VIII w. przed Chr., w czasie mieszania polityki, kultu Baala i sojuszy z mocarstwami. „Efraim” oznacza tu całe królestwo północy. Wezwanie „Wróć” (šûb) oznacza zmianę drogi, nie tylko żal. Izrael ma zabrać „słowa”, a nie dary. Po klęskach i deportacjach pozostaje modlitwa i wyznanie win. Hieronim tłumaczy: „tollite vobiscum verba”, czyli prośby i wyznanie win, i dodaje, że „vitulos labiorum” oznacza chwałę i dziękczynienie. Zwraca uwagę na szczegół tekstu: hebrajskie (pārîm) znaczy „byki”, a Septuaginta oddała ten zwrot jako „owoc”, przez podobieństwo brzmienia; sens prowadzi do uwielbienia zamiast zwierząt ofiarnych. Prorok wkłada w usta ludu trzy wyrzeczenia: Asyria nie zbawia, koń i rydwan nie dają ocalenia, wytwór rąk nie nosi już tytułu „bóg”. To są trzy źródła złudnej pewności: sojusz, siła militarna, idol. Werset o sierocie odsłania tło Tory. Sierota, wdowa i przybysz należą do tych, których Prawo osłania troską. Hieronim dopowiada, że „pupillus” to ten, kto utracił ojca; wspomina też odczytanie o odejściu od złego ojca, od diabła. Odpowiedź Boga ma język natury: rosa, lilia, korzeń jak drzewa Libanu, oliwka, cień i winorośl. Rosa w suchym kraju oznacza dar życia; Hieronim łączy ten obraz z Iz 26,19 i z pieśnią Mojżesza o słowie spływającym jak rosa (Pwt 32,2). Zakończenie pyta o mądrego i dodaje, że drogi Pana są proste, a jedni po nich idą, inni na nich upadają. Strydończyk widzi tu także uwagę o trudności księgi i mówi, że „drogi Pana” prowadzą przez lekturę i rozumienie Pism.
„Niech nigdy polskie serca nie cierpią na znieczulicę. Niech zawsze będą wrażliwe na potrzeby człowieka, a w tym człowieku na spotkanie z Chrystusem” – mówił św. Jan Paweł II w marcu 1979 r. podczas pierwszego Wielkiego Postu swego pontyfikatu. Oto nieudostępniane dotąd nagranie tych słów, które zachowało się w archiwach Watykanu.
Zwracając się do Polaków, którzy 28 marca 1979 r. przybyli na audiencję ogólną, Papież podkreślił, że jałmużna to przede wszystkim głęboka postawa serca, wrażliwość na potrzeby drugiego człowieka. „Jest to bardzo głęboka rzeczywistość wewnętrzna w każdym z nas. Jest to otwarcie się na potrzeby drugiego. Gotowość do dzielenia się z drugim. Wrażliwość na człowieka” – powiedział Jan Paweł II.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
