Reklama

Niedziela Częstochowska

Nie strojem, a czynami

My nie jesteśmy po to, żeby błyszczeć na zewnątrz. Możemy być niewidoczne, ale nasza modlitwa, nasz przykład, nasza postawa do wiary powinny promieniować – mówi s. Bogumiła Kozłowska ze Zgromadzenia Córek Najczystszego Serca Najświętszej Maryi Panny.

Niedziela częstochowska 45/2024, str. VIII

[ TEMATY ]

Częstochowa

Karol Porwich/Niedziela

Modlitwa w życiu zgromadzenia jest fundamentem realizacji charyzmatu

Modlitwa w życiu zgromadzenia jest fundamentem realizacji charyzmatu

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Okazją do wspólnego spotkania było poświęcenie figury bł. Honorata Koźmińskiego, założyciela zakonu sercanek. 13 października, w liturgiczne wspomnienie błogosławionego, podczas uroczystości w częstochowskim domu zakonnym obecny był bp Antoni Długosz, który przewodniczył dziękczynnej Mszy św. Siostry, wraz z delegacją zarządu generalnego oraz zaproszonymi gośćmi, trwały w dziękczynnej modlitwie, prosząc bł. Honorata o orędownictwo u Boga w sprawach Ojczyzny, o umocnienie wiary w rodzinach oraz wsparcie dla młodzieży.

Odrzucił wiarę i ponownie uwierzył

Honorat Koźmiński, właściwie: Florentyn Wacław Jan Stefan Koźmiński, urodził się 16 października 1829 r. w Białej Podlaskiej, w wielodzietnej, zamożnej rodzinie katolickiej Aleksandry i Stefana. Po ukończeniu szkoły podstawowej rozpoczął naukę w gimnazjum. Niestety, odrzucił wiarę pod wpływem środowiska rówieśniczego, a w czasie studiów w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie odważnie atakował wiarę i wierzących. Posądzony o spisek przeciwko Rosji, został uwięziony w cytadeli warszawskiej. Więzienie stało się dla niego miejscem odzyskania wiary w Boga i po uwolnieniu wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1852 r. w warszawskim kościele Świętego Krzyża.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Ojciec Honorat Koźmiński zapisał się jako wspaniały kaznodzieja, organizator tercjarstwa i kierownik duchowy. Kiedy duszpasterstwo kapucynów w Warszawie przerwała kasata po powstaniu styczniowym, Honorat trafił do Zakroczymia, a jego miejscem pracy stał się konfesjonał, gdzie rozpoznawał w sercu wielu ludzi pragnienie życia zakonnego. W tamtych czasach nie można było zakładać nowych zgromadzeń i nosić habitów, dlatego powstały wspólnoty ukryte, których zadaniem było apostolstwo w różnych środowiskach społecznych. Zmarł 16 grudnia 1916 r. w Nowym Mieście nad Pilicą, gdzie został pochowany. W 1988 r. papież Jan Paweł II ogłosił Honorata błogosławionym.

– Błogosławiony Honorat Koźmiński imponuje mi tym, że jako zakonnik myślał o wszystkich stanach i zawodach w Polsce. Starał się przede wszystkim, żeby jego duchowe córki, którymi kierował, potrafiły objąć dzieci, młodzież, robotnice, wszystkich obecnych w Kościele, w taki sposób, by nie było między nimi dystansu – dzieli się swoim spostrzeżeniem bp Długosz, który podkreśla wartość zgromadzeń bezhabitowych utworzonych przez kapucyna: – To jest najpiękniejsza działalność, żeby nie strojem imponować innym, ale słowami i czynami.

Tajniaczki Chrystusa

Reklama

Zgromadzenie sercanek powstało 8 grudnia 1885 r., zostało założone przez o. Honorata Koźmińskiego i m. Paulę Malecką. – Jesteśmy posłane w imię Jezusa, idziemy do świata, pochylając się nad tymi najmniejszymi. Sam o. Honorat powiedział: „Jakie będą dzieci, nasza młodzież, takie będzie społeczeństwo”. Naszym patronem jest Najczystsze Serce Maryi. Nasz błogosławiony założyciel umiłował to serce i powierzył nam, byśmy własne serca kształtowały na Jej wzór. I z takimi sercami pochylały się nad innymi – wyjaśnia matka generalna s. Marianna Matejuk. Siostra Teresa Nowacka zaznacza, że zakon ma dawać świadectwo obecności w różnych środowiskach, zwłaszcza trudnych. – Istotą naszego powołania jest życie wewnętrzne. Jesteśmy zgromadzeniem ukrytym i znaczny nacisk kładziemy na duchowość, żeby to przenikało nasze serca. Dlatego nasza obecność w środowisku świeckim, w Kościele jest istotna, by pokazać, że radami ewangelicznymi jesteśmy powołani my wszyscy, nie tylko zakonnice, nie tylko księża, ale cały Kościół – podkreśla s. Teresa.

Zgromadzenie rozpoczęło swoją działalność w środowisku nauczycielskim w Warszawie, jednak najszerszą działalność prowadziło na terenach ówczesnego Cesarstwa Rosyjskiego. Za sugestią o. Honorata siostry podążyły na Syberię szlakiem Polaków skazanych na wygnanie, by nieść potrzebującym Boga, nauczać i wychowywać dzieci, młodzież, a nawet dorosłych.

W swojej pracy w licznych ośrodkach dla dzieci, jako nauczycielki czy wychowawczynie, niosą świadectwo swoich własnych relacji. – W pracy poznajemy się z naszymi współpracownikami czy wychowankami i oni widzą, że jestem osobą wierzącą. Nie muszę epatować swoją religijnością, bo nie jest naszym powołaniem świadczyć, że jesteśmy zakonnicami. I ten charyzmat, który przedstawił nam o. Honorat, jest zawsze aktualny, a szczególnie dzisiaj, w trudnej sytuacji – przypomina s. Teresa. – Jesteśmy wszędzie tam, gdzie jest potrzeba. Naszym charyzmatem jest sprawienie, aby dziecko zobaczyło w nas matkę, jaką była Maryja. Pomimo że nie mamy habitów, że nas nie widać na zewnątrz, to cały czas jesteśmy, a to dowodzi, że jesteśmy potrzebne. Szczególnie dzisiaj odczuwamy naszą misję, bo teraz nie ma więzień za wiarę, nie ma prześladowań jak w carskiej Rosji, ale Kościół nie ma łatwo. Mamy również placówki poza granicami Polski: na Ukrainie, Białorusi i w Brazylii – dodaje s. Bogumiła.

Miejsce, które ubogaca

Reklama

Siostry w Częstochowie mają swój dom przy ul. św. Barbary. Od lat poświęcają się pielgrzymom i edukacji dzieci w placówkach szkolnych. – Jest nas tu 17 sióstr, w większości są to siostry starsze. Dzisiaj w częstochowskim domu przede wszystkim zajmujemy się pielgrzymami. Przyjmujemy do naszego domu grupy, z czego bardzo się cieszymy, bo to nas ubogaca. Ja jestem w Częstochowie od 2 lat i sama widzę te piękne relacje z drugim człowiekiem, z pielgrzymami – opowiada s. Bogumiła.

Dobre towarzystwo

Siostry długo miały jedno puste miejsce w prezbiterium swojej zakonnej kaplicy w Częstochowie. Piękna i dostojna rzeźba Najświętszej Maryi Panny Najczystszego Serca w końcu doczekała się towarzysza. Wszystko zaczęło się za sprawą ks. Czesława Dygana z parafii Matki Boskiej Różańcowej z Miastkowa w diecezji łomżyńskiej. Proboszczowi udało się zaangażować dwie rodziny: Barbarę i Andrzeja Ostaszewskich z Miastkowa oraz Iwonę i Kazimierza Wiernickich z Rydzewa, którzy wsparli zakup rzeźby.

Wykonawcą rzeźby był Zbigniew Godlewski ze Starego Skupiska, który od 1989 r. zajmuje się rzeźbiarstwem artystycznym. – To była ciekawa sprawa, bo pomysłem zarządzała s. Teresa. Można powiedzieć, że zbudowała całą postać. Podczas mojego pierwszego pobytu rozmawialiśmy, jaki ma być kontrapost, układ ciała, dłoni. Wyjeżdżając, już wiedziałem, jak rzeźba ma wyglądać. Na początku miałem wątpliwości, bo wszystko za lekko mi szło, ale dzisiaj jestem z niej zadowolony. To było pewnie błogosławieństwo – wspomina rzeźbiarz.

Rzeźba przedstawia bł. Honorata, który lewą ręką przyciska do swego serca ustawy z 1886 r. – A w zasadzie swój charyzmat, bo potem jeszcze Kościół uregulował nasze ustawy, konstytucje. Te ustawy są ważne, bo pokazują idee o. Honorata, które są odpowiedzią na zmieniające się znaki czasów, ale istota pozostaje. A więc przyciska je do swojego serca, jakby chciał nam powiedzieć: szukajcie u źródeł. A prawą ręką nas błogosławi – wyjaśnia s. Teresa.

2024-11-05 14:43

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Dziękczynienie archidiecezji częstochowskiej za pontyfikat Benedykta XVI

[ TEMATY ]

Częstochowa

Benedykt XVI

abp Wacław Depo

Ks. Mariusz Frukacz

„Wiara jest decyzją o tym, że jest się z Panem, żyje się z Nim. To «bycie z Nim» prowadzi do zrozumienia powodów, dla których się wierzy”. Te słowa z listu apostolskiego „Porta fidei” określają decyzję Benedykta XVI i jego odpowiedzialność za Kościół - mówił abp Wacław Depo. Wieczorem 27 lutego metropolita częstochowski przewodniczył w kaplicy Matki Bożej na Jasnej Górze Mszy św. dziękczynnej za pontyfikat Benedykta XVI.
CZYTAJ DALEJ

św. Katarzyna ze Sieny - współpatronka Europy

Niedziela Ogólnopolska 18/2000

[ TEMATY ]

św. Katarzyna Sieneńska

Giovanni Battista Tiepolo

Św. Katarzyna ze Sieny

Św. Katarzyna ze Sieny
W latach, w których żyła Katarzyna (1347-80), Europa, zrodzona na gruzach świętego Imperium Rzymskiego, przeżywała okres swej historii pełen mrocznych cieni. Wspólną cechą całego kontynentu był brak pokoju. Instytucje - na których bazowała poprzednio cywilizacja - Kościół i Cesarstwo przeżywały ciężki kryzys. Konsekwencje tego były wszędzie widoczne. Katarzyna nie pozostała obojętna wobec zdarzeń swoich czasów. Angażowała się w pełni, nawet jeśli to wydawało się dziedziną działalności obcą kobiecie doby średniowiecza, w dodatku bardzo młodej i niewykształconej. Życie wewnętrzne Katarzyny, jej żywa wiara, nadzieja i miłość dały jej oczy, aby widzieć, intuicję i inteligencję, aby rozumieć, energię, aby działać. Niepokoiły ją wojny, toczone przez różne państwa europejskie, zarówno te małe, na ziemi włoskiej, jak i inne, większe. Widziała ich przyczynę w osłabieniu wiary chrześcijańskiej i wartości ewangelicznych, zarówno wśród prostych ludzi, jak i wśród panujących. Był nią też brak wierności Kościołowi i wierności samego Kościoła swoim ideałom. Te dwie niewierności występowały wspólnie. Rzeczywiście, Papież, daleko od swojej siedziby rzymskiej - w Awinionie prowadził życie niezgodne z urzędem następcy Piotra; hierarchowie kościelni byli wybierani według kryteriów obcych świętości Kościoła; degradacja rozprzestrzeniała się od najwyższych szczytów na wszystkie poziomy życia. Obserwując to, Katarzyna cierpiała bardzo i oddała do dyspozycji Kościoła wszystko, co miała i czym była... A kiedy przyszła jej godzina, umarła, potwierdzając, że ofiarowuje swoje życie za Kościół. Krótkie lata jej życia były całkowicie poświęcone tej sprawie. Wiele podróżowała. Była obecna wszędzie tam, gdzie odczuwała, że Bóg ją posyła: w Awinionie, aby wzywać do pokoju między Papieżem a zbuntowaną przeciw niemu Florencją i aby być narzędziem Opatrzności i spowodować powrót Papieża do Rzymu; w różnych miastach Toskanii i całych Włoch, gdzie rozszerzała się jej sława i gdzie stale była wzywana jako rozjemczyni, ryzykowała nawet swoim życiem; w Rzymie, gdzie papież Urban VI pragnął zreformować Kościół, a spowodował jeszcze większe zło: schizmę zachodnią. A tam gdzie Katarzyna nie była obecna osobiście, przybywała przez swoich wysłanników i przez swoje listy. Dla tej sienenki Europa była ziemią, gdzie - jak w ogrodzie - Kościół zapuścił swoje korzenie. "W tym ogrodzie żywią się wszyscy wierni chrześcijanie", którzy tam znajdują "przyjemny i smaczny owoc, czyli - słodkiego i dobrego Jezusa, którego Bóg dał świętemu Kościołowi jako Oblubieńca". Dlatego zapraszała chrześcijańskich książąt, aby " wspomóc tę oblubienicę obmytą we krwi Baranka", gdy tymczasem "dręczą ją i zasmucają wszyscy, zarówno chrześcijanie, jak i niewierni" (list nr 145 - do królowej węgierskiej Elżbiety, córki Władysława Łokietka i matki Ludwika Węgierskiego). A ponieważ pisała do kobiety, chciała poruszyć także jej wrażliwość, dodając: "a w takich sytuacjach powinno się okazać miłość". Z tą samą pasją Katarzyna zwracała się do innych głów państw europejskich: do Karola V, króla Francji, do księcia Ludwika Andegaweńskiego, do Ludwika Węgierskiego, króla Węgier i Polski (list 357) i in. Wzywała do zebrania wszystkich sił, aby zwrócić Europie tych czasów duszę chrześcijańską. Do kondotiera Jana Aguto (list 140) pisała: "Wzajemne prześladowanie chrześcijan jest rzeczą wielce okrutną i nie powinniśmy tak dłużej robić. Trzeba natychmiast zaprzestać tej walki i porzucić nawet myśl o niej". Szczególnie gorące są jej listy do papieży. Do Grzegorza XI (list 206) pisała, aby "z pomocą Bożej łaski stał się przyczyną i narzędziem uspokojenia całego świata". Zwracała się do niego słowami pełnymi zapału, wzywając go do powrotu do Rzymu: "Mówię ci, przybywaj, przybywaj, przybywaj i nie czekaj na czas, bo czas na ciebie nie czeka". "Ojcze święty, bądź człowiekiem odważnym, a nie bojaźliwym". "Ja też, biedna nędznica, nie mogę już dłużej czekać. Żyję, a wydaje mi się, że umieram, gdyż straszliwie cierpię na widok wielkiej obrazy Boga". "Przybywaj, gdyż mówię ci, że groźne wilki położą głowy na twoich kolanach jak łagodne baranki". Katarzyna nie miała jeszcze 30 lat, kiedy tak pisała! Powrót Papieża z Awinionu do Rzymu miał oznaczać nowy sposób życia Papieża i jego Kurii, naśladowanie Chrystusa i Piotra, a więc odnowę Kościoła. Czekało też Papieża inne ważne zadanie: "W ogrodzie zaś posadź wonne kwiaty, czyli takich pasterzy i zarządców, którzy są prawdziwymi sługami Jezusa Chrystusa" - pisała. Miał więc "wyrzucić z ogrodu świętego Kościoła cuchnące kwiaty, śmierdzące nieczystością i zgnilizną", czyli usunąć z odpowiedzialnych stanowisk osoby niegodne. Katarzyna całą sobą pragnęła świętości Kościoła. Apelowała do Papieża, aby pojednał kłócących się władców katolickich i skupił ich wokół jednego wspólnego celu, którym miało być użycie wszystkich sił dla upowszechniania wiary i prawdy. Katarzyna pisała do niego: "Ach, jakże cudownie byłoby ujrzeć lud chrześcijański, dający niewiernym sól wiary" (list 218, do Grzegorza XI). Poprawiwszy się, chrześcijanie mieliby ponieść wiarę niewiernym, jak oddział apostołów pod sztandarem świętego krzyża. Umarła, nie osiągnąwszy wiele. Papież Grzegorz XI wrócił do Rzymu, ale po kilku miesiącach zmarł. Jego następca - Urban VI starał się o reformę, ale działał zbyt radykalnie. Jego przeciwnicy zbuntowali się i wybrali antypapieża. Zaczęła się schizma, która trwała wiele lat. Chrześcijanie nadal walczyli między sobą. Katarzyna umarła, podobna wiekiem (33 lata) i pozorną klęską do swego ukrzyżowanego Mistrza.
CZYTAJ DALEJ

Prezydent Duda: przekazuję Inicjatywę Trójmorza swoim następcom

2025-04-29 11:45

[ TEMATY ]

Trójmorze

Prezydent Andrzej Duda

następcy

PAP/EPA

Prezydent Andrzej Duda podczas Forum Biznesu Inicjatywy Trójmorza

Prezydent Andrzej Duda podczas Forum Biznesu Inicjatywy Trójmorza

Prezydent Andrzej Duda oświadczył we wtorek, że przekazuje Inicjatywę Trójmorza swoim następcom i ufa, że nie będą oni szczędzić wysiłków, by wzmocnić region. Podkreślił też, że 10 lat istnienia inicjatywy to dobry czas na podsumowania i określenie wyzwań na przyszłość.

Prezydent, otwierając dyskusję wysokiego szczebla podczas Forum Biznesu w ramach odbywającego się w Warszawie Szczytu Inicjatywy Trójmorza, podkreślił, że jego główną ideą jest polepszenie łączności między krajami regionu, aby wzmocnić wzajemne relacje gospodarcze i bezpieczeństwo w krytycznie ważnych obszarach.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję