Nagroda przyznawana jest od 2017 r. za działalność poświęconą szerzeniu kultu św. Teresy Benedykty od Krzyża, popularyzację jej dziedzictwa duchowego i naukowego. – Poprzez tę nagrodę chcieliśmy podziękować tym, którzy pracują nad dziedzictwem św. Edyty Stein przez tłumaczenia, prace naukowe czy jej popularyzację. Pokazywać osoby, które podejmują wyzwania św. Edyty Stein i mocnym głosem wołają o zwrócenie się ku tej drodze, która prowadzi do budowania a nie do niszczenia. A to budowanie zaczyna się od poszanowania godności drugiego człowieka – mówiła o idei nagrody Maria Kromp-Zaleska, dyrektor Domu Edyty Stein.
Towarzystwo Imienia Edyty Stein wyróżniło w tym roku prof. Małgorzatę Grzywacz za współtworzenie Centrum Badań im. Edyty Stein w Poznaniu, wieloletnią działalność naukową poświęconą życiu i pismom świętej, publikacje własne, tłumaczenia i szczególne zaangażowanie w pracę z młodzieżą popularyzującą św. Edytę Stein. Nagrodę otrzymali także Wiesława i Kazimierz Bromer za pracę w Lublinieckim Zarządzie Towarzystwa Imienia Edyty Stein, wytyczenie turystycznych szlaków Edyty Stein i ustanowienie odznaki PTTK jej imienia. Trzecim wyróżnionym zostało niemieckie towarzystwo Edith Stein Gesellschaft Deutschland za 35-letnią działalność poświęconą szerzeniu kultu św. Teresy Benedykty od Krzyża.
Bazylika św. Jadwigi i św. Bartłomieja w Trzebnicy
Na początku XIII wieku książę Henryk Brodaty i jego małżonka Jadwiga ufundowali w Trzebnicy pierwszy na polskich ziemiach klasztor Cystersów. Wzniesiono przy nim także kościół, którego pierwszym patronem został ulubiony święty śląskich Piastów – Bartłomiej Apostoł. Po 1267 r. świątynia stała się celem wielu pielgrzymek… ale nie do Bartłomieja Apostoła, tylko do ulubienicy ludzi, do grobu św. Jadwigi, która w naturalny sposób stała się także patronką tego miejsca. Rola kościoła zmieniła się na początku XIX wieku, gdy po kasacie zakonów w państwie pruskim w 1811 r. siostry cysterki musiały opuścić Trzebnicę. Już wkrótce, bo 14 maja 1818 r., rozpoczął się nowy etap historii – właśnie w tym dniu erygowano parafię pw. św. Bartłomieja Apostoła i św. Jadwigi. W bieżącym roku minęło dokładnie 200 lat odkąd ta przyklasztorna świątynia stała się domem dla parafialnej wspólnoty.
Dzisiejszy fragment wyrasta z mów Jeremiasza do Judy, która szukała oparcia w układach i w sile ludzi. W tle stoi polityka ostatnich dekad królestwa, napięcie między Egiptem i Babilonią oraz pokusa, by bezpieczeństwo zbudować na sojuszach. Prorok mówi o zaufaniu. „Ciało” oznacza tu kruchą ludzką moc, także władzę i pieniądz. Formuła „przeklęty… błogosławiony…” przypomina styl psalmów mądrościowych, szczególnie Ps 1. Tekst zestawia dwa obrazy roślinne. Pierwszy przypomina krzew pustynny rosnący na solnisku. Hebrajskie ʿarʿar wskazuje roślinę stepu, niską i jałową. Taka roślina trwa w miejscu bez stałego źródła, a „dobro” pozostaje poza zasięgiem. Drugi obraz pokazuje drzewo zasadzone nad wodą, z korzeniami sięgającymi potoku. W kraju o wądołach wypełnianych deszczem drzewo przetrwa „rok posuchy” i nie traci liści. U Jeremiasza woda często oznacza Boga jako źródło życia i wierności (por. Jr 2,13). Wers 9 dotyka wnętrza człowieka. Hebrajskie serce (lēb) oznacza ośrodek decyzji i ukrytych motywów. Jeremiasz nazywa to wnętrze podstępnym i trudnym do poznania. W następnym zdaniu Pan mówi o badaniu „nerek”. Hebrajskie kĕlāyôt wskazuje sferę pobudek, tego, co pozostaje zakryte nawet przed samym człowiekiem. Widzimy język sądowy. Bóg „przenika” i „bada”, a potem oddaje według drogi i owocu czynów. Tekst usuwa złudzenie samousprawiedliwienia. Zaufanie nie pozostaje uczuciem. Ono formuje wybory, styl mowy, relacje i sposób używania dóbr. W Wielkim Poście ten fragment prowadzi do rachunku sumienia i do uporządkowania tego, na czym spoczywa nadzieja w dniu próby.
Historia jak zwykle zaczęła się niewinnie - zagubione narzędzie, potem wykrywacz metalu i odkrycie jednego z największych rzymskich skarbów. A w Ewangelii też skarb - nie chodzi o monety. Chodzi o to, co dzieje się z człowiekiem, kiedy w zwykłym dniu spotyka Kogoś, kto zna jego historię… i nie odchodzi, nie gardzi tą historią.
Dlaczego Samarytanka przychodzi do studni wtedy, gdy nikt nie patrzy? Co robi z nami wstyd, lęk i poczucie odrzucenia? I dlaczego jedna rozmowa potrafi sprawić, że człowiek przestaje uciekać, a zaczyna biec – do ludzi, z odwagą, z nową radością?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
