Zagłada Żydów przez niemiecką Trzecią Rzeszę jest traktowana jako archetyp zbrodni ludobójstwa. Nic w tym dziwnego, a przesądzają o tym skala i zorganizowany, przemysłowy charakter zbrodni. Skutkiem jest częste analizowanie jej bez szerszego kontekstu i tła. Alex J. Kay stara się mieć je na uwadze – wskazuje choćby, że różne grupy ofiar ginęły z rąk tych samych sprawców, przy użyciu takich samych metod i w tych samych miejscach, choć nie zawsze mu to wychodzi. Opisując zaprogramowany przez Niemców głód w Sowietach, autor robi błąd: uważa, że wcześniejszy Hołodomor (Wielki Głód na Ukrainie) nie był efektem świadomej polityki sowieckiej, ale konsekwencją zaniedbań. Trudno się z tym zgodzić. Być może jest to efekt uznania, że zbrodnie sowieckie były niczym wobec niemieckich.