Reklama

Niedziela Rzeszowska

Niezapomniany Proboszcz

Ksiądz kanonik Walenty Kotarba, skromny, ofiarny, pełen zapału do pracy i odważny w pokonywaniu duszpasterskich wyzwań kapłan został patronem Szkoły Podstawowej w Wójtowej.

Niedziela rzeszowska 14/2024, str. IV

[ TEMATY ]

wspomnienie kapłana

Archiwum parafialne

Ks. Walenty Kotarba

Ks. Walenty Kotarba

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Posługujący przez 44 lata wiernym w parafii św. Bartłomieja Apostoła w Wójtowej ksiądz otrzymał w tym roku od lokalnej społeczności szczególny dowód pamięci – miejscowa szkoła przyjęła jego imię.

Droga powołania

Ten tak bliski sercu wójtowian kapłan urodził się 10 stycznia 1910 r. w niewielkiej wiosce Uszew koło Brzeska. Był trzecim z kolei dzieckiem Marii i Jana Kotarbów, spośród siedmiorga rodzeństwa. Już jako uczeń gimnazjum usłyszał w duszy wezwanie do służby Bożej. Po zdaniu matury wstąpił do Seminarium Duchownego w Tarnowie. 29 czerwca 1935 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa tarnowskiego Franciszka Lisowskiego. Jego pierwszą placówką była parafia św. Jana Chrzciciela w Mikluszowicach. Był również wikariuszem w Mielcu, Padwi Narodowej i Trzęsówce.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Posłany do Wójtowej

Reklama

11 lipca 1949 r., zgodnie z decyzją władz diecezjalnych, objął duszpasterstwo w parafii Wójtowa. Dał się poznać jako wspaniały nauczyciel, wychowawca, dobry i życzliwy człowiek wielkiej wiary. Żył bardzo skromnie – w swoim pokoju miał tylko meble niezbędne do codziennego funkcjonowania i modlitwy. Przez całe życie pościł w piątki, pijąc jedynie czystą wodę. Był wzorem kapłana porównywanym – za „umiłowanie konfesjonału” – do św. Jana Marii Vianney’a. Był także wielkim czcicielem Matki Bożej. Sam nie rozstawał się z różańcem, zachęcał do jego odmawiania i zakładał pierwsze Róże Różańcowe, których dziś jest 15. Pod jego wpływem dokonała się przemiana duchowa wielu mieszkańców Wójtowej. Jako proboszcz prowadził prace nad upiększeniem miejscowego kościoła św. Bartłomieja Apostoła z XVI wieku. Za zasługi dla lokalnego kościoła i parafii otrzymał tytuł kanonika.

W 50. rocznicę święceń kapłańskich, 29 czerwca 1985 r., ks. kan. Walenty Kotarba zakończył 36-letni okres proboszczowania w parafii Wójtowa. Pozostał na plebanii jako ksiądz jubilat, pracując i pomagając kolejnym proboszczom. Jego miłość, dobroć, poświęcenie oraz starannie przemyślane, zawsze wypływające z Ewangelii Słowo Boże, to ziarna, które zaowocowały budową nowej świątyni pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego.

Dowody pamięci

Ksiądz kanonik Walenty Kotarba zmarł 5 maja 1993 r. i zgodnie ze swoją wolą spoczął na miejscowym cmentarzu. Pamięć o tym wieloletnim duszpasterzu przekazywana jest w Wójtowej z pokolenia na pokolenie, a w kościele parafialnym umieszczona została pamiątkowa tablica.

Spuścizną życia i posługi ks. kan. Walentego Kotarby w parafii Wójtowa stał się kult Matki Bożej Szkaplerznej oraz Miłosierdzia Bożego. Szczególnym dniem uwielbienia tego boskiego przymiotu jest odpust parafialny przypadający w uroczystość Bożego Miłosierdzia, kiedy to następuje zawierzenie Ziemi Gorlicko-Bieckiej Niezmierzonemu Miłosierdziu Bożemu.

10 stycznia br. odbyła się oficjalna uroczystość nadania Szkole Podstawowej w Wójtowej imienia ks. kan. Walentego Kotarby oraz poświęcenia sztandaru szkoły, której przewodniczył bp Jan Wątroba.

Wójtowianie ufają też w orędownictwo swojego wieloletniego duszpasterza u Pana Boga i Matki Najświętszej i zwracają się do niego w potrzebach, odmawiając „Modlitwę o łaski przez wstawiennictwo ks. Walentego Kotarby”.

2024-03-29 10:37

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Do zobaczenia, Przyjacielu

Niedziela legnicka 6/2025, str. IV

[ TEMATY ]

wspomnienie kapłana

Waldemar Wesołowski/Niedziela

Podczas wyjazdu do Szwajcarii – w Alpach

Podczas wyjazdu do Szwajcarii – w Alpach

Śp. ks. Piotra Nowosielskiego (1961 – 2025) wspominają przyjaciele i znajomi

W niedzielę 19 stycznia nad ranem, w 64. roku życia i 40. roku kapłaństwa odszedł do Pana ks. Piotr Nowosielski. Był człowiekiem niezwykłej pokory i cierpliwości, pogody ducha i radości, zawsze gotowy nieść pomoc, wesprzeć dobrym słowem, pomysłem. Ta postawa przysporzyła mu wielkie grono przyjaciół, ludzi życzliwych, którzy na wieść o jego śmierci pisali: „dobry ksiądz i człowiek”, „kapłan szlachetny, oddany służbie Bogu i ludziom”, „niezapomniany ksiądz”, „odszedł kapłan przez duże K, skromny, pokorny, z ogromnym poczuciem humoru, przede wszystkim żyjący dla Chrystusa”.
CZYTAJ DALEJ

Sopot: Kradzież figurki Jezusa z szopki. Policja poszukuje sprawców

2026-01-08 21:49

[ TEMATY ]

szopka

szopka

Sopot

Karol Porwich/Niedziela

Nocą 29 grudnia 2025r. doszło do kradzieży figurki Jezusa z bożonarodzeniowej szopki umieszczonej przed kościołem pw. Świętego Jerzego w Sopocie. Policja publikuje wizerunek sprawców.

Sopoccy policjanci poszukują osób z monitoringu, które mogą mieć związek z kradzieżą drewnianej figurki. Z ustaleń policjantów wynika, że w dniu 29 grudnia 2025r. około godz. 23;00 sprawcy zabrali z szopki bożonarodzeniowej znajdującej się w centrum miasta figurkę przedstawiającą postać Jezusa. Jej wartość wyceniono na 2 500 złotych. Dotychczas nie udało się ustalić tożsamości pary z monitoringu, dlatego każdy, kto rozpoznaje prezentowane osoby lub posiada informacje na temat miejsca ich pobytu, proszony jest o kontakt z Policją.
CZYTAJ DALEJ

Królestwo Boże przychodzi jako uzdrowienie

2026-01-09 19:27

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

pixabay.com

Wojna z Filistynami stawia Izrael wobec potęgi, która paraliżuje serca. Goliat wychodzi jak chodząca zbroja, a jego słowa mają złamać ducha zanim padnie pierwszy cios. Dawid wchodzi w tę scenę jako pasterz, bez wojskowej pozycji i bez prawa do głosu. Jego odpowiedź Saulowi brzmi jak odmowa lęku. Wyrasta z pamięci o Panu, który już wcześniej ocalił go „z łap lwa i niedźwiedzia”. Dawid niesie w sobie historię łaski z codziennej pracy. Dlatego nie przyjmuje zbroi Saula. Metal i skóra krępują ciało, które zna ruch pasterza i precyzję procy. W ręku zostaje kij pasterski, proca i pięć gładkich kamieni z potoku. Ten wybór wygląda skromnie, a jednak jest precyzyjny. Dawid idzie „w imię Pana Zastępów”. To imię w Biblii oznacza Boga, który stoi ponad armiami i nie potrzebuje narzędzi przemocy, aby ocalić. Dawid wypowiada to publicznie, wobec wroga i wobec własnego ludu. Spór dotyka zaufania. Goliat ufa broni i swojej pozycji. Dawid ogłasza, że zwycięstwo nie przychodzi „mieczem ani włócznią”, bo bitwa należy do Pana. Kamień trafia w czoło, w miejsce dumnej pewności. Olbrzym pada twarzą na ziemię, jak człowiek pokonany przed Panem. Potem Dawid sięga po miecz przeciwnika i odcina mu głowę. Zwycięstwo dokonuje się narzędziem wroga. Tekst zostawia obraz Boga, który potrafi odwrócić to, co miało niszczyć. W tej historii wiara rodzi się z pamięci i prowadzi do czynu. Imię Pana staje się oparciem, a mały pasterz staje się znakiem, że Pan patrzy na serce. Rodzi się odwaga, która oddaje chwałę Bogu i podnosi serca ludu.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję