W słowie zachęcał do zapoznania się z Orędziem papieża Franciszka na Wielki Post, a sam zwrócił w nim uwagę na słowa, które mówią o ludzkiej wędrówce: „Jeśli brakuje nam nadziei to wędrujemy przez życie jak przez pustkowie, bez ziemi obiecanej, do której moglibyśmy wspólnie dążyć”.
– To tak, jak wędrówka bez celu – mówił bp Andrzej. – Dlatego zwróćmy uwagę na to, jak mocnym znakiem jest nasza obecność tutaj. Oto jesteśmy wspólnie i wspólnie dążymy do czegoś znacznie większego niż tylko to, co można kupić, dostać w promocji. Nie stoimy w kolejce do jakiegoś marketu, bo jesteśmy w drodze ku całkiem innym miejscom. To miejsca, które są wyżej, ponad nami, które czasem nazywa się takim uczonym słowem: „transcendencja”, miejsca które nas przekraczają, a które są miejscami zwiastowanymi przez Ewangelię Pana Jezusa.
Biskup legnicki na nowo przypomniał symbolikę prochu, który przyjmujemy w tym dniu na głowy, a tym samym o kruchości i prochu ludzkiego istnienia.
Reklama
– Za chwilę będziemy przypominali sobie słowa: „prochem jesteś i w proch się obrócisz”. Tak twardo brzmią one w naszych uszach, trochę złagodzone słowami z Ewangelii: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Ale od prochu się nie ucieknie. Ten popiół, którym się posypujemy, jest bardzo konkretny, widzialny i dotykalny, i przypomina kondycję człowieka, zasygnalizowaną w Księdze Rodzaju. Słowa te przypominają, że jesteśmy śmiertelni i grzeszni – mówił.
Wielka Obietnica
Podał też inne określenie okresu Wielkiego Postu. – Nazwa Wielki Post pochodzi oczywiście od postu, ale można by też używać innego określenia: że jest to czas Wielkiej Obietnicy. O tym mówi m.in. odczytywany dzisiaj fragment Ewangelii Mateusza. Przypomniane są w nim słowa obietnicy Jezusa w kontekście podejmowanej modlitwy, postu czy jałmużny: „Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie” (Mt 6,4). Czas Wielkiej Obietnicy to nie tylko czas trudu i wysiłku człowieka – którego zbraknąć nie może – ale „schodzenia” Boga na ziemię. Cóż więc odda nam Ojciec? Nadzieję, nadzieję Ziemi Obiecanej, sens i kierunek, i wiemy nie tylko to, że wędrujemy przez pustkowie, ale wiemy, dokąd wędrujemy: do przestrzeni życia wiecznego, do domu Ojca.
Czas wędrówki
Zachęcał też zgromadzonych: – Ruszamy więc w drogę, nie łatwą. To droga trudna, droga do walki ze złym duchem, w której możemy wykorzystać okazję do wielkopostnej modlitwy podczas nabożeństw Drogi Krzyżowej, Gorzkich Żali, Mszy św., czy rekolekcji wielkopostnych. Dlatego z radością wewnętrzną, choć ze świadomością wysiłku, przyjmujemy to wezwanie i modlimy się o taki dar, który przewyższa dary doczesne.
Środą Popielcową Kościół katolicki rozpoczyna okres Wielkiego Postu. W trakcie środowej liturgii kapłani będą posypywać głowy wiernych popiołem. To znak, że chcemy na nowo zapłonąć Bożą miłością - tłumaczy o. Rafał Sztejka SJ, duszpasterz akademicki KUL.
W każdy piątek o godz. 18 będzie odbywała się Droga krzyżowa, podczas której studenci wygłoszą rozważania nawiązujące do nauczania kard. Stefana Wyszyńskiego. W niedzielę o godz.18.15 duszpasterstwo zaprasza na Gorzkie żale. Tematyka rodziny i hasło: Żyjemy w trudnych czasach. Tradycyjnie, nie zabraknie Zdrapki Wielkopostnej z zadaniami do wykonania ma każdy dzień Wielkiego Postu.
Komisja Episkopatu ds. Nauki Wiary Hiszpańskiej Konferencji Biskupów opublikowała notę doktrynalną na temat roli emocji w akcie wiary, zatytułowaną Cor ad cor loquitur — „Serce przemawia do serca”. Dokument został zatwierdzony do publikacji przez Komisję Stałą podczas posiedzenia w dniach 24 i 25 lutego w Madrycie, a wcześniej został przyjęty przez biskupów będących członkami Komisji 20 lutego.
Nota opiera się na kardynalskim motto Cor ad cor loquitur, związanym ze św. Janem Henrykiem Newmanem - wspomnianym w tekście jako „niedawno ogłoszony doktor Kościoła” - i wykorzystuje je do sformułowania swojej głównej tezy: życie duchowe i spotkanie z Bogiem wpływają na człowieka „we wszystkich jego wymiarach: emocjonalnym, intelektualnym i wolitywnym”. Wychodząc z tego założenia, biskupi podkreślają, że wiara dotyczy „całej ludzkiej egzystencji” i że obok zaufania Bogu i elementów poznawczych właściwych dla przynależności i wyznania wiary pojawiają się również emocje i uczucia, takie jak radość duchowa, miłość czy pokój.
Ewangelista pisze, że Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy źródle, tzn. usiadł przy studni. Zazwyczaj jest w drodze, przemieszcza się z miasta do miasta, z wioski do wioski. Tym razem usiadł.
Jezus przybył do miasta samarytańskiego zwanego Sychar, w pobliżu pola, które dał Jakub synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy źródle. Było to około szóstej godziny. Wówczas nadeszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: «Daj Mi pić!» Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta, by zakupić żywności. Na to rzekła do Niego Samarytanka: «Jakżeż Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić? » Żydzi bowiem i Samarytanie unikają się nawzajem. Jezus odpowiedział jej na to: «O, gdybyś znała dar Boży i wiedziała, kim jest Ten, kto ci mówi: „Daj Mi się napić”, to prosiłabyś Go, a dałby ci wody żywej». Powiedziała do Niego kobieta: «Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Jakuba, który dał nam tę studnię, i on sam z niej pił, i jego synowie, i jego bydło?» W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: «Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu». Rzekła do Niego kobieta: «Panie, daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać. Widzę, że jesteś prorokiem. Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga». Odpowiedział jej Jezus: «Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów. Nadchodzi jednak godzina, nawet już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli szuka Ojciec. Bóg jest duchem; trzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie». Rzekła do Niego kobieta: «Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko». Powiedział do niej Jezus: «Jestem nim Ja, który z tobą mówię». Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu kobiety. Kiedy więc Samarytanie przybyli do Niego, prosili Go, aby u nich został. Pozostał tam zatem dwa dni. I o wiele więcej ich uwierzyło dzięki Jego słowu, a do tej kobiety mówili: «Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, usłyszeliśmy bowiem na własne uszy i wiemy, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
