Księdza Infułata dr. Ireneusza Skubisia poznaliśmy, gdy powstała ukazująca się od 4 stycznia 1998 r. Niedziela Południowa, bo taki tytuł nosiła początkowo Niedziela Rzeszowska.
Dla zespołu redakcyjnego skupionego wokół tej edycji diecezjalnej Tygodnika Katolickiego Niedziela to było wielkie wydarzenie, móc stanąć „pod parasolem” ogólnopolskiego czasopisma katolickiego o uznanej renomie, którego Ksiądz Infułat był redaktorem naczelnym.
Redaktor naczelny – to mało powiedziane. Ksiądz Infułat był twórcą linii programowej Niedzieli po wznowieniu jej wydawania w 1981 r. (po 28-letniej przerwie). Najkrótsza, ale i najcelniejsza charakterystyka tej linii zawiera się w dwóch słowach semper fidelis – Niedziela zawsze wierna Panu Bogu i Kościołowi. Dzisiaj te słowa brzmią jak testament, do wypełnienia którego jesteśmy wezwani.
Nas Ksiądz Infułat przywitał jako człowiek pełen ciepła i łagodności, ale także zaciekawiony naszymi pomysłami na „Niedzielne” dziennikarstwo w terenie. Doskonale rozumiał i doceniał rolę mediów w dziele ewangelizacji. Miał znakomitych poprzedników, by wymienić największego z nich św. o. Maksymiliana Kolbego, wydawcę Rycerza Niepokalanej. O Niedzieli Ksiądz Infułat niejednokrotnie mówił, że powinna być „drugim wikarym” w parafii. Chyba jako pierwszy z kapłanów i dziennikarzy katolickich dostrzegał potrzebę „przybliżenia” ogólnopolskiego czasopisma wiernym w diecezjach i parafiach. Stąd pomysł na edycje diecezjalne, trafny zwłaszcza po reformie Kościoła w Polsce w 1992 r. i powstaniu nowych diecezji.
Czasami spotkania z Księdzem Infułatem przybierały charakter wręcz familijny. Tak było podczas pielgrzymek organizowanych przez Niedzielę Rzeszowską do sanktuariów Europy, których ks. inf. I. Skubiś był wielkim zwolennikiem. Tak było w sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Terliczce, gdzie niejednokrotnie przewodniczył uroczystościom odpustowym. Nie zdziwilibyśmy się, gdyby przekraczając bramę „domu Ojca”, trzymał w ręku najnowszy, świąteczny egzemplarz Niedzieli.
Gdy zagłębiłam się w treść wydanego właśnie wywiadu-rzeki z księdzem Ireneuszem Skubisiem, miałam przed oczami wszystko, co działo się od początku mojej pracy w „Niedzieli”, czyli od roku 1998.
Zapamiętałam ks. infułata właśnie takiego, jaki wyłania się z najnowszej książki Czesława Ryszki: uśmiechniętego, zatroskanego o Kościół i Polskę, z pasją powtarzającego, że media katolickie mają do spełnienia ważną misję ewangelizacyjną. Kochającego „Niedzielę” najmocniej na świecie, doceniającego jej pracowników i dziennikarzy, a także najbardziej znamienitych autorów, którzy na przestrzeni lat gościli na łamach. Ta książka to wspaniała panorama nie tylko dziejów „Niedzieli”, ale także historii Kościoła i historii Polski.
„Marność nad marnościami - wszystko jest marnością”. Hebrajskie hebel oznacza dosłownie tchnienie, obłok pary, coś, czego nie da się uchwycić w dłoń. Wulgata utrwaliła przekład vanitas vanitatum. Kohelet jest mędrcem, który postanowił zmierzyć życie „pod słońcem” samym doświadczeniem, bez sięgania po obietnice, i uczciwie zapisał wynik pomiaru. Zysku brak. „Cóż przyjdzie człowiekowi z całego trudu, jaki zadaje sobie pod słońcem?” Wielka pieśń o kołowrocie natury, pokolenia przychodzą i odchodzą, słońce wschodzi i zachodzi, wiatr kołuje, rzeki płyną do morza, które nie może się napełnić, ma w sobie hipnotyczny rytm i celowo prowadzi donikąd. Wszystko się porusza, nic nie dochodzi do celu. Nawet pamięć zawodzi: „nie ma pamięci o tych, co dawniej żyli”. Starożytność pogańska znała ten zawrót głowy wiecznego powrotu. Kohelet wypowiada go wewnątrz Izraela, jakby chciał doprowadzić czytelnika do ściany, za którą może być już tylko Bóg. Kościół czyta Koheleta po to, by przejść jego szkołę odwyku od iluzji. Hieronim, który tej księdze poświęcił osobny komentarz, wspomina, że czytał ją z uczennicą Blezyllą właśnie po to, by nauczyć ją pogardy dla świata przemijającego. „Marność” nie jest ostatnim słowem Objawienia, ale jest słowem koniecznym. Dopóki człowiek liczy na to, że „coś pod słońcem” go nasyci, dopóty nie zapyta o to, co ponad słońcem. Vanitas jest przedsionkiem Ewangelii.
Papież podczas Nieszporów spotkał się w paryskiej katedrze z biskupami, duchowieństwem, osobami życia konsekrowanego i seminarzystami
Ta katedra narodziła się na nowo, abyście wraz z nią mogli się odrodzić - mówił Leon XIV do francuskich biskupów, kapłanów i osób konsekrowanych podczas Nieszporów w Notre-Dame. Siedem lat po pożarze świątyni Papież wskazał odbudowaną katedrę jako znak dla Kościoła we Francji: ma być otwarty, misyjny i bliski ludziom, a nie zamykać się przed światem.
W odbudowanej katedrze czekało na Papieża około 2,5 tys. osób: biskupów, kapłanów, diakonów, osób konsekrowanych i seminarzystów. Leon XIV po wejściu do świątyni i adoracji Najświętszego Sakramentu udał się do kaplicy, w której przechowywana jest Korona Cierniowa - jedna z najcenniejszych relikwii chrześcijaństwa, uratowana z pożaru Notre-Dame w 2019 roku.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
