Każdego dnia przynajmniej pięcioro z nich przychodzi wieczorem, aby podać gorącą zupę bezdomnym i ubogim, wydać ciepłe ubrania lub garść witamin. Przeważają Polacy, ale służą też Ukraińcy, Białorusini i wolontariuszki z Zimbabwe, które porozumiewają się łamaną polszczyzną i angielszczyzną.

Emeryci i rodziny

Do niedawna wolontariat kojarzył się głównie z licealistami i studentami. W przypadku lubelskiego Centrum Wolontariatu grono dobrowolnie pomagających poszerza się o osoby dojrzałe, nawet już na emeryturze. Pan Jacek w każdą środę przywozi zupę dla bezdomnych wytwornym samochodem, wartym setki tysięcy złotych, prezesuje bardzo dużej firmie elektrycznej. Na spotkania z bezdomnymi zabiera niekiedy syna i wnuki, którzy chętnie roznoszą herbatę i widzą, że istnieje inny świat, odległy od tego, w którym żyją na co dzień.

Zdarza się, że do pomocy przychodzą całe rodziny, tak jest w przypadku Anety i Kordiana, jego ojca oraz ich dzieci. Osoby bezdomne nie mogły się na początku nadziwić, że Kordian co tydzień podjeżdżał innym modelem samochodu, zrozumieli, jak dowiedzieli się, że jest szefem salonu samochodowego. Izabela przywiozła kilka lat temu zupę, którą ugotowała jej mama i pozostała już, w poniedziałki służy bezdomnym razem z dorastającą córką.

Od Stasia Gawrońskiego

Wkraczające w jubileusz 25-lecia Centrum Wolontariatu w Lublinie jest najstarszą i największą organizacją wolontariacką na Lubelszczyźnie i jedną z najbardziej aktywnych w Polsce. Początki zawdzięcza charyzmatycznej postaci Stasia Gawrońskiego, krewnego bł. Piotra Jerzego Frassatiego, który w 1999 r. promował w Lublinie książkę Ochotnicy miłości bliźniego. Przewodnik po wolontariacie. Pomimo swojsko brzmiącego imienia i nazwiska, Staś nie zna ani słowa po polsku. Był dyrektorem wolontariatu w Rzymie podczas Jubileuszu Roku 2000.

Pierwszą siedzibą Centrum w Lublinie były pomieszczenia przy kościele Świętego Ducha. Wśród celów, stawianych sobie przez organizację, widnieje także „kształtowanie czynnej postawy miłości bliźniego, inspirowanej wskazaniami Ewangelii”. Pomagają w tym kapłani od początku zaangażowani w liczne dzieła podejmowane przez Centrum. Bodaj najbardziej rozpoznawalną postacią jest bp Adam Bab, który dopiero po przyjęciu sakry biskupiej zrezygnował z członkostwa, podobnie jak ks. dr Tomasz Adamczyk, socjolog z KUL. Wolontariusze zawsze mogą liczyć też na wsparcie ks. Tadeusza Liminowicza (kapelan w Abramowicach). W kręgach lubelskiego wolontariatu zrodziło się wiele powołań kapłańskich i zakonnych: franciszkanin o. Ryszard Bednarz posługuje obecnie w Tanzanii, michalita ks. Grzegorz Sprysak, który kieruje szkołą w podwarszawskich Markach, we Wrocławiu pracuje ks. Jakub Wiechnik, a u franciszkanek od Pokuty i Miłości Chrześcijańskiej rozwijają swoje talenty siostry Ola i Justyna.

Domy Nadziei

W trzech domach prowadzonych przez Centrum Wolontariatu powracają do społeczeństwa osoby wychodzące z kryzysu bezdomności. W jednym dach nad głową mają byli więźniowie, którzy nie mogą wrócić do swoich rodzin. Najwięcej, bo ponad dziesięć domów, zajmują uchodźcy, głównie z Ukrainy, są też migranci z Afganistanu, Iraku czy Afryki. Wszystkie lokale są Domami Nadziei, bo ona potrzebna jest najbardziej i bezdomnym, i byłym więźniom, i uchodźcom. Nadzieja płynie też z audycji na falach Nowego Radia, internetowej stacji prowadzonej przez Centrum.

Tegoroczną Galę Wolontariatu w Światowym Dniu Wolontariusza uświetnił zaprzyjaźniony z lublinianami ukraiński zespół Barvinok z Winnicy. To skromne podziękowanie za wielkie dobro, jakie tworzą lubelscy wolontariusze.