Moje „spotkania” ze św. Janem Pawłem II

W wieku XX, a Roku Pańskim 1962 weszliśmy z kolegą do księgarni Veritas przy ul. Ludźmierskiej w Nowym Targu. Zwykle tam zaglądaliśmy, by zerknąć na nowe pozycje, chociaż kupowaliśmy bardzo skromnie. Tym razem sprzedawczyni, widząc nasze zainteresowania, zaproponowała nam zakup wyjątkowej pozycji bp. Karola Wojtyły Miłość i odpowiedzialność. Wspólnymi siłami zakupiliśmy tę książkę i w ten sposób zacząłem „spotkanie” z myślą późniejszego papieża Jana Pawła II. Biskupa Karola Wojtyłę zobaczyłem pierwszy raz w 1967 r. na pogrzebie bp. Michała Klepacza w katedrze łódzkiej, gdzie ceremoniarz tej uroczystości wspomniał o obecności kard. Stefana Wyszyńskiego i bp. Karola Wojtyły. Pierwszej homilii, już kardynała, Karola Wojtyły wysłuchałem w następnym roku podczas Mszy św. w kościele św. Teresy w Łodzi na zakończenie pierwszego Sacro-songu, któremu patronował właśnie kard. Wojtyła.

I przyszedł 16 października 1978 r. – dzień radości i dumy narodowej. Mimo komunistycznej otoczki chcieliśmy być, przynajmniej duchowo, przy Janie Pawle II, zgodnie z jego prośbą. W marzeniach widzieliśmy siebie w Rzymie na placu św. Piotra, by zobaczyć Ojca Świętego osobiście i się z nim pomodlić. Te marzenia stawały się coraz bardziej realne, gdy ks. Antoni Poniński podjął się zorganizowania pielgrzymki dla słuchaczy (i ich rodzin) Studium Życia Rodzinnego. Już w lipcu następnego roku znaleźliśmy się w Rzymie (niestety, bez ks. Antoniego, któremu władze odmówiły paszportu), z możliwością uczestnictwa w audiencji generalnej. Podczas tej pielgrzymki niespodziewanie otrzymaliśmy zaproszenie uczestnictwa w oglądaniu spektaklu teatralnego Pokutnik z Osjaku Romana Brandstaettera razem z papieżem. Potem przyszły pielgrzymki papieskie do Gniezna, Warszawy, Włocławka i zawsze czułem, że spotykam wyjątkową, wybraną przez Boga osobę. Była to okazja do pogłębienia refleksji nad moim życiem religijnym i społecznym. Zdawałem sobie sprawę, jak wielki wpływ Jan Paweł II wywiera na mnie i innych ludzi. Nie sądziłem jednak, że wzbudza takie zainteresowanie wśród innych wspólnot chrześcijańskich. Przekonałem się o tym podczas wyjazdu do ZSRR, zwłaszcza wtedy, gdy znalazłem się w siedzibie katolikosa w Erewaniu. Tam w czasie rozmowy z jednym z księży z Instytutu Teologicznego dowiedziałem się o wrogich działaniach bolszewików w stosunku do Apostolskiego Kościoła Ormian, ale też o nadziejach, które wzbudza pontyfikat Jana Pawła II. Podczas pobytu w Eczmiadzynie w najstarszej katedrze chrześcijańskiej świata chciałem przekazać książkę o Janie Pawle II i wtedy zostałem zaproszony do kancelarii. Podczas krótkiej rozmowy ksiądz uchylił drzwi pomieszczenia, wskazał na jedną ze ścian z regałem i dodał: tam widzi pan dzieła Jana Pawła II i o Janie Pawle II w różnych językach; my wiemy, że to jest wielki papież.

Dla mnie ciągle ważne są nauki obejmujące społeczne nauczanie Kościoła. Rola Jana Pawła II i jego oddziaływanie na ruchy wyzwoleńcze w Europie Środkowo-Wschodniej były nie do przecenienia. Najistotniejsze jednak było dla mnie realizowanie przez Jana Pawła II przykazania miłości Boga i bliźniego. Uwidoczniło się to najbardziej podczas spotkania papieża z Alim Agcą. Tak postępuje tylko człowiek święty.