Katolicka Szkoła Kontemplacji i Ewangelizacji Młodych Dzieci Światłości powstała w Łodzi w 2004 r. i jest przeznaczona dla osób w wieku 18-30 lat. Funkcjonuje od października do czerwca. Za zgodą arcybiskupa łódzkiego jest prowadzona przez kapłana – ks. Grzegorza M. Korczaka – oraz absolwentów Szkoły Jeunesse-Lumiere lub Dzieci Światłości. Jest filią Katolickiej, Międzynarodowej Szkoły Modlitwy i Ewangelizacji założonej przez o. Daniela-Angel we Francji w 1984 r. Ojciec Daniel był członkiem benedyktyńskiej wspólnoty „Matki Bożej Ubogich”, potem misjonarzem i pustelnikiem. Napisał wiele książek m.in. Zraniony pasterz. Na początku lat 80. XX wieku opuścił pustelnię i przyjął święcenia kapłańskie. Postanowił poświęcić się ewangelizacji i docieraniu do ludzi najbardziej oddalonych od Boga.
Przybliża niebo
Uczestnicy szkoły mieszkają razem w centrum Łodzi i mają możliwość kontynuacji studiów lub pracy, ale w taki sposób, by wieczory oraz weekendy mogli poświęcić formacji i życiu wspólnotowemu. Na okres 9 miesięcy formacja musi być ich priorytetem. Pieniądze na utrzymanie są czerpane z dochodów uczestników (jeśli pracują) oraz z darowizn rodziców i dobroczyńców.
W ramach formacji przewidziana jest codzienna Eucharystia, czas adoracji Najświętszego Sakramentu, Liturgia Godzin. Wykłady o tematyce teologicznej (tj. Biblia, liturgia, chrystologia, Kościół etc.) oraz poruszające tematykę życia codziennego (np. o męskości/kobiecości, życiu konsekrowanym, małżeństwie etc.) odbywają się zazwyczaj w weekendy. Wspólnota gości w parafiach i szkołach, gdzie animuje śpiew i modlitwę, przybliża niebo tym, dla których jest ono ciągle daleko. Podczas misji członkowie wspólnoty odkrywają w sobie nowe talenty, szukają twórczych sposobów, by opowiedzieć o Bożej miłości.
Tworzą Bożą rodzinę
– Szkoła zmieniła całe moje życie, miałam inny światopogląd, mimo że byłam osobą wierzącą. Nauczyłam się w niej, jak na świat patrzy Kościół, który jest prawdziwie piękny – mówi Marta Mieleszkiewicz, absolwentka szkoły. – Był to dla mnie czas prawdziwego nawrócenia, zmiany sposobu myślenia. Była to oaza spokoju, gdzie mogłam napełniać się Bogiem w ciszy, w pełnym zaufaniu do osób, które mnie otaczały. Tworzyliśmy prawdziwą rodzinę Bożą, której potrzebowałam. Nauczyłam się akceptować siebie mimo moich słabości. Z innymi osobami toczyliśmy spory niemal każdego dnia, lecz nigdy nie kładliśmy się spać, jeśli wcześniej nie zapanowała miedzy nami zgoda. Nauczyłam się patrzeć na drugiego człowieka w takim pięknie, w jakim widzi go Bóg. W szkole Dzieci Światłości poznawałam świat Kościoła od wewnątrz, uczestnicząc w różnych wykładach, spotkaniach. Było to prawdziwie ubogacające i pomogło w rozeznaniu powołania. Wyjazd na misje był lekcją pokory. Zobaczyłam, że wszystko leży w rękach Boga i trzeba tylko otworzyć serce i pozwolić Mu posługiwać się moimi talentami. Często był wielki stres, ale modlitwa wspólnoty potrafi przenieść ponad wszelkimi trudnościami – kończy w uśmiechem Marta.
Uroczystej Mszy św. dziękczynnej przewodniczył bp Ireneusz Pękalski
Kościół to nie tylko dom z kamieni i złota, Kościół żywy i prawdziwy jest wspólnotą serc – podkreślił bp Ireneusz Pękalski.
Parafia św. Faustyny Kowalskiej na mocy dekretu abp. Władysława Ziółka powstała 1 września 1996 r. Miejsce budowy świątyni wybrano nieprzypadkowo. Plac Niepodległości to sąsiedztwo szlaku, który często przemierzała Helenka Kowalska do katedry z Parku Wenecja (obecnie Park im. Juliusza Słowackiego), a także z ul. Nowo-Krótkiej 9 (obecnie ul. Krośnieńska), gdzie mieszkała u wujka Michała Rapackiego.
Nasza historia tworzy naszą tożsamość. Dotyczy to szeroko pojętych dziejów państw i narodów, a także konkretnych instytucji czy wydarzeń, które zaistniały w pamięci zbiorowej, obejmującej różne przestrzenie – kulturową, społeczną czy polityczną – i przeszły próbę czasu, a ich jubileusze czy rocznice są okazją do wspomnień i ubogacania twórczego dziedzictwa. Wśród jubilatów znalazł się zasłużony tygodnik katolicki „Niedziela”, który w 2026 r. świętuje setną rocznicę swojego powstania. Z tej okazji proponuję spojrzeć na medialny fenomen u stóp Jasnej Góry przez twarze ludzi związanych z „Niedzielą” w najnowszym okresie działalności tygodnika, czyli od jego wznowienia po 28 latach milczenia wymuszonego przez represyjne władze komunistyczne, które przez kilka dekad zniewalały Polskę, walczyły z Kościołem i kneblowały dostęp do prawdy. Ludzie „Niedzieli”, czyli przede wszystkim kolejni redaktorzy naczelni ze swoimi zespołami redakcyjnymi, a także dziennikarze, publicyści, przyjaciele tygodnika kształtowali i nadal kształtują jego tożsamość.
Każdy numer tygodnika, od jego powrotu do czytelników w 1981 r., jest niejako przypieczętowany medalionem z obliczem Matki Bożej Jasnogórskiej, która została uznana przez zespół redakcyjny za Główną Redaktorkę „Niedzieli”.
Dzisiejsza przypowieść, mimo takich czy innych trudności, jest pełna nadziei. Któż z nas, patrząc uczciwie na swoje życie, może powiedzieć, że pracuje dla Pana od pierwszej godziny?
Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem, aby nająć robotników do swej winnicy. Umówił się z robotnikami o denara za dzień i posłał ich do winnicy. Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie, i rzekł do nich: „Idźcie i wy do mojej winnicy, a co będzie słuszne, dam wam”. Oni poszli. Wyszedłszy ponownie około godziny szóstej i dziewiątej, tak samo uczynił. Gdy wyszedł około godziny jedenastej, spotkał innych stojących i zapytał ich: „Czemu tu stoicie cały dzień bezczynnie?” Odpowiedzieli mu: „Bo nas nikt nie najął”. Rzekł im: „Idźcie i wy do winnicy”. A gdy nadszedł wieczór, rzekł właściciel winnicy do swego rządcy: „Zwołaj robotników i wypłać im należność, począwszy od ostatnich aż do pierwszych”. Przyszli najęci około jedenastej godziny i otrzymali po denarze. Gdy więc przyszli pierwsi, myśleli, że więcej dostaną; lecz i oni otrzymali po denarze. Wziąwszy go, szemrali przeciw gospodarzowi, mówiąc: „Ci ostatni jedną godzinę pracowali, a zrównałeś ich z nami, którzy znosiliśmy ciężar dnia i spiekotę”. Na to odrzekł jednemu z nich: „Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy; czyż nie o denara umówiłeś się ze mną? Weź, co twoje, i odejdź. Chcę też i temu ostatniemu dać tak samo jak tobie. Czy mi nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem patrzysz, że ja jestem dobry?” Tak ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
