Odbyły się XVI Ogólnopolskie Spotkania Garncarskie. Głównym celem tych spotkań, odbywających się w pracowni Adama Żelazko, jest zachowanie tradycji garncarskich w Łążku przez bezpośredni przekaz umiejętności toczenia na kole i zdobienia z zachowaniem tradycyjnych technik i metod. – Uczestnicy mają niecodzienną okazję, aby prześledzić cały proces powstawania ceramiki, począwszy od przygotowania gliny, przez toczenie na kole, suszenie, malowanie, szkliwienie, po wypał w piecu. Istotą warsztatów jest odtworzenie tego procesu przy użyciu tradycyjnych metod, technik czy narzędzi – mówiła Barbara Nazarewicz, dyrektor Muzeum Regionalnego w Janowie Lubelskim. Dodatkową atrakcją tegorocznych warsztatów był wypał najstarszą i najbardziej prymitywną metodą, stosowaną przez wiele kultur na całym świecie od setek lat. – Gotowe wyroby są układane w dole wykopanym w ziemi na trocinach, poprzetykane gałązkami, a na końcu przykryte stosem drewna. Następnie drewno jest podpalane od góry. Przez kilka godzin dorzuca się drewno aż do momentu, kiedy ogień zejdzie do dna dołu. Temperatura może osiągać 1000o C. Wtedy dół jest przykrywany i pozostawiony do ostygnięcia. Dla wielu ceramików jest to fascynująca i kreatywna metoda wypalania, która pozwala na tworzenie unikalnych i oryginalnych prac – mówiła Urszula Bugajewska, która nadzorowała proces nietypowego wypalania. XVI Ogólnopolskie Spotkania Garncarskie zostały dofinansowane ze środków ministra kultury i dziedzictwa narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.
Elżbieta Klimczak, artystka ludowa z par. Obice, specjalizująca się w charakterystycznej ceramice
Parafia Dobrego Pasterza w Obicach żyje rytmem podobnym do większości wiejskich parafii, choć ma swój rys charakterystyczny, do którego na pewno należą tradycje garncarskie, rozwijane w Chałupkach – jednej z parafialnych wiosek, niegdyś zamieszkałej przez znakomitych garncarzy i twórców rzemiosła w glinie.
Początki garncarstwa w okolicy są datowane na połowę XVI w. – z tego okresu pochodzą znaleziska archeologiczne. W XIX w. w Chałupkach powstała pierwsza manufaktura, produkująca nie tylko naczynia użytkowe, ale fajans i kamionkę.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
Obserwatorium Watykańskie w Castel Gandolfo odwiedził w lipcu 2025 roku Leon XIV. Ma ono swój teleskop także w Arizonie
Dwie planetoidy odkryte przez astronomów z Astronomicznego Obserwatorium Watykańskiego zostały nazwane na cześć polskich świętych: s. Faustyny Kowalskiej oraz s. Urszuli Ledóchowskiej. To wielka radość dla watykańskich odkrywców.
Informację o przyznaniu dwóm planetoidom nazw Faustina oraz Ledochowska podał najnowszy biuletyn Międzynarodowej Unii Astronomicznej (IAU). Są to planetoidy odkryte wspólnie przez watykańskich astronomów o. Richarda P. Boyle’a SJ oraz jego wieloletniego współpracownika Kazimierasa Černisa (z Wilna na Litwie), przy użyciu teleskopu VATT Obserwatorium Watykańskiego, zainstalowanego na górze Graham w Arizonie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.