Święty Ireneusz urodził się w Smyrnie w Azji Mniejszej, a swoją posługę realizował na Zachodzie w Galii. Zabrał głos w sprawie sporu wokół dnia obchodzenia Wielkanocy, który rozdzielił Wschód z Zachodem – dzięki jego interwencji jedność Kościoła została uratowana. Cechował się łagodnym usposobieniem, ale w kwestiach wiary był niewzruszony, ostro ganił każdego, kto próbował dokonać zmian w nauczaniu Chrystusa.

Żył w czasach wielkiego zamętu religijnego, gdy szerzone były herezje, godzące w prawdy wiary przekazywane przez Apostołów. Jako uczeń św. Polikarpa, który był uczniem św. Jana Ewangelisty, stał na straży depozytu wiary. Papież Benedykt XVI nazwał go nawet „mistrzem w zwalczaniu herezji”.

O życiu św. Ireneusza wiemy niewiele. Pewne jest, że w 177 r. był już biskupem Lyonu. Do naszych czasów przetrwało jego największe dzieło Przeciw herezjom, które jest świadectwem jego rozległej wiedzy teologicznej i głębokiej wiary. Zwalczał w nim wszystkie błędy heretyckie swoich czasów. Szczególnie wiele uwagi poświęcił gnostykom, punktując ich błędne doktryny. Drugie dzieło św. Ireneusza – Dowód prawdziwości nauki apostolskiej jest uważane za najstarszy katechizm nauki chrześcijańskiej. Święty zginął prawdopodobnie śmiercią męczeńską podczas prześladowań za panowania Septymiusza Sewera.

Św. Ireneusz, biskup i męczennik ur. ok. 140 r. zm. ok. 202 r.