W tym roku jej bohaterem był Ignacy Łukasiewicz (1822-82), farmaceuta, wynalazca lampy naftowej, twórca polskiego przemysłu naftowego, mocno związany z regionem krośnieńskim, w szczególności z miejscowością Bóbrka. To postać ambitna, o wielu zainteresowaniach. Dlatego dla uczestników olimpiady wielkim wyzwaniem było poznanie człowieka wybitnego, który może być przykładem wytrwałości w dążeniu do celu i ciągłego rozwoju.
Etap finałowy Regionalnej Olimpiady Wiedzy o Wielkich Polakach składał się z dwóch części: testu pisemnego, w którym wyłoniono dziesięcioro laureatów, zaproszonych do odpowiedzi ustnych. Najlepszym okazał się Jakub Siedlecki, uczeń Szkoły Podstawowej nr 4 w Krośnie. Jak podkreślił zwycięzca, olimpiada nie była trudna, ale wymagała przygotowania się. – Łukasiewicz zaimponował mi tym, że był człowiekiem, który potrafił dojść do wszystkiego z niczego, a mimo to pozostał cichym i skromnym człowiekiem – powiedział Jakub Siedlecki.
Uczestnicy finału olimpiady wykazali się niezwykle obszerną wiedzą i umiejętnością wykorzystania jej w praktyce, odpowiadając na niekiedy bardzo trudne pytania. Na fakt ten uwagę zwracali organizatorzy. – Jestem pod ogromnym wrażeniem poziomu merytorycznego finalistów – powiedziała Joanna Kubit, dyrektor Zespołu Szkół Naftowo-Gazowniczych im. Ignacego Łukasiewicza w Krośnie. – Wiedza o Ignacym Łukasiewiczu jest nareszcie duża, bo od lat chcieliśmy, aby zajął on poczesne miejsce w panteonie wielkich Polaków, wynalazców i niezwykłych ludzi – zaznaczyła pani dyrektor.
Oprócz części konkursowej finał olimpiady stał się też okazją do formacji. Uczestnicy spotkali się z metropolitą przemyskim abp. Adamem Szalem na wspólnej Eucharystii w parafii Ducha Świętego w Krośnie.
W sali widowiskowej RCKP odbyła się premiera spektaklu Igraszki z diabłem, który wystawiła grupa teatralna z parafii św. Piotra i św. Jana.
Igraszki z diabłem powstały w czasie okupacji hitlerowskiej, gdzie po raz pierwszy pokazano je w 1945 r w Pradze. Trzy lata później sztuka zawitała na deski teatru Wojska Polskiego w Łodzi. Najbardziej znaną wersją jest ta pokazana w Teatrze Telewizji w 1979 r. w reżyserii Tadeusza Lisa. Na deskach profesjonalnych teatrów sztuka była wystawiana ponad pięćdziesięciokrotnie, by w końcu dotrzeć do Krosna.
Penitencjaria Apostolska zgodnie z wolą Papieża Leona XIV wydała dekret o udzieleniu odpustu zupełnego w Roku Świętego Franciszka, tj. od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 roku. Jest to związane z przypadającą w tym roku 800. rocznicą śmierci św. Franciszka. Odpust mogą uzyskać osoby, które spełnią określone warunki.
Jak informuje Penitencjaria Apostolska w komunikacie, Papież Leon XIV postanowił ogłosić okres od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 Rokiem Świętego Franciszka. W tym bowiem roku przypada 800. rocznica śmierci Biedaczyny z Asyżu. Intencją Ojca Świętego jest, aby idąc za przykładem Świętego z Asyżu każdy wierny chrześcijanin stawał się sam wzorem świętości życia i nieustannym świadkiem pokoju.
Wstęp listu brzmi jak wyznanie wiary człowieka stojącego na progu próby. Paweł nazywa siebie apostołem «z woli Bożej» i od razu wskazuje na «obietnicę życia w Chrystusie Jezusie». To życie zaczyna się już teraz i przenika czas więzienia. Pozdrowienie «łaska, miłosierdzie, pokój» nie jest jedynie formułą grzeczności. Łaska (charis) mówi o darze, miłosierdzie o sercu Boga, pokój (eirēnē) o pełni. Paweł dziękuje Bogu, «któremu służy jak przodkowie», z czystym sumieniem (syneidēsis). Wiara chrześcijańska wyrasta z modlitwy Izraela i idzie dalej. Wspomnienie Tymoteusza wraca «we dnie i w nocy». Apostoł pamięta jego łzy i pragnie spotkania. Relacja ucznia i ojca w wierze ma poziomy odpowiedzialności i czułości. Tradycja Kościoła pamięta Tymoteusza jako pasterza Efezu. List brzmi jak przekaz pochodni w czasie apostolskich kajdan. Najważniejsze pada w zdaniu o «szczerej wierze» (anupokritos pistis), która mieszkała najpierw w babce Lois i w matce Eunice. Ewangelia przechodzi przez dom i przez pamięć rodzin. Paweł widzi w Tymoteuszu owoc takiego przekazu. Następnie przypomina o «charyzmacie Bożym» (charisma), otrzymanym przez włożenie rąk. Ten gest oznacza modlitwę Kościoła i powierzenie służby, która ma strzec i karmić wspólnotę. Czasownik «rozpalić na nowo» (anazōpyrein) mówi o ogniu, który wymaga troski, ciszy i wierności. Bóg nie daje ducha lęku (deilia). Daje «moc, miłość i trzeźwe myślenie» (dynamis, agapē, sōphronismos). Z takiego daru rodzi się wolność od wstydu wobec «świadectwa» (martyrion) i wobec więzów apostoła. Wierność Chrystusowi ma cenę, a jej fundamentem pozostaje moc Boga.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.