Pierwszy List św. Piotra jest rozbudowaną katechezą, której centralny punkt odniesienia stanowi prawda o zmartwychwstaniu Jezusa. Nowe życie wypływające z tajemnicy pustego grobu staje się udziałem wszystkich uczniów Chrystusa. Ten dar domaga się konkretnej odpowiedzi, wyrażającej się w życiu i postępowaniu chrześcijan – odpowiedzi na miarę otrzymanego daru.

Na początku drugiego rozdziału listu kilkakrotnie wybrzmiewa metafora-symbol kamienia: „przybliżając się do Tego, który jest żywym kamieniem” (1 P 2, 4); „wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia” (1 P 2, 5); „oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny” (1 P 2, 6); „dla tych zaś, co nie wierzą, właśnie ten kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się głowicą węgła, i kamieniem upadku, i skałą zgorszenia (por. 1 P 2, 7). W tradycji starotestamentowej obraz skały odnosi się często do Boga jako symbol Jego wierności złożonym obietnicom, symbol pewności przymierza zawartego z ludem. W Pierwszym Liście św. Piotra ten obraz zostaje odniesiony do Chrystusa, który posłany przez Ojca urzeczywistnia w pełni tę wierność Boga przez nierozerwalne przymierze przypieczętowane krwią Syna Bożego. Autor listu odnosi symbol kamienia także do wierzących: ci, którzy zbliżają się do Chrystusa – drogocennego kamienia, sami stają się żywymi kamieniami duchowej świątyni. Ten dialog symboli jest niezwykle wymowny, ponieważ pokazuje ścisły związek łączący wierzącego z Chrystusem. On, jako wybrany przez Boga kamień, daje udział w swoim życiu wszystkim, którzy decydują się pójść za Nim drogą wiary: „kto wierzy w niego, na pewno nie będzie zawiedziony” (por. 1 P 2, 6).

Autor listu wielokrotnie odwołuje się do tekstów i motywów zaczerpniętych ze Starego Testamentu. Drugi rozdział pisma zawiera cytaty i aluzje z Księgi Wyjścia, Księgi Izajasza i Księgi Psalmów. Także określenie Chrystusa mianem „głowicy węgła” ma pochodzenie starotestamentowe: „Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym” (Ps 118, 22). Co kryje się za takim określeniem Jezusa? Z jednej strony Jego obraz jako fundamentu odsłania prawdę o Jego odrzuceniu przez niewierzących. To odrzucenie jest szczególnie dramatyczne w związku z zaślepieniem budowniczych pozbywających się kamienia węgielnego, bez którego nie może być kontynuowana żadna budowa. Z drugiej strony – określenie Chrystusa jako fundamentu odnosi się do nadziei, którą przynosi On swoim uczniom podążającym za Nim drogą wiary. Jest to nadzieja niezawodna, zagwarantowana wiernością samego Boga. Możemy zatem powiedzieć, że symbol kamienia węgielnego wyraża syntezę tajemnicy paschalnej – odrzucenia, męki i śmierci Chrystusa oraz jednocześnie tryumfu życia nad śmiercią i związanej z nim nadziei na pełnię życia w komunii z Bogiem. Wierzący jako żywe kamienie uczestniczą w życiu „kamienia węgielnego” – Jezusa Chrystusa, zarówno w tajemnicy odrzucenia, jak i w tajemnicy zwycięstwa.