Zespół charytatywny Caritas, przy parafii św. Jana Kantego, prowadzi punkt wydawania odzieży, butów i podstawowych środków higienicznych potrzebującym.
Pomagają każdemu
Darami dzielą się nie tylko z ubogimi z Krakowa i okolic, ale także z różnego rodzaju organizacjami. Na terenie parafii działa również jadłodajnia, w której wydawane są ciepłe posiłki.
– Pomagamy osobom bezdomnym, seniorom, chorym, rodzinom wielodzietnym, niepełnosprawnym – wymienia Joanna Całko, koordynator zespołu. Opowiada, że potrzebujący zgłaszają się najczęściej poprzez parafię, dzięki czemu łatwiej pomóc: – Osoby, które nie mają dostępu do internetu czy mediów społecznościowych, mogą dowiedzieć się o nas m.in. przy okazji parafialnych wizyt. Wysyłamy też paczki ubrań dla kobiet i dzieci do mniejszych miejscowości, poza Krakowem, aby ci, którzy nie maja możliwości dojechać, również mogli otrzymać pomoc.
Być otwartym
Reklama
W dostarczeniu, pakowaniu, czy segregowaniu darów pomagają wolontariusze. Każdy z nich ma pod sobą grupę podopiecznych. Gdy zapytałam, dlaczego angażują się w wolontariat, pani Joanna przypomina o misji, jaką Chrystus nam zostawił: – Szczera, prawdziwa pomoc jest wtedy, gdy zaczyna nam być trudno, niewygodnie – brakuje czasu, cierpliwości, zapału – wtedy wkładamy serce. Właśnie takie działanie jest wypełnianiem słów Chrystusa: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście” (Mt 25, 40). Tymi słowami staramy się kierować, służąc ubogim – podkreśla pani Całko. I stwierdza, że zaangażowanie się w działania na rzecz ubogich zmieniają życie wolontariuszy, ich nastawienie do ludzi i świata: – Oni stają się wrażliwsi i nabywają zdolność do „wyławiania” i znajdowania ludzi potrzebujących. Uczą się również otwartości i wyrozumiałości. Kardynał Konrad Krajewski często powtarza, że chrześcijanie nie są po to, aby postawić na plaży budkę z napisem „Ryby przypływajcie”. Chrześcijanie mają te ryby łowić. Widzę, każdego dnia, że taki proces się w nas, wolontariuszach dokonuje. Chcemy łowić – pomagać, być otwarci i wrażliwi na bliźnich.
Wspierajmy!
Obecnie otworzono nowy magazyn, z którego korzystają ubodzy. Wierni wspierają inicjatywę licznymi darami. O pomoc w ciągu miesiąca prosi ok. 200 osób.
– Obecnie najbardziej brakuje męskich kurtek. Zazwyczaj jest tak, że ubrania damskie czy dziecięce mamy na magazynie zawsze, a tych dla panów brakuje. Potrzebujemy szczególnie ubrań wygodnych, codziennych – spodni dresowych, koszulek, bluz, swetrów. Przynosząc dary, warto pamiętać także, że osoby nie skorzystają z garniturów czy sukni balowych, bo w takim stroju na co dzień nie chodzą. Kupujemy też nową bieliznę i skarpety, więc jeśli ktoś chciałby wesprzeć nas zakupami, to tego typu produkty bardzo nam pomogą. Potrzebne są także podstawowe środki higieniczne – mydło, golarki, pieluchy, żele pod prysznic, szampony, itp. – wylicza koordynatorka zespołu.
Dary można dostarczać w każdy czwartek od 17 do 19.30 do parafii św. Jana Kantego w Krakowie (przy ul. Jabłonkowskiej 18). Jest również możliwość pomocy w innych dniach i godzinach po wcześniejszym umówieniu telefonicznym lub mailowym.
Są ich miliony na całym świecie. Mężczyźni i kobiety, osoby w różnym wieku, które dobrowolnie i bezinteresownie pomagają chorym i biednym. Mowa o wolontariuszach, którzy 5 grudnia obchodzili swoje święto. Z tej okazji w Legnicy odbyło się spotkanie wolontariuszy oddziału Opieki Paliatywnej, który mieści się przy Szpitalu Wojewódzkim w Legnicy.
Spotkanie odbyło się w sali konferencyjnej parafii Podwyższenia Krzyża Świętego, sąsiadującej z legnickim szpitalem. Przy blasku świec był czas na wspomnienia o tych, którzy już odeszli, ale także o tych, którzy dalej dźwigają swoje cierpienie. W spotkaniu wzięli udział wolontariusze, ich rodziny i przyjaciele, sponsorzy oraz pracownicy oddziału. – Cała rodzina – mówi Grażyna Majewska-Kazimierczak, oddziałowa oddziału medycyny paliatywnej legnickiego szpitala. – Te osoby, to coś więcej niż przyjaciele. Spotykamy się, aby podziękować im, bo to, co robią, robią z dobrego serca. Wolontariusze dla chorych są niezbędnymi towarzyszami. Personelu jest mało, nie zawsze dysponuje czasem, żeby posiedzieć przy łóżku chorego. A wolontariusz ma czas dla pacjenta, jest po to, by porozmawiać, poczytać książkę, zrobić zakupy, wysłuchać, a czasem po prostu potrzymać za rękę. Bo to jest sztuka, żeby umieć słuchać pacjenta. Potrzebni są też po to, aby włączyć się w akcje, które robimy, żeby zebrać fundusze na działalność hospicjum – podkreśla.
Na oddziale opieki paliatywnej w Legnicy na co dzień pracuje około 20 wolontariuszy. Przy akcjach, jak np. Akcja Żonkil, wolontariuszy jest ponad 300. Jak mówi Martyna Kuczyńska: – Praca wolontariusza jest niepowtarzalną okazją do dzielenia się z innymi tym, co w człowieku najlepsze – drobnymi gestami, poświęceniem czasu. Wywołuję uśmiech na twarzach, co niesie ogromną satysfakcję. Niejedna historia, którą usłyszałam od podopiecznych, niejeden ich gest miał wpływ na moją osobowość, wywołał refleksje odnośnie do przemijania i kruchości życia – dodaje pani Martyna.
Spotkanie było również okazją do podziękowania wszystkim, którzy przez cały rok współpracują z odziałem. Każda z osób, wyczytanych z imienia i nazwiska, otrzymała rzeczową niespodziankę oraz list z podziękowaniami. Wśród wyróżnionych osób, oprócz wolontariuszy, byli przedstawiciele m.in. szkół, przedszkoli, które przy większych akcjach wspierają i pomagają oddziałowi. Odczytano także list, który skierował ks. Piotr Krakowiak, krajowy duszpasterz hospicjów. Zebrani mieli również okazję podziwiać występ artystyczny w wykonaniu uczniów V Liceum Ogólnokształcącego w Legnicy.
Jak mówi Janina Senków, koordynator wolontariatu przy oddziale medycyny paliatywnej: – Wolontariuszem może zostać każdy. Nie trzeba mieć specjalnych kwalifikacji ani doświadczenia. Jedynymi kryteriami są tu silna motywacja i trochę wolnego czasu, który gotowi jesteśmy poświęcić innym, oraz otwarte serce. Chętni powinni zwrócić się do Centrum Wolontariatu najbliżej swego miejsca zamieszkania, gdzie otrzymają niezbędne informacje. Chociaż – dodaje pani Janina – wolontariuszem oddziału paliatywnego musi być osoba odporna psychicznie. Trzeba przejść odpowiednie szkolenie oraz rozmowę z psychologiem.
Dopełnieniem obchodów dnia wolontariusza była Msza św. sprawowana w niedzielę 8 grudnia w kościele pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Legnicy w intencji zmarłych pacjentów. Podczas Eucharystii przyjaciele, rodziny zmarłych, a także wolontariusze i personel oddziału opieki paliatywnej modlili się w intencji 281 pacjentów, którzy w tym roku odeszli na tym oddziale. Na zakończenie Mszy św. każdy mógł zapalić znicz w intencji osoby, za którą się modlił. Natomiast ofiary ze sprzedaży zniczy zostaną przekazane na potrzeby oddziału.
Wszystkim wolontariuszom składamy podziękowanie za odwagę i czas poświęcony drugiemu człowiekowi i życzymy wytrwania w misji.
Stolica Apostolska wyraziła zgodę na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego 51-letni ks. Roberto Malgesiniego. Został on zamordowany 15 września 2020 roku w Como przez osobę bezdomną, której niósł codzienne wsparcie. Do zdarzenia doszło nieopodal kościoła św. Rocha, przy którym ten włoski kapłan pomagał licznym w tej dzielnicy migrantom, bezdomnym i osobom z marginesu. W czasie pogrzebu nazwano go „męczennikiem miłosierdzia” i „duszpasterzem ostatnich”. Tunezyjski imigrant, który dokonał zbrodni, został skazany na 25 lat więzienia.
Wiadomość o tym, że Stolica Apostolska wyraziła zgodę na otwarcie procesu beatyfikacyjnego ks. Malgesiniego, przekazał ordynariusz diecezji Como, podczas wielkopostnych rekolekcji dla młodzieży. W ich ramach ulicami miasta przeszła modlitewna procesja z pochodniami, podczas której wspominano tych, którzy oddali swe życie za Chrystusa. Szła w niej również Caterina Malgesini, siostra zamordowanego kapłana. Po ogłoszeniu decyzji Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych wśród młodzieży rozległy się długie brawa.
Pielgrzymka to nie wycieczka. To droga, którą pokonuje się razem – w modlitwie, w trudzie, w milczeniu i w śpiewie. Każdy krok ma znaczenie, każda wspólnota tworzy coś, czego nie da się powtórzyć. I właśnie dlatego pamiątka z pielgrzymki jest czymś więcej niż gadżetem – to znak przynależności, materialny ślad duchowego doświadczenia, który zostaje długo po powrocie do domu.
Koszulka z nazwą grupy, torba z symbolem sanktuarium, bluza z datą i trasą – rzeczy, które na trasie budują poczucie wspólnoty, a po powrocie wracają do codziennego życia i przypominają. Nie jako dekoracja. Jako dowód, że się tam było i że szło się razem.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
