Mądrość bowiem tego świata jest głupstwem u Boga” – pisze św. Paweł Apostoł w Pierwszym Liście do Koryntian (3, 19). Ukazuje on, że mądrość można bardzo różnie rozumieć. Między mądrością ludzką i mądrością Bożą jest przepaść.

W czasach św. Pawła grecko-rzymska cywilizacja była w pełni rozwoju. Człowiek ufał swoim możliwościom. Wielu chełpiło się swoją wiedzą i doskonałością. Inni z kolei bardziej cenili retorykę niż treść i szukali podziwu dla swego pięknego sposobu wypowiadania się. Byli też tacy, którzy w swoim pojmowaniu życia ograniczali się do tego, co naturalne, fizyczne i zmysłowe. Taką mądrość św. Paweł nazywa głupstwem u Boga. Mądrość Boża jest zupełnie inna. Aby ją poznać, potrzebne są wiara i pokora.

Pismo Święte mówi nam wiele o mądrości. Stary Testament, który św. Paweł znał dobrze, podkreśla, że pełnię mądrości ma Bóg. „Cała mądrość od Boga pochodzi” (por. Syr 1, 1), a mądrość Boga jest czymś wspaniałym: „mądrość Jego jest niewypowiedziana” (Ps 147, 5). Dlatego Stary Testament dużo mówi o poszukiwaniu mądrości u Boga i w Jego słowie. Mówi też o Mądrości jak o osobie. Nowy Testament nazywa Jezusa Chrystusa „mocą Bożą i mądrością Bożą” (l Kor 1, 24). W ten sposób Bóg obdarowuje nas czymś najcenniejszym. Święty Paweł pisze, że to właśnie Jezus „stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem” (l Kor 1, 30).

Mądrość jest też cechą człowieka. Jeśli człowiek opiera się na wierze i Bożym słowie, Duch Święty udziela mu z Bożej mądrości. „Jeśli, synu, nauki me przyjmiesz i zachowasz u siebie wskazania, ku mądrości nachylisz swe ucho, ku roztropności nakłonisz swe serce; (...) zrozumiesz bojaźń Bożą” – mówi Księga Przysłów (por. Prz 2, 1-2. 5).

Dlaczego mądrość jest tak istotna? Ma ona prowadzić do dobra i podejmowania właściwych decyzji w życiu. Najważniejsze jest jednak to, że kierowanie się mądrością Bożą w codziennym życiu prowadzi do zbawienia. Pismo Święte mówi: „Błogosławiony ten, kto mnie [Mądrości] słucha, kto co dzień u drzwi moich czeka, (...) bo kto mnie znajdzie, ten znajdzie życie i uzyska łaskę u Pana; kto mnie nie znajdzie, duszę swą rani, śmierć kocha każdy, kto mnie się wyrzeka” (Prz 8, 34-36).

Święty Paweł w bardzo osobistym wyznaniu mówi, o jaką mądrość w życiu chrześcijanina chodzi: „Tak też i ja [Paweł], przyszedłszy do was, bracia, nie przybyłem, aby błyszcząc słowem i mądrością głosić wam świadectwo Boże. (...) A mowa moja i moje głoszenie nauki nie miały nic z uwodzących przekonywaniem słów mądrości, lecz były ukazywaniem ducha i mocy, aby wiara wasza opierała się nie na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Bożej. A jednak głosimy mądrość między doskonałymi, ale nie mądrość tego świata ani władców tego świata, zresztą przemijających. Lecz głosimy tajemnicę mądrości Bożej, mądrość ukrytą, tę, którą Bóg przed wiekami przeznaczył ku chwale naszej (...). Nam zaś objawił to Bóg przez Ducha” (1 Kor 2, 1. 4-7. 10).