Tegoroczna inauguracja nowego roku formacyjnego i akademickiego w Wyższym Seminarium Duchownym w Rzeszowie była szczególna – uroczystość wpisała się w obchody 30. rocznicy powstania diecezji.
Rok akademicki zainaugurowano 27 września br. Uroczystość rozpoczęła się Mszą św. w kaplicy seminaryjnej. Eucharystii przewodniczył bp Jan Wątroba, który również wygłosił homilię. Biskup, zwracając się do kleryków, przypomniał o konieczności naśladowania Jezusa w drodze do zbawienia, co wiąże się z porzuceniem wszystkiego, co przeszkadza w radykalnym realizowaniu powołania.
Druga część inauguracji 30. roku akademickiego odbyła się w auli Instytutu Teologiczno-Pastoralnego. Po odśpiewaniu hymnu Gaude Mater Polonia nowy rektor seminarium – ks. dr hab. Adam Kubiś przypomniał, że zgodnie z najnowszymi dokumentami Kościoła formacja kandydatów do kapłaństwa obejmuje sześć wymiarów: ludzki, duchowy, intelektualny, pastoralny, wspólnotowy i misyjny. – Potrzeba pełnej i autentycznej integralności tych wszystkich sześciu wymiarów – stwierdził ksiądz rektor. Dodatkowo wskazał, że klerycy nie są wyświęcani na kapłanów po to, aby być tylko i wyłącznie sprawującymi sakramenty i urzędy oraz funkcje kościelne, ale przede wszystkim, aby być uczniami Jezusa – misjonarzami, apostołami i ewangelizatorami współczesnego świata. W całość uroczystości wpisał się również wykład zaproszonego gościa ks. dr. hab. Miłosza Hołdy pt. „Revelator absconditorum – teolog w epoce Bożej ukrytości”.
Nie zabrakło również słów wdzięczności dla kończących posługę w seminarium: rektora – ks. dr. Pawła Pietrusiaka oraz ojca duchownego – ks. Jacka Szczęcha, a także dla kończących posługę profesorów: ks. inf. dr. Wiesława Szurka, prof. dr. hab. Kazimierza Ożoga oraz pani Aleksandry Czyżowskiej.
Ważnym momentem uroczystości była immatrykulacja, czyli włączenie do grona kleryków seminarium sześciu kandydatów, którzy rozpoczynają rok formacji w ramach etapu propedeutycznego. W tym ważnym momencie towarzyszyli im ich rodzice oraz proboszczowie z rodzinnych parafii. Etap propedeutyczny jest nowością w diecezji, gdyż po raz pierwszy przed rozpoczęciem studiów filozoficznych i teologicznych klerycy odbędą rok formacji ukierunkowany na lepsze poznanie siebie, swoich motywacji oraz pracę nad sobą, by w pełnej wolności, dojrzałości i odpowiedzialności podjąć studia i formację seminaryjną.
Wspólnota seminaryjna z pełnym zapałem i wielką gorliwością rozpoczęła kolejny, nowy rok akademicki. Klerycy ufają, że Pan Bóg pomoże im wzrastać i dojrzewać, aby stali się autentycznymi Bożymi kapłanami, jakich potrzebuje dzisiejszy świat.
– Wiara i rozum są komplementarne – powiedział abp Wacław Depo. Metropolita częstochowski przewodniczył 9 października Mszy św. w kościele św. Ireneusza Biskupa i Męczennika w Częstochowie z racji liturgicznej inauguracji roku akademickiego i 15-lecia świątyni.
Eucharystię koncelebrowali obecni i byli duszpasterze akademiccy. W modlitwie uczestniczyło środowisko akademickie Częstochowy, m.in. prof. dr hab. Anna Wypych-Gawrońska, rektor Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego im. Jana Długosza, prof. dr hab. inż. Norbert Sczygiol, rektor Politechniki Częstochowskiej, wraz z senatami i radami uczelni, oraz ks. dr Mikołaj Węgrzyn, dyrektor Wyższego Instytutu Teologicznego im. NMP Stolicy Mądrości.
Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
W tym roku XIX Święto Dziękczynienia w Świątyni Opatrzności Bożej przebiega pod hasłem „Dziękujemy za świadectwo wiary”. Do kościoła zostały wprowadzone relikwie bł. Bolesławy Lament – patronki jedności w 35. rocznicę jej beatyfikacji i bł. ks. Józefa Stanka – pallotyna, męczennika II wojny światowej, zamordowanego podczas powstania warszawskiego.
Centralnym punktem obchodów była msza św. z udziałem biskupów w Świątyni Opatrzności Bożej. Liturgii przewodniczył abp Tadeusz Wojda, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
