Rozważane słowa stanowią fragment hymnu umieszczonego na początku Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian. Choć w tytule mówimy o św. Pawle, to trzeba zaznaczyć, że sprawa autorstwa tego listu jest kwestią otwartą, stanowiącą przedmiot badań. Większość z nich sugeruje, że autorem tekstu jest osoba, która towarzyszyła św. Pawłowi w Rzymie. Treść listu wskazuje, że został on napisany pod koniec życia Apostoła, lecz jeszcze przed jego męczeńską śmiercią. Słowa są skierowane do mieszkańców małej miejscowości. Niezwykłe bogactwo miasta było teraz jedynie dalekim wspomnieniem. Teraz Kolosanie prowadzili spory o prymat wyznawanych przez nich religii. Obecni pośród nich chrześcijanie zadawali sobie pytanie o wartość Ewangelii przekazanej im przez św. Pawła. Docierały też do nich wiadomości o prześladowaniu Apostoła, jego uwięzieniu, a może i nawet zagrożeniu życia. Czy w tej sytuacji wiara w Chrystusa ma sens? Czy chrześcijaństwo jest lepsze niż inne religie? List, który zawiera odpowiedzi na te i inne pytania, miał umocnić ich wiarę. Jednocześnie wszystkie wspomniane okoliczności przyczyniły się do podania ugruntowanego, przemyślanego i uporządkowanego nauczania Apostoła.
Autor tekstu zaczyna od sprawy fundamentalnej. Ukazuje znaczenie Chrystusa w dziejach świata i w ludzkim życiu; w przestrzeni zarówno ziemskiej, jak i nadprzyrodzonej. Służy temu hymn opiewający niezwykłą godność Chrystusa. Określa on Jezusa jako źródło wszelkiego stworzenia. W Nim mają początek życie oraz wszelkie moce duchowe. Czy zatem to nowy Bóg, zastępujący innych? Nie. Jest On doskonałym obrazem Niewidzialnego Boga. Jest jednocześnie Tym, od którego zaczyna się całe stworzenie. Jak pierworodny stanowi początek Bożego dzieła, ale też ma nad nim pełną władzę. Jest jednocześnie celem tego dzieła. Jest przed wszystkim. Dlatego nie można sprowadzić Go do żadnej ze stworzonych rzeczy czy istot. To wskazuje na boskość Chrystusa. W konsekwencji to On nadaje ład całemu światu, przewodzi mu. Stąd Jego szczególna pozycja w Kościele. Jest ona porównana do funkcji głowy w ludzkim ciele. On też jest przed wszystkimi ludźmi, gdyż jako pierwszy zmartwychwstał.
To podkreślenie szczególnego miejsca Chrystusa przypomina, że skoro jest On przed wszelkim stworzeniem, to w Nim znajduje się pełnia życia, którego pragnie człowiek. Błędem zatem byłoby odrzucenie Jezusa lub Jego nauki, odejście od stylu życia, jaki On nakreślił lub szukanie ocalenia poza Nim. Jednocześnie tekst wskazuje, że Ten, który poprzedza wszystko i wszystkich, przelał swą krew na krzyżu. Owocem tej ofiary jest pojednanie ludzi z Bogiem i między sobą. Krzyż i cierpienie w niczym nie umniejszyły godności Jezusa. Wpisują się bowiem w Boży zamiar odkupienia świata. Prowadzą do osiągnięcia jego pełni. Taka też jest droga Jego uczniów, którzy mają stanowić pierwociny zbawienia.
Prorok Izajasz w 43. rozdziale uroczyście zapowiada „nowe wyzwolenie”. Najpierw jednak przypomina Izraelitom pierwsze wyzwolenie, które stało się podstawą więzi z Bogiem – chodzi o wyprowadzenie ich z Egiptu. To wtedy Bóg otworzył dla Izraela „drogę przez morze i ścieżkę przez potężne wody”, a gdy Izrael był zagrożony przez wojsko faraona, uratował swój lud przed niechybną śmiercią. To właśnie te wydarzenia, które określamy jednym terminem: exodus (wyjście), stały się wstępem do tego, co wydarzyło się pod Synajem – czyli do zawarcia przymierza między Bogiem i narodem izraelskim. Pierwsze wyzwolenie było przejawem Bożej potęgi, a sami Izraelici byli świadkami wielkich cudów, takich jak plagi czy przejście przez Morze Czerwone. Potem doświadczenie Bożej troski o nich w czasie wędrówki przez pustynię oraz zawarcie pod Synajem przymierza stały się dla narodu wybranego fundamentem własnej tożsamości. Dlatego na te wydarzenia mógł się on powoływać w razie niebezpieczeństw i wszelkich trudnych sytuacji. Ale lud, który to przymierze nieustannie zrywał, znalazł się ponownie w wielkich tarapatach. Oto jest teraz na wygnaniu – czyli w niewoli babilońskiej. Stary Testament ukazuje ten czas jako zasłużoną karę dla Izraela, który sam zgotował sobie taki los przez ignorowanie przymierza. Wielokrotnie przestrzegali przed tym starotestamentowi prorocy. Teraz jednak Izajasz zapowiada zmianę sytuacji. Oto Bóg ponownie zainterweniuje. Dokona czegoś nowego („rzecz nowa”). Dlatego Izraelici nie będą już wspominać chwalebnych dni wyjścia z Egiptu, bo one już minęły – to są dawne rzeczy. Teraz, gdy doświadczą nowego wyzwolenia, jeszcze potężniejszego, będą powoływać się na nie zawsze, gdy znajdą się w niedoli, w jakimś kłopocie lub niebezpieczeństwie. Izrael jest ludem wybranym – przypomina prorok Izajasz – a zatem jest ludem Boga, Jego własnością, o którą On w sposób szczególny dba. On się tym ludem opiekuje, sam bowiem sobie go utworzył. Nie dziwi więc, że te nowe doświadczenia, które nastąpią, mają być nieustannie opowiadane, by głosić Bożą chwałę. To nowe wyzwolenie było upragnione przez uciemiężony lud, który dopiero w tak trudnej sytuacji zrozumiał swój grzech. Bo przecież największym grzechem było odwrócenie się od Boga i Jego przymierza, na co wciąż zwracali uwagę prorocy. Trzeba jednak nadmienić, że to nowe wyzwolenie staje się zapowiedzią jeszcze innego wyzwolenia. Boża interwencja zapowiadana przez Izajasza – wyzwolenie ludu Bożego spod władzy Babilonu, powrót do swojej ziemi i odbudowanie Jerozolimy wraz ze świątynią – spełni się w sposób doskonały dopiero w Jezusowym dziele odkupienia. To Jezus Chrystus dokona wyzwolenia człowieka od jego grzechów, co umożliwi zawarcie nowego rodzaju więzi między Bogiem i człowiekiem. Tę relację Pismo Święte będzie nazywać Nowym Przymierzem. Innym i lepszym od tego zawartego pod Synajem.
Wyobraź sobie lekarza, który mówi: „Najważniejsze, żeby zbić gorączkę… a przyczyna? - nieważna”. Brzmi jak żart? A teraz powiedz szczerze: czy my czasem nie robimy dokładnie tego samego z własną duszą?
Opowiem Ci historię człowieka, który miał otwarte drzwi wolności, a jednak przez 10 lat nie umiał wyjść… oraz moment z mojego dzieciństwa, kiedy byłem „idealny” tylko dlatego, że bałem się reakcji surowego wujka — a gdy drzwi się zamknęły… powiedziałem: „No, teraz już mogę”.
Kacper Tomasiak zajął trzecie miejsce w olimpijskim konkursie skoków narciarskich na dużym obiekcie w Predazzo!
Kacper Tomasiak zdobył 26. medal olimpijski w historii startów polskich sportowców na zimowych igrzyskach. W sobotę w Predazzo sięgnął po brąz w konkursie skoków narciarskich na dużym obiekcie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
